ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

Με ποιόν τρόπο η ομολογία αποτυχίας και ενοχής μετατρέπεται σε εφαλτήριο δόξης λαμπρό!

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Τον Οκτώβριο του 1919 ολοκλήρωσε τις εργασίες της η διασυμμαχική εξεταστική επιτροπή διερεύνησης των γεγονότων της Σμύρνης και των περιχώρων της και κοινοποίησε την αναφορά της, υπό τον τίτλο «Documents of the Inter-Allied Commission of Inquiry into the Greek Occupation of Smyrna and Adjoining Territories», στο ανώτατο συμβούλιο (Γουίλσον, Λόυντ Τζώρτζ, Κλεμανσώ) της Συνδιάσκεψης Ειρήνης, με απόφαση του οποίου είχε συγκροτηθεί τον Ιούλιο του ιδίου έτους.

Τα μέλη της Επιτροπής, (οι στρατηγοί των «συμμάχων», Mark Bristol, Bunoust, A. Dall’ Olio, R. H. Hare), επισκέφθηκαν τα περισσότερα σημεία που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα, μετά την αποβίβαση της ελληνικής μεραρχίας στις 2/15 Μαΐου 1919, συνεδρίασαν 46 φορές και εξέτασαν 175 μάρτυρες όλων των εθνικοτήτων και όλων των κοινωνικών τάξεων.

Τα έγγραφα 6 και 8 του πορίσματος αναφέρονται στην απόδοση ευθυνών αλλά και στο τι έμελλε να γίνει μετά τα γεγονότα καθώς «η προσάρτηση της περιοχής της Σμύρνης στην Ελλάδα θα ήταν αντίθετη με την αρχή του σεβασμού των εθνοτήτων, αφού στην κατεχόμενη περιοχή, έξω από την πόλη της Σμύρνης και το Αϊβαλί, ο τουρκικός πληθυσμός χωρίς καμία αμφιβολία υπερτερούσε του ελληνικού πληθυσμού».

 

ΑΧΡΕΙΑΣΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Στην παράγραφο 1 του 6^ου εγγράφου αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η έρευνα έχει αποδείξει ότι η γενική κατάσταση των Χριστιανών στο βιλαέτι του Αϊδινίου υπήρξε ικανοποιητική, από την ανακωχή και μετά, και ότι δεν διέτρεχαν κίνδυνο. Παρά το γεγονός ότι η Διάσκεψη Ειρήνης έδωσε την εντολή για την κατάληψη της Σμύρνης με βάση ανακριβείς πληροφορίες, η αρχική ευθύνη για τα γεγονότα ανήκει σε άτομα ή κυβερνήσεις που δημιούργησαν ή διαβίβασαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, όπως αυτές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 των σχετικών κεφαλαίων». (“Security in the vilayet of Aydin, and in Smyrna in particular, in no way justified the occupation of Smyrna’s forts by application of Article 7 of the armistice (“The Allies have the right to occupy any strategic points in the event of a situation arising which threatens the security of the Allies”). Furthermore, the situation in the vilayet did not justify the landing of allied troops in Smyrna. On the contrary, the situation worsened after the Greek landing due to the state of war existing between the Greek troops and Turkish irregulars”).

Δηλαδή, «θέματα ασφαλείας στο βιλαέτι του Αϊδινίου, και ιδιαιτέρως στη Σμύρνη, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούσαν την κατάληψη των οχυρών της Σμύρνης, κατ’ εφαρμογή του Άρθρου 7 της Εκεχειρίας: (Οι Σύμμαχοι έχουν το δικαίωμα να καταλάβουν οποιοδήποτε στρατηγικό σημείο, σε περίπτωση μίας κατάστασης που θα ήγειρε απειλές για την ασφάλεια των Συμμάχων). Επιπλέον, η κατάσταση στο βιλαέτι δεν δικαιολογούσε την αποβίβαση των συμμαχικών στρατευμάτων στη Σμύρνη. Αντιθέτως, η κατάσταση χειροτέρεψε μετά την αποβίβαση των Ελλήνων, ως συνέπεια της εμπόλεμης κατάστασης που υπήρχε μεταξύ των ελληνικών στρατευμάτων και των Τούρκων ατάκτων».

Βεβαίως, δεν μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι για το θέμα αυτό ο Ιταλός γενικός αντιπρόσωπος είχε εκφράσει για μια ακόμη φορά τις επιφυλάξεις της ιταλικής κυβέρνησης, που περιλαμβάνονται στα πρακτικά της 37ης συνεδρίασης. Άλλωστε οι «συμμαχικές» επιφυλάξεις είχαν προέλθει από πολύ ψηλότερα, από την ανώτατη βρετανική στρατιωτική ηγεσία. Ο επικεφαλής του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου στρατού Σερ Χένρι Γουίλσον, ενήμερος για το περιεχόμενο της διασυμμαχικής Έκθεσης, σημείωσε στο ημερολόγιο του στις 28 Οκτωβρίου 1919, μετά από μία ενδιαφέρουσα, όπως χαρακτηρίστηκε, συζήτηση για το θέμα αυτό με τον Ελευθέριο Βενιζέλο εκείνη την ημέρα:

«Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε, αλλά είπε ότι αυτό έγινε επειδή το Παρίσι δεν είχε αποτελειώσει τους Τούρκους και έκανε ειρήνη μαζί τους. Αυτό, βεβαίως, είναι μερικώς σωστό. Ο Βενιζέλος πολύ χολωμένος εναντίον των Τούρκων είπε ότι και οι 12 μεραρχίες του ήταν διαθέσιμες αν αποτελειώναμε τους Τούρκους. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας «πουλήσει» τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευε να πω στον Λόυντ Τζώρτζ ότι και αυτός (ο Βενιζέλος) και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος “τετέλεσται”».

 

Τον Οκτώβριο, λοιπόν, του 1919 ο «εθνάρχης» συμφώνησε ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του, και αναγνώρισε ότι βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση (ίσως είχε συνειδητοποιήσει ότι διέπραξε μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες από εποχής του Πελοποννησιακού Πολέμου). Ναι, η Ελλάδα βρισκόταν από την πλευρά των νικητών του α΄ παγκοσμίου πολέμου και σε μία ημέρα (2/15 Μαΐου 1919) την εξοβέλισε στο πυρ το εξώτερον. Τον Οκτώβριο του 1919 η Ελλάδα είχε μόνο 12 μεραρχίες, από τις 30 που προέβλεπε το υπόμνημα του στρατάρχη Φέρντιναντ Φος. Τον Οκτώβριο του 1919, η Γαλλία «τα είχε βρει» με τον Κεμάλ. Τον Οκτώβριο του 1919, η Ελλάδα είχε «τελειώσει» στη Μικρά Ασία, αλλά το καλοκαίρι του 1920 ο «εθνάρχης» γύρισε από τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, έχοντας στη τσέπη του τον κοπανιστό αέρα της ανύπαρκτης Συνθήκης των Σεβρών.

 

ΘΕΜΑ ΝΕΥΡΑΣΘΕΝΕΙΑΣ!

 

 

Ευρισκόμενος, ως εκ τούτου, σε πλήρη σύγχυση μετά την κοινοποίηση της Έκθεσης, ο Βενιζέλος έστειλε στον προεδρεύοντα του Ανωτάτου Συμβουλίου στη Διάσκεψη Ειρήνης Γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ μία ακαταλαβίστικη επιστολή, στις 2/15 Νοεμβρίου 1919:

«Ας μοί επιτραπή να υποδείξω ότι οιοιδήποτε και αν ήσαν οι λόγοι της αποφάσεως όπως σταλή εις Σμύρνην ελληνικός στρατός, το Ανωτ. Συμβούλιον δεν ήτο δυνατόν να πλανηθή ως προς την έννοιαν ήτις ευλόγως θα απεδίδετο υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και του ελληνικού λαού εις την τοιαύτην απόφασιν. Αι ελληνικαί αξιώσεις επί της Σμύρνης και της γειτνιαζούσης περιοχής όχι μόνον ήσαν καλώς γνωσταί αλλά και επισήμως διετυπώθησαν ενώπιον της Διασκέψεως και υπεστηρίχθησαν εν πλάτει ενώπιον του Ανωτ. Συμβουλίου και απεριφράστως ενεκρίθησαν υπό της Επιτροπής επί των ελληνικών εδαφικών διεκδικήσεων. Καταλαμβάνουσα την Σμύρνην η Ελλάς εγνώριζεν ότι εάν, όχι νομίμως, τουλάχιστον ηθικώς είχε δικαίωμα επ’ αυτής.

Δεν απέστειλε τον στρατόν της απλώς ως εκτελεστικόν όργανον εις ξένην χώραν – ως προηγουμένως είχε κάμει εις Ρωσίαν – αλλ’ ως όργανον ιδιαιτέρως ενδιαφερόμενον δια την επιτυχίαν μίας διεθνούς εντολής επί τω σκοπώ να τηρηθή η τάξις εις πραγματικώς εκτεταμένην χώραν. Όθεν, καίτοι η κατάληψις της Σμύρνης δεν απετέλει, από στενώς νομικής απόψεως νέον τι δικαίωμα εις όφελος της Ελλάδος, εν τη πραγματικότητι εδημιούργησε νέαν κατάστασιν ήτις δεν θα έπρεπε να παροραθή. Η κατάστασις αύτη δεν επεκτείνει τα δικαιώματα άτινα η Ελλάς προηγουμένως είχεν εν Σμύρνη και άτινα έχουν ήδη αναγνωρισθή υπό της επιτροπής των Ελληνικών Ζητημάτων, αλλά τουλάχιστον ενισχύει και ενδυναμώνει την θεμιτήν εμπιστοσύνην του Ελληνικού Έθνους εις την τελικήν απόφασιν της Διασκέψεως της Ειρήνης. Συμμερίζομαι πλήρως το αίσθημα τούτο καθ’ όσον είμαι πεπεισμένος ότι τα δικαιώματα της πατρίδος μου εν Σμύρνη ευρίσκονται εν αρμονία προς την παγκόσμιον κατάστασιν και τους πόθους και το συμφέρον του πληθυσμού».(!!)

Είναι καθήκον της Επιτροπής, αναφέρεται συμπερασματικά στο έγγραφο 8, «να επισημάνει ότι το τουρκικό εθνικό αίσθημα, το οποίο έχει αποδείξει ήδη την αντοχή του, δεν θα αποδεχθεί αυτή την προσάρτηση. Θα ενδώσει μόνο στη βία, δηλαδή σε μία στρατιωτική εκστρατεία, την οποία η Ελλάδα από μόνη της δεν θα μπορούσε να διεξάγει με οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας».

Το πόρισμα αυτό «εξαφανίστηκε» και από τη σκέψη ακόμη της βενιζελικής νομενκλατούρας γιατί ανεδείκνυε την ολέθρια και τυχοδιωκτική μικρασιατική πολιτική του Βενιζέλου, που επισφραγίστηκε με την εκτέλεση των έξι στο Γουδί και την προδοτική «ανταλλαγή» των ιερών και των οσίων του μικρασιατικού ελληνισμού.

Η ολέθρια πολιτική του Βενιζέλου αποτυπώνεται πλήρως στο υπ’ αριθμ. 7036/17 Ιουλίου 1919 κρυπτογράφημα προς το υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο ο «εθνάρχης» αναφέρεται στην …νευρασθένεια του Στεργιάδη, η οποία όπως πίστευε δεν έφτασε στα όρια της διανοητικής διατάραξης!

«Προσωπικόν απόρρητον. Τηλεγράφημα υμών 15 μηνός και έτερον σχετικόν κ. Ρέπουλη εκινδύνευσαν να προκαλέσουν και εν εμοί την ιδίαν νευρασθένειαν ήτις καταγγέλλεται υπ’ αυτών κατά του κ. Στεργιάδη. Ότι ούτος ευρίσκεται υπό την επήρειαν ζωηράς νευρασθενείας ουδαμώς αμφιβάλλω. Αλλά κατόπιν ηρέμου μελέτης των τηλεγραφημάτων σας πείθομαι ότι η νευρασθένεια αύτη δεν έφθασεν εις διανοητικήν διατάραξιν, ως ζητούν να παραστήσουν αι εκ Σμύρνης πληροφορίαι, και το μόνον που συμβαίνει είναι ότι εν μέσω των πολλών εν Σμύρνη ημετέρων, οίτινες ουδαμώς έχουν δυστυχώς συνείδησιν της κρισιμωτάτης θέσεως, εις ην περιήλθον τα καθ’ ημάς εκ των γενομένων εκεί πολλαπλών παρεκτροπών, μόνος ο Στεργιάδης διατηρεί την πνευματική του αρτιότητα και βλέπων πόσον ολίγον βοηθείται εις την εκτέλεσιν της ανατεθείσης αυτώ πολιτικής, φθάνει ενίοτε μέχρι παραφοράς».

Η πολύ «εξυπνάδα» γεννά παραφροσύνη! Διαβάστε με ποιόν τρόπο ο Βενιζέλος εκμαίευσε τη δήθεν συγκατάθεση του προέδρου Γουίλσον, σύμφωνα με τους επίσημους διαπραγματευτές των Αμερικανών στη Διάσκεψη Ειρήνης:

«The French and British delegates recommended the Greek claim to Smyrna and an area about it much reduced from Venizelos's demand. The American delegates opposed the Greek desire for sovereignty in any part of Asia Minor.

Η γαλλική και η αγγλική αντιπροσωπεία αποδέχτηκαν το ελληνικό αίτημα για τη Σμύρνη και μία περιοχή γύρω από αυτήν κατά πολύ περιορισμένη από την απαίτηση του Βενιζέλου. Η αμερικανική αντιπροσωπεία ήταν αντίθετη με την ελληνική επιθυμία για κυριαρχία σε οποιοδήποτε μέρος της Μικράς Ασίας.

When Premier Orlando broke with President Wilson upon the Fiume issue and left Paris, the astute Venizelos immediately pushed forward his Smyrna claim. He was able to gain the support of the American leaders at the Peace Conference, in the face of the contrary American stand as represented upon the Greek territorial commission.

Όταν ο πρωθυπουργός Orlando τα «έσπασε» με τον πρόεδρο Wilson για το θέμα του Fiume και εγκατέλειψε το Παρίσι, ο έξυπνος Βενιζέλος αμέσως προώθησε το αίτημά του για τη Σμύρνη. Ήταν ικανός να κερδίσει την υποστήριξη των επικεφαλείς Αμερικανών στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης, παρά την αντίθετη αμερικανική στάση όπως παρουσιάστηκε στην ελληνική εδαφική επιτροπή.

Under a secrecy which kept knowledge of this decision absolutely from the office of the American advisers upon Turkish affairs, he gained permission to occupy Smyrna with Greek troops.

Κάτω από μυστικότητα, με την οποία είχε αποκρύψει απολύτως αυτή την απόφαση από το γραφείο των Αμερικανών συμβούλων για τα τουρκικά θέματα, κέρδισε την άδεια να καταλάβει τη Σμύρνη με τα ελληνικά στρατεύματα».

Αυτά και άλλα πολλά φοβερά και τρομερά στο βιβλίο «Οι Αρχιτέκτονες του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος, 1912 – 1922» και έπεται και συνέχεια!

 

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ - ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ" ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

 «Κύριοι, πρέπει να μου επιτρέψετε να σας είπω ότι εγώ υπήρξα ο κύριος αίτιος διότι εδιχάσθη ο Ελληνικός λαός κατά τον μέγαν πόλεμον. Δεν θέλω να θίξω κανένα. Έχω ήσυχον όμως την συνείδησίν μου ότι κατά τον διχασμόν αυτόν δεν ήμουν ο επαναστάτης. Άλλος ήτον ο επαναστάτης. Αλλά δεν θέλω να θίξω αυτό το ζήτημα αυτήν την στιγμήν. Αναγνωρίζω μόνον ότι εγώ, καλώς ή κακώς είμαι εκείνος ο οποίος επροκάλεσα τον διχασμόν αυτόν. Και πρέπει να γνωρίζετε ότι και τώρα, που είμαι στην Ελλάδα, και όταν έλειπα μακράν αυτής, εκείνο το οποίον με απησχόλησε και με απασχολεί και αποτελεί τον διάπυρον πόθον μου και θα με κάμη ευτυχή είναι, πριν κλείσω τα μάτια μου, να ίδω ότι αυτό το χάσμα εγεφυρώθη και ότι η διαίρεσις την οποίαν η πολιτική μου επροκάλεσε δια μεγάλους λόγους, τους οποίους θα εκτιμήση η ιστορία, εξηλείφθη».

(Δήλωση του Ελευθερίου Βενιζέλου από τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής, κατά τη διάρκεια μίας αγόρευσής του στις 17 Δεκεμβρίου του 1929, μετά τη διαρροή της συνομιλίας του για το Πολιτειακό με τον πρόεδρο του Λαϊκού κόμματος Παναγή Τσαλδάρη. Η δήλωση ήταν παρένθετη και έγινε χωρίς να τον ρωτήσει ή να το πιέσει κανείς. Ήταν – κατ’ ομολογία - ο κύριος αίτιος του εθνικού διχασμού, αλλά είχε ήσυχη τη συνείδησή του! Εμ, βέβαια. Είχε κάνει το καθήκον του…).

Οι υποκειμενικές ερμηνείες ελάχιστη σχέση έχουν με τη συστηματική παράθεση ιστορικών τεκμηρίων, διαδικασία που υπόκειται συνεχώς στην επιστημονική εποπτεία. Συνεπώς, η ανάλυση – και συνάμα αποδοχή ή απόρριψη – του πολιτικού αφηγήματος δεν έχει να κάνει με την ιστορική, αλλά με την ψευδεπίγραφη συλλογική μνήμη. Αυτή η τελευταία διαμορφώνει την «πολιτική άποψη» και ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγείται και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται ανατροπή της ιστορίας κάθε προσπάθεια ανατροπής του ψευδούς ιστορικού αφηγήματος. Πόση σχέση έχει, άραγε, με την πραγματικότητα η ιστορική παραμυθία - παρηγορία ότι ο Βενιζέλος διπλασίασε την Ελλάδα, ότι δημιούργησε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των 5 θαλασσών, ότι αποτέλεσε ως πολιτικός την επιτομή του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας;

Αν λάβουμε υπόψη τον αφορισμό του Κολομβιανού συγγραφέα Nicolas Gomez Davila ότι «οι αλήθειες δεν είναι σχετικές, αυτό που είναι σχετικό είναι οι απόψεις για την αλήθεια», τότε στην προκειμένη περίπτωση η σχετικότητα των απόψεων για την αλήθεια, στην ελληνική ιστοριογραφία, έχει άμεση σχέση με τα υποκειμενικά ιστορικά θέσφατα, τα οποία δημιούργησαν το Άγιο Δισκοπότηρο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας - μυθιστοριογραφίας, τον Ελευθέριο Κ. Βενιζέλο (της Αμύνης το σκουφάκι έφερε τον Λευτεράκη κλπ). Αλλά δυστυχώς, για το «σύστημα», η ιστορία δεν γράφεται στη διάρκεια μίας ρεμπετο-κατάνυξης.

Μαθαίνουμε αυτήν την ίδια την ιστορία ή τα παράγωγα και τα απόνερά της; Τα ιστορικά γεγονότα δεν έχουν αυτενέργεια, δεν προκύπτουν από παρθενογένεση. Μεθοδεύονται, οργανώνονται και υλοποιούνται - στη σύγχρονη εκδοχή τους - από τις μυστικές υπηρεσίες. Το ολοκαύτωμα του μικρασιατικού ελληνισμού μεθοδεύτηκε με τέτοιο απόλυτο τρόπο που ήταν αδύνατη, από την πλευρά του θύματος, κάθε παρέμβαση στην αλληλουχία των γεγονότων που πυροδότησε ο θύτης.

Από την εξίσωση της ιστορικής αποτίμησης δεν είναι δυνατόν να λείπουν συντελεστές, όπως είναι τα αδημοσίευτα, αμετάφραστα ή καταχωνιασμένα για δεκαετίες ντοκουμέντα υψηλής διαβάθμισης (απομνημονεύματα, υπομνήματα εκθέσεις και ημερολόγια αρχιστρατήγων εκατομμυρίων στρατιωτών, αναφορές επίσημων διαπραγματευτών στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, βιβλία αρχιπρακτόρων, αποδεσμευμένα άκρως άκρως απόρρητα έγγραφα), επειδή η αποκάλυψη αυτών των στοιχείων θα αλλοίωνε την καθεστηκυία ιστορική αφήγηση. Τι εννοούμε; Να, ένα παράδειγμα από πηγή που δεν συμπεριλαμβάνεται στη παρατιθέμενη βιβλιογραφία.

Τον Σεπτέμβριο του 1914 παραιτήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Στρέιτ. Όπως είχε γίνει γνωστό στις διπλωματικές αποστολές, ο Στρέιτ διαφώνησε με τον Βενιζέλο, δηλώνοντας ότι αδυνατούσε να ταυτιστεί πλέον με τις απόψεις του πρωθυπουργού. Τι είχε γίνει; Οι Αγγλο-Γάλλοι απαίτησαν από την Ελλάδα την παραχώρηση εδάφους της ελληνικής επικράτειας (της ανατολικής Μακεδονίας δηλαδή) προς τη Βουλγαρία, με αντάλλαγμα την αποκόλλησή της από το άρμα της Αυστροουγγαρίας. Με λίγα λόγια, μετά τη Δυτική Θράκη το 1913, έβαλαν το Βενιζέλο να δώσει στη Βουλγαρία και την ανατολική Μακεδονία. Αυτές τις εντολές εκτελούσε ο Βενιζέλος από το 1912 έως και τη βουλγαρική εισβολή στην ανατολική Μακεδονία τον Αύγουστο του 1916. Με τα υπομνήματα του 1915, η φιλοβουλγαρική εμμονή του Βενιζέλου πήρε και επίσημη μορφή, με πρόσχημα την αόριστη παραχώρηση εδαφών στη Μικρά Ασία.

Να τι έγραψε ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα κόμης Αλεσάντρο Ντε Μποσντάρι: «Και η Ελλάδα τι αντίδωρο θα είχε; Αργότερα, αν θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και αυτή κέρδιζε τη νίκη, θα της παραχωρούνταν (ισομεγέθεις) εκτάσεις στη Μικρά Ασία! Ευτελέστατη και κακοήθης πολιτική έμπνευση και ιδέα, που προϋπέθετε από τη μία πλευρά ότι η Βουλγαρία θα ήταν ελεύθερη να προσχωρήσει στον ένα ή στον άλλο συνασπισμό ή να παραμείνει ουδέτερη, μολονότι ήταν ήδη άρρηκτα συνδεδεμένη με την Αυστροουγγαρία, και από την άλλη υπήρχε η εντελώς παράλογη «υπόθεση» ότι στην Ελλάδα θα παραχωρούνταν κάποτε, υπό τον όρο της κατάκτησής τους, ίσης έκτασης εδάφη στον ασιατικό χώρο με τα δικά της της Μακεδονίας, τα οποία αυτή θα εκχωρούσε στη Βουλγαρία τώρα! Ακούστηκε ακόμη τότε πώς μεταξύ των αποζημιώσεων που θα δίνονταν κάποτε στην Ελλάδα περιλαμβανόταν και η Βόρειος Ήπειρος, που είχε μόλις εκκενωθεί από τον ελληνικό στρατό, αλλά με τον Αυλώνα προοριζόμενο για την Ιταλία».

Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, ο  Ελευθέριος Βενιζέλος έδινε κομμάτι - κομμάτι όλα τα εδάφη που απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός στους δύο βαλκανικούς πολέμους, αλλά έμεινε στην ιστορία ως ο «εθνάρχης» που διπλασίασε την Ελλάδα! Στην πραγματικότητα, οι πάτρωνές του, τον έβαλαν να «διορθώσει» αυτόν τον διπλασιασμό – και αυτός υπάκουε - μετά την αναπάντεχη, για όλους αυτούς, προέλαση του ελληνικού στρατού από το Σαραντάπορο έως την Κορυτσά και τον Έβρο.

Αλήθεια σημαίνει να βλέπεις την ιστορία με τα μάτια της εποχής της. Θέλω να δείτε αυτό το βιβλίο σαν μια γρίλια στο παράθυρο, που την ανοίγεις και μπαίνει μέσα καθαρός αέρας και μία δέσμη φωτός, μία δέσμη αλήθειας.

Οι εισηγήσεις των ομιλητών:  

Ο Δημήτρης Γαρούφας 
Ο Πάνος Νοτόπουλος 
Η συζήτηση με το κοινό 
Προαναγγελία της εκδήλωσης

Φωτογραφικά στιγμιότυπα

Το αδιαχώρητο λίγο πριν αρχίσει η εκδήλωση

Το πάνελ των ομιλητών. Στο βήμα ο συντονιστής της εκδήλωσης δημοσιογράφος Αντώνης Οραήλογλου

Το κοινό παρακολουθεί με ενδιαφέρον τους ομιλητές

Ο Δημήτρης Γαρούφας, ο Πάνος Νοτόπουλος και ο Βασίλης Κάρτσιος

Οι εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ επί ποδός. Από αριστερά ο Στέλιος Ζήκας και ο εκδότης Βασίλειος Χρήστου.

Αθανάσιος Λειβαδιώτης, Γεώργιος Βοζιάνης, Μαρία Χατζηελευθερίου - Σώη, Βασίλης Μπάτος, Βασίλης Κάρτσιος, Θωμάς Σίσκος. Με λίγα λόγια, το διαχρονικό προεδρείο του συλλόγου ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η Στρατηγού Καλλάρη είναι μονόδρομος από την παραλιακή Λεωφόρο Νίκης. Υπάρχουν ιδιωτικοί χώροι στάθμευσης και στη Στρατηγού Καλλάρη και στη Δημητρίου Γούναρη.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ 1900-1922

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ το τελευταίο βιβλίο της ιστορικής τριλογίας του συγγραφέα Βασίλη Σ. Κάρτσιου "Οι αρχιτέκτονες του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος, 1912-1922". Τα τρία βιβλία καλύπτουν την περίοδο 1900-1922 και αναφέρονται στον Μακεδονικό Αγώνα στην ανατολική Μακεδονία, στη γενοκτονία του ελληνισμού της περιοχής κατά τη 2η βουλγαρική κατοχή 1916-1918, και στην εγκληματική και άφρονα βενιζελική πολιτική, που έδινε τη Μακεδονία και τη Θράκη στη Βουλγαρία έναντι των αόριστων εδαφικών ανταλλαγμάτων των "συμμάχων" στη Μικρά Ασία. Η κεντρική διάθεση των βιβλίων γίνεται από το βιβλιοπωλείο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ, Ερμού 61 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310282782, e-mail: erwdios@otenet.gr αλλά μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης και το διαδίκτυο.