ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Το «σύστημα» εξακολουθεί τη διάδοση του «πορσελάνινου» αφηγήματος για το Μικρασιατικό Ολοκαύτωμα.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

«Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε… Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας “πουλήσει” τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευσε να πω στον Λόυντ Τζώρτζ ότι και αυτός [ο Βενιζέλος] και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος “τετέλεσται”».

Στρατάρχης Χένρι Γουίλσον, 1919.

«Ο Βενιζέλος έχει κάθε δικαίωμα να καυχάται ότι πηγαίνοντας στη Σμύρνη ενεργούσε ως εντολοδόχος των τεσσάρων Δυνάμεων. Αλλά πήγαινε με τόση προθυμία όση δείχνει η πάπια για το κολύμπι. Όποιες κι αν είναι οι ευθύνες των Τεσσάρων, ή μάλλον της Τριανδρίας που ήταν η κινητήριος δύναμη, οι δικές του ευθύνες είναι ανεξίτηλες».

Ουίνστον Τσώρτσιλ, “The world crisis, The Aftermath”, 1929.

«Σε αυτό το πρώτο πυρετώδες και έξαλλο δεκαπενθήμερο του Μαΐου (σ.σ.:1919), ο Λόυντ Τζώρτζ είχε συλλάβει την ιδέα μίας Ελλάδας μεγαλύτερης από όσο είχαν ποτέ μπορέσει να διανοηθούν ακόμα και οι επικριτές του: θα περιλάμβανε την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη, θα είχε τον έλεγχο των Δαρδανελλίων, θα περιέζωνε το Αιγαίο, διαγράφοντας  ένα μεγάλο τόξο από τον πορθμό της Κέρκυρας ως τη Σμύρνη. Αν το κοινό αυτό όραμα του Λόυντ Τζωρτζ και του Βενιζέλου είχε κάτι το μεγαλειώδες, η απομόνωση των δύο πολιτικών είχε κάτι το τρομακτικό… Είναι ορισμένως αλήθεια ότι η πτώση του Βενιζέλου τον Νοέμβριο του 1920 και η επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου και της φιλοβασιλικής κυβέρνησης είχαν βλαβερές συνέπειες… Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ την υποστήριξή τους (σ.σ.: των Συμμάχων), και πιστεύω ότι θα είχαν εγκαταλείψει τον Βενιζέλο, ακριβώς όπως, με πιο ήσυχη συνείδηση, εγκατέλειψαν τον Κωνσταντίνο».

Michael Llewellyn Smith, Το Όραμα της Ιωνίας, Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία 1919-1922.

«… Υπήρχε κάτι περισσότερο από ελληνικό πατριωτισμό στη λίγκα του Ζαχάρωφ με τον Βενιζέλο. Είχε πει ο Μπίβερμπρουκ ότι οι κινήσεις των στρατών και οι υποθέσεις των κυβερνήσεων είναι η ιδιαίτερη ευχαρίστηση του Ζαχάρωφ. Ο Ζαχάρωφ ενέπνευσε τις κινήσεις του ελληνικού στρατού. Άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν ο σύμβουλος του Λόυντ Τζωρτζ στη Μικρά Ασία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός είχε κάνει τα σχέδια του Ζαχάρωφ μέρος της πολιτικής του».

John T. Flynn, Men of Wealth, 1941.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κάποιος ως τυχαίο ή συγκυριακό γεγονός μία βιβλικών διαστάσεων καταστροφή, όπως υπήρξε ο ξεριζωμός του ελληνισμού από τη Μικρά Ασία. Η Μικρά Ασία χάθηκε την πρώτη ημέρα της αποβίβασης της ελληνικής μεραρχίας στη Σμύρνη, τις 2 Μαΐου 1919. Τα θλιβερά επεισόδια που ξεκίνησαν εκείνη την ημέρα ξεσήκωσαν όλη την Ανατολή.

«Η είδησις των σφαγών της Σμύρνης διεδόθη ταχύτατα εις όλην την Ανατολήν. Προξένησε αληθή φρίκην και έσπειρε την αμφιβολίαν περί των προθέσεων των συμμάχων, μέχρι και της Συρίας ακόμη. Διαδηλώσεις έλαβον χώρα εν Κωνσταντινουπόλει. Νεότουρκοι αρχηγοί διέφυγον εις Μ. Ασίαν όπου ήρχιζον οργανούντες την αντίστασιν κατά του διαμελισμού της Τουρκίας… Η κατάστασις αύτη συνέτεινε να καταστραφή η εμπιστοσύνη των συμμάχων προς τον κ. Βενιζέλον και εις την δυνατότητα δίκαιης διακυβερνήσεως της Μ. Ασίας εκ μέρους των Ελλήνων…». (What Really Happened at Paris, New York 1921).

 Η διασυμμαχική έκθεση των στρατηγών του Οκτωβρίου του 1919, επέρριπτε όλη την ευθύνη στην ελληνική πλευρά. Η έκθεση αυτή δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά και θάφτηκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Θα τη διαβάσετε μόνον στο βιβλίο μας «ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ, 1912-1922».

Το τραγικό στην όλη υπόθεση είναι ότι από το Νοέμβριο του 1917, οι Μπολσεβίκοι είχαν δημοσιεύσει τη Συμφωνία Σάικς- Πικό του 1916, με την οποία Βρετανοί και Γάλλοι, με τη συναίνεση της Τσαρικής Ρωσίας, είχαν μοιράσει τις σφαίρες επιρροής στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ενώ δηλαδή η βρετανική διπλωματία ζητούσε από τον Βενιζέλο, από το 1912, να δώσει την ανατολική Μακεδονία και τη δυτική Θράκη στη Βουλγαρία με υποτιθέμενα εδαφικά ανταλλάγματα στη Μικρά Ασία, οι «σύμμαχοι» μοίραζαν την οθωμανική αυτοκρατορία χωρίς να προβλέψουν για την Ελλάδα ούτε μία σπιθαμή γης! Η πρόταση για την «ανταλλαγή» είχε επισημοποιηθεί το 1915 και αρκεί να διαβάσει κανείς τα υπομνήματα Βενιζέλου της ίδιας χρονιάς για να καταλάβει το μέγεθος της αφέλειάς του, κάτι το οποίο μεταφράστηκε από τους πολιτικούς επιγόνους του ως πολιτικός …ρεαλισμός!

Έχουν περάσει περισσότερα από 40 χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Michael Llewellyn Smith, “Ionian vision, Greece in Minor Asia 1919-1922”, στο οποίο ο Βρετανός διπλωμάτης και ιστορικός υπενθύμισε τους αποκαλυπτικούς διαλόγους από το ημερολόγιο του Field Marshal Sir Henry Hughes Wilson (1864–1922). Ο Michael Llewellyn Smith, αν και έδωσε λογοτεχνικό τίτλο στο βιβλίο του «Το ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ», καταλόγισε στον Βενιζέλο το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη μικρασιατική τραγωδία, αλλά τα ίδια τα στοιχεία που παραθέτει, και που ήταν γνωστά από τη δεκαετία του 1920, καθιστούν τον Βενιζέλο τον απόλυτο υπεύθυνο της μικρασιατικής καταστροφής.

Ο Βρετανός επιτελάρχης Henry Wilson δολοφονήθηκε στις 22 Ιουνίου 1922 έξω από το σπίτι του από δύο μαχητές του Ι.Ρ.Α. αλλά για κακή τύχη του Βενιζέλου κρατούσε ημερολόγιο και οι αναφορές του στον «ιδιοφυή» αρχιτέκτονα του εθνικού διχασμού είναι πολλές:

«Λίγο πριν από τη συνδιάσκεψη του Σαν Ρέμο, όπου θα αποφασίζονταν οι τελικοί όροι της συνθήκης με την Τουρκία, ο Τσώρτσιλ, ο Ουίλσον και ο Κώρζον έκαναν όλοι απόπειρες να υποδείξουν τους κινδύνους που επιβεβαίωνε το υπόμνημα Φος. Στις 19 Μαρτίου, ο Τσώρτσιλ και ο Ουίλσον ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν τον Βενιζέλο στο Λονδίνο. Ο Τσώρτσιλ του είπε ότι η Αγγλία δεν μπορούσε να τον βοηθήσει με στρατεύματα, είτε στη Θράκη είτε στη Μικρά Ασία, αλλά θα ήταν πρόθυμη να δώσει όση βοήθεια μπορούσε σε όπλα και πολεμοφόδια. Ο Ουίλσον ήταν ακόμα πιο ειλικρινής: “Του είπαμε καθαρά ότι ούτε σε άνδρες ούτε σε χρήματα… θα βοηθούσαμε τους Έλληνες, εφόσον είχαμε ήδη αναλάβει περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να κάνει ο μικρός μας στρατός. Του είπα ότι θα κατέστρεφε τη μικρή του χώρα… Είπε ότι δεν συμφωνούσε με τίποτα απ’ όσα είχα πει”. Ο Ουίλσον είπε στον Βενιζέλο ότι θα γινόταν πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που θα κρατούσε ίσως και δέκα με δεκαπέντε χρόνια και θα σακάτευε την Ελλάδα… Ο Βενιζέλος άκουγε ατάραχος αυτές τις προειδοποιήσεις. Ενώ δήλωνε την πεποίθησή του ότι η Ελλάδα θα έπαιρνε τη Σμύρνη και τη Θράκη, έκανε την παράξενη προφητεία ότι “χάρη στην αναπαραγωγική ικανότητα των Ελλήνων, ο πληθυσμός της Σμύρνης κατά τους υπολογισμούς του, πριν από το τέλος του αιώνα, θα ξεπερνούσε τον συνολικό πληθυσμό της Τουρκικής αυτοκρατορίας”».

Αν ανατρέξει κανείς στην αγγλική έκδοση του 1925 του ημερολογίου του σερ Χένρι Γουίλσον τα πράγματα γίνονται χειρότερα (αναφορά της 28^ης Οκτωβρίου 1919): «Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε… Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας “πουλήσει” τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευσε να πω στον Λόυντ Τζώρτζ ότι και αυτός [ο Βενιζέλος] και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος “τετέλεσται”».

ΑΓΡΟΝ ΗΓΟΡΑΖΕ

Ο Γάλλος στρατάρχης του Α΄ παγκοσμίου πολέμου Ferdinand Foch είχε προειδοποιήσει με υπόμνημα του τον καιροσκόπο Βενιζέλο ότι για να αντιμετωπίσει η Ελλάδα τον τουρκικό εθνικισμό στη Μικρά Ασία, θα έπρεπε να διαθέτει εν πλήρη ισχύ 30 ετοιμοπόλεμες μεραρχίες, δηλαδή με έναν πρόχειρο υπολογισμό τουλάχιστον 300.000 άνδρες, και αυτό αφορούσε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη Μικρά Ασία το 1919, πριν συγκροτηθούν σε τακτικό στρατό οι κεμαλικές δυνάμεις και πριν αρχίσουν να εισρέουν στην Άγκυρα τα «συμμαχικά» όπλα και πολεμοφόδια και τα μπολσεβίκικα χρυσά ρούβλια.

Ο Βενιζέλος απλώς τους έγραψε όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων του, όπως έκανε και με το Γενικό Επιτελείο τον Φεβρουάριο του 1915, όταν τον προειδοποίησαν ότι η συμμαχική εκστρατεία στα Δαρδανέλια θα κατέληγε σε φιάσκο και ότι οποιαδήποτε εμπλοκή ελληνικών δυνάμεων θα οδηγούσε στην κατάληψη όλης της Μακεδονίας από τη Βουλγαρία.

Ο «εθνάρχης» είχε μέχρι τέλους εωσφορικές εμμονές, και υποστήριζε τις ουτοπικές θέσεις του και μετά από 20 χρόνια σε άρθρο του, στις 20 Οκτωβρίου 1934, με τίτλο «Η συμμετοχή εις τας επιχειρήσεις των Δαρδανελλίων», και βέβαια γνωρίζοντας την πανωλεθρία που έπαθαν οι συμμαχικές δυνάμεις στις επιχειρήσεις των Στενών.

«… Άνευ της εκθέσμου ενεργείας του κ. Μεταξά εξελθόντος των στρατιωτικών καθηκόντων του δια να μεταβάλη την υπό της υπευθύνου κυβερνήσεως έγκρίσει του βασιλέως αποφασισθείσαν πολιτικήν, η επιστράτευσις θα εκηρύσσετο την ιδίαν εσπέραν, εις διάστημα ολιγώτερον της εβδομάδος θα κατελαμβάνετο η χερσόνησος της Καλλιπόλεως, ο βασιλεύς θα εισήρχετο εις την Κωνσταντινούπολιν επί κεφαλής του ελληνικού στρατού και αγγλογαλλικών αγημάτων, τα Δαρδανέλλια και ο Βόσπορος θα ηνοίγοντο, η Ρωσία η οποία τότε ευρίσκετο εις Πρεμύσλ θα ανεφωδιάζετο με πολεμικόν υλικόν του οποίου εστερείτο, η Βουλγαρία και η Ρουμανία θα εισήρχοντο πιθανώνατα έκτοτε εις τον πόλεμον παρά το πλευρό των συμμάχων και μετά την οριστικήν αποτυχίαν της επιθέσεως κατά του Βερδέν το θέρος του 1916 η Γερμανία μη έχουσα να επιδεικνύει εις τον λαόν της τον χάρτην του πολέμου, ο οποίος εσημείωνε νίκην της εις το ανατολικόν μέτωπον και τα επ’ αυτής κατεχόμενα ξένα εδάφη, θα ηναγκάζετο τότε να ζητήση ειρήνην παραιτουμένη της Αλσατίας και της Λωρραίνης. Ο πόλεμος ούτω θα εβραχύνετο κατά το ήμισυ, οι νεκροί του πολέμου και οι ανάπηροι θα ήσαν οι ημίσεις, η καταστροφή συγκεντρωμένου πλούτου, την οποίαν έφερε ο πόλεμος, θα ήτο κατά τα 2/3 ή τουλάχιστον κατά τα 3/5 μικροτέρα, διότι γνωστόν είναι με ποίαν πρόοδον ηύξανον από μηνός εις μήνα αι δαπάναι του πολέμου. Επομένως, η ανθρωπότης ολόκληρος δεν θα υφίστατο τόσον ισχυρόν τον εκ του πολέμου κλονισμόν και τα μεταπολεμικά προβλήματα που αντιμετωπίζομεν θα ήσαν πολύ μικρότερα και η λύσις των πολύ ευκολωτέρα. Αυτή είναι η συμφορά της ανθρωπότητος δια την οποίαν τόσον βαρείαν υπέχει ευθύνην ο κ. Μεταξάς…». (sic!).

Ο Wilson ήταν έντιμος και τήρησε τη δέσμευσή του ότι δεν επρόκειτο η Βρετανία να δώσει στην Ελλάδα κανενός είδους βοήθεια για το εγχείρημα της Μικράς Ασίας. Το 1919 οι βρετανικές δυνάμεις δεν πολέμησαν στη Μικρά Ασία ούτε για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Ο Βενιζέλος αποδέσμευσε μία ελληνική μεραρχία για να καλύψει τα νώτα των Βρετανών στη χερσόνησο του Ismid και τα έξοδα τα κάλυπτε ο ελληνικός προϋπολογισμός, από δάνειο που μας έδωσαν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Η.Π.Α.!

Κι όμως, δεκαετίες τώρα η αστική πολιτική, πανεπιστημιακή και μιντιακή φιλο-βενιζελική νομενκλατούρα παπαγαλίζει για το «καταστροφικό αποτέλεσμα των εκλογών του 1920» και για «το δάγκωμα της μαϊμούς», που δήθεν άλλαξε τον ρούν της ιστορίας! Ποιόν ρου και ποιάς ιστορίας; Ο Βενιζέλος έφτασε τα πράγματα στο σημείο χωρίς γυρισμό, διαπράττοντας μία από τις μεγαλύτερες εγκληματικές ανοησίες κατά του οικουμενικού Ελληνισμού από εποχής του πελοποννησιακού πολέμου, και εφάρμοσε το ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ το οποίο έκτοτε εφάρμοσαν και πολλοί άλλοι.

ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ

Ο μύθος του Βενιζέλου στήθηκε πάνω σε μία ανύπαρκτη συνθήκη, την πορσελάνινη συνθήκη των Σεβρών, την οποία καμία χώρα δεν αναγνώρισε ποτέ και που οι αναδυόμενοι κοσμοκράτορες Αμερικανοί είχαν χαρακτηρίσει από την πρώτη ημέρα της υπογραφής της, στις 28 Ιουλίου 1920, ως αναχρονισμό που αφορά μόνο τους Έλληνες βενιζελικούς!

Αλλά κι αυτή ακόμη η Συνθήκη των Σεβρών, με την Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των 5 θαλασσών» υπογράφηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου, όταν είχαν αποστρατευτεί προ πολλού οι στρατοί όλων των εμπολέμων και δεν ήθελε να ακούσει κανείς για πόλεμο. Στην τελευταία διαβούλευση πριν τη Συνθήκη των Σεβρών, συναντήθηκαν στις 18 Απριλίου 1920 οι πρωθυπουργοί Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας, στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης κορυφής του Σαν Ρέμο, με συμβουλευτική συμμετοχή Αμερικανών και Ιαπώνων και χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας.

Με μία απλή ανάγνωση των δεδηλωμένων προθέσεων των τριών δυνάμεων, ο οποιοσδήποτε κοινός νους θα αντιλαμβανόταν ότι η Μικρά Ασία επρόκειτο να μεταβληθεί σε κόλαση. Ο «κολλητός» του Βενιζέλου, Βρετανός πρωθυπουργός Lloyd George επεδίωκε να εφαρμόσει τη βρετανική πολιτική στη Μικρά Ασία με την ισχυρή παρουσία των ελληνικών δυνάμεων για να προστατεύουν τα βρετανικά συμφέροντα στην Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια, και για αντιπερισπασμό σε σχέση με τις αδηφάγες ορέξεις του Λονδίνου για τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Γάλλοι και Ιταλοί εξέφρασαν τις σοβαρές επιφυλάξεις τους για τους όρους της επικείμενης υπογραφής της συνθήκης των Σεβρών, σε ό,τι αφορούσε την ελληνική παράμετρο. Όσο για την πολιτική των Η.Π.Α. εκείνη την εποχή, αν δεν διαβάσει κανείς το βιβλίο «Edward Mandell House and Charles Seymour, What Really Happened at Paris: The Story of the Peace Conference, 1918-1919», δηλαδή της ομάδας των Αμερικανών διαπραγματευτών στη συνδιάσκεψη ειρήνης των Παρισίων, τότε καλύτερα να σιωπά γιατί θα εκτεθεί. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1921 και ήταν ουσιαστικά τα κείμενα των διαλέξεων που είχαν δώσει τα μέλη της ομάδας διαπραγματευτών του προέδρου Γούντροου Γουίλσον για να ενημερώσουν τις αρμόδιες διπλωματικές υπηρεσίες και την αμερικανική κοινή γνώμη, στο πλαίσιο της εκκολαπτόμενης τότε πολιτικής εναντίον των μυστικών συμφωνιών.

 Αλλά ο Βενιζέλος τους έγραψε κι αυτούς στα παλαιότερα των υποδημάτων του, πιστεύοντας, ίσως, ότι ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη είχε και ευζωνικές μονάδες Ρόμποκοπ. Ως υστερόγραφο, για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι, εάν δεν έχανε ο Βενεζέλος τις εκλογές του 1920, θα είχαμε πάρει τη Μικρά Ασία, μπορούν να δοκιμάσουν ακόμη και σήμερα την τύχη τους περιμένοντας για 12 μήνες την τουρκική επίθεση στα ορύγματα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ. Άλλωστε, όπως ενημέρωσε ο λιποτάκτης Κονδύλης τον Βενιζέλο από την Κωνσταντινούπολη, πέντε ημέρες πριν την έναρξη της τουρκικής επίθεσης, ο στρατός του Κεμάλ ήταν σε «άθλια κατάσταση» και δεν επρόκειτο να επιτεθεί! Ο Κονδύλης είχε ως πηγή πληροφοριών το …Βρετανικό Στρατηγείο στην Κωνσταντινούπολη που του «πάσαρε» ό,τι ήθελε!

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

Με ποιόν τρόπο η ομολογία αποτυχίας και ενοχής μετατρέπεται σε εφαλτήριο δόξης λαμπρό!

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Τον Οκτώβριο του 1919 ολοκλήρωσε τις εργασίες της η διασυμμαχική εξεταστική επιτροπή διερεύνησης των γεγονότων της Σμύρνης και των περιχώρων της και κοινοποίησε την αναφορά της, υπό τον τίτλο «Documents of the Inter-Allied Commission of Inquiry into the Greek Occupation of Smyrna and Adjoining Territories», στο ανώτατο συμβούλιο (Γουίλσον, Λόυντ Τζώρτζ, Κλεμανσώ) της Συνδιάσκεψης Ειρήνης, με απόφαση του οποίου είχε συγκροτηθεί τον Ιούλιο του ιδίου έτους.

Τα μέλη της Επιτροπής, (οι στρατηγοί των «συμμάχων», Mark Bristol, Bunoust, A. Dall’ Olio, R. H. Hare), επισκέφθηκαν τα περισσότερα σημεία που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα, μετά την αποβίβαση της ελληνικής μεραρχίας στις 2/15 Μαΐου 1919, συνεδρίασαν 46 φορές και εξέτασαν 175 μάρτυρες όλων των εθνικοτήτων και όλων των κοινωνικών τάξεων.

Τα έγγραφα 6 και 8 του πορίσματος αναφέρονται στην απόδοση ευθυνών αλλά και στο τι έμελλε να γίνει μετά τα γεγονότα καθώς «η προσάρτηση της περιοχής της Σμύρνης στην Ελλάδα θα ήταν αντίθετη με την αρχή του σεβασμού των εθνοτήτων, αφού στην κατεχόμενη περιοχή, έξω από την πόλη της Σμύρνης και το Αϊβαλί, ο τουρκικός πληθυσμός χωρίς καμία αμφιβολία υπερτερούσε του ελληνικού πληθυσμού».

 

ΑΧΡΕΙΑΣΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Στην παράγραφο 1 του 6^ου εγγράφου αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η έρευνα έχει αποδείξει ότι η γενική κατάσταση των Χριστιανών στο βιλαέτι του Αϊδινίου υπήρξε ικανοποιητική, από την ανακωχή και μετά, και ότι δεν διέτρεχαν κίνδυνο. Παρά το γεγονός ότι η Διάσκεψη Ειρήνης έδωσε την εντολή για την κατάληψη της Σμύρνης με βάση ανακριβείς πληροφορίες, η αρχική ευθύνη για τα γεγονότα ανήκει σε άτομα ή κυβερνήσεις που δημιούργησαν ή διαβίβασαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, όπως αυτές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 των σχετικών κεφαλαίων». (“Security in the vilayet of Aydin, and in Smyrna in particular, in no way justified the occupation of Smyrna’s forts by application of Article 7 of the armistice (“The Allies have the right to occupy any strategic points in the event of a situation arising which threatens the security of the Allies”). Furthermore, the situation in the vilayet did not justify the landing of allied troops in Smyrna. On the contrary, the situation worsened after the Greek landing due to the state of war existing between the Greek troops and Turkish irregulars”).

Δηλαδή, «θέματα ασφαλείας στο βιλαέτι του Αϊδινίου, και ιδιαιτέρως στη Σμύρνη, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούσαν την κατάληψη των οχυρών της Σμύρνης, κατ’ εφαρμογή του Άρθρου 7 της Εκεχειρίας: (Οι Σύμμαχοι έχουν το δικαίωμα να καταλάβουν οποιοδήποτε στρατηγικό σημείο, σε περίπτωση μίας κατάστασης που θα ήγειρε απειλές για την ασφάλεια των Συμμάχων). Επιπλέον, η κατάσταση στο βιλαέτι δεν δικαιολογούσε την αποβίβαση των συμμαχικών στρατευμάτων στη Σμύρνη. Αντιθέτως, η κατάσταση χειροτέρεψε μετά την αποβίβαση των Ελλήνων, ως συνέπεια της εμπόλεμης κατάστασης που υπήρχε μεταξύ των ελληνικών στρατευμάτων και των Τούρκων ατάκτων».

Βεβαίως, δεν μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι για το θέμα αυτό ο Ιταλός γενικός αντιπρόσωπος είχε εκφράσει για μια ακόμη φορά τις επιφυλάξεις της ιταλικής κυβέρνησης, που περιλαμβάνονται στα πρακτικά της 37ης συνεδρίασης. Άλλωστε οι «συμμαχικές» επιφυλάξεις είχαν προέλθει από πολύ ψηλότερα, από την ανώτατη βρετανική στρατιωτική ηγεσία. Ο επικεφαλής του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου στρατού Σερ Χένρι Γουίλσον, ενήμερος για το περιεχόμενο της διασυμμαχικής Έκθεσης, σημείωσε στο ημερολόγιο του στις 28 Οκτωβρίου 1919, μετά από μία ενδιαφέρουσα, όπως χαρακτηρίστηκε, συζήτηση για το θέμα αυτό με τον Ελευθέριο Βενιζέλο εκείνη την ημέρα:

«Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε, αλλά είπε ότι αυτό έγινε επειδή το Παρίσι δεν είχε αποτελειώσει τους Τούρκους και έκανε ειρήνη μαζί τους. Αυτό, βεβαίως, είναι μερικώς σωστό. Ο Βενιζέλος πολύ χολωμένος εναντίον των Τούρκων είπε ότι και οι 12 μεραρχίες του ήταν διαθέσιμες αν αποτελειώναμε τους Τούρκους. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας «πουλήσει» τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευε να πω στον Λόυντ Τζώρτζ ότι και αυτός (ο Βενιζέλος) και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος “τετέλεσται”».

 

Τον Οκτώβριο, λοιπόν, του 1919 ο «εθνάρχης» συμφώνησε ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του, και αναγνώρισε ότι βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση (ίσως είχε συνειδητοποιήσει ότι διέπραξε μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες από εποχής του Πελοποννησιακού Πολέμου). Ναι, η Ελλάδα βρισκόταν από την πλευρά των νικητών του α΄ παγκοσμίου πολέμου και σε μία ημέρα (2/15 Μαΐου 1919) την εξοβέλισε στο πυρ το εξώτερον. Τον Οκτώβριο του 1919 η Ελλάδα είχε μόνο 12 μεραρχίες, από τις 30 που προέβλεπε το υπόμνημα του στρατάρχη Φέρντιναντ Φος. Τον Οκτώβριο του 1919, η Γαλλία «τα είχε βρει» με τον Κεμάλ. Τον Οκτώβριο του 1919, η Ελλάδα είχε «τελειώσει» στη Μικρά Ασία, αλλά το καλοκαίρι του 1920 ο «εθνάρχης» γύρισε από τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, έχοντας στη τσέπη του τον κοπανιστό αέρα της ανύπαρκτης Συνθήκης των Σεβρών.

 

ΘΕΜΑ ΝΕΥΡΑΣΘΕΝΕΙΑΣ!

 

 

Ευρισκόμενος, ως εκ τούτου, σε πλήρη σύγχυση μετά την κοινοποίηση της Έκθεσης, ο Βενιζέλος έστειλε στον προεδρεύοντα του Ανωτάτου Συμβουλίου στη Διάσκεψη Ειρήνης Γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ μία ακαταλαβίστικη επιστολή, στις 2/15 Νοεμβρίου 1919:

«Ας μοί επιτραπή να υποδείξω ότι οιοιδήποτε και αν ήσαν οι λόγοι της αποφάσεως όπως σταλή εις Σμύρνην ελληνικός στρατός, το Ανωτ. Συμβούλιον δεν ήτο δυνατόν να πλανηθή ως προς την έννοιαν ήτις ευλόγως θα απεδίδετο υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και του ελληνικού λαού εις την τοιαύτην απόφασιν. Αι ελληνικαί αξιώσεις επί της Σμύρνης και της γειτνιαζούσης περιοχής όχι μόνον ήσαν καλώς γνωσταί αλλά και επισήμως διετυπώθησαν ενώπιον της Διασκέψεως και υπεστηρίχθησαν εν πλάτει ενώπιον του Ανωτ. Συμβουλίου και απεριφράστως ενεκρίθησαν υπό της Επιτροπής επί των ελληνικών εδαφικών διεκδικήσεων. Καταλαμβάνουσα την Σμύρνην η Ελλάς εγνώριζεν ότι εάν, όχι νομίμως, τουλάχιστον ηθικώς είχε δικαίωμα επ’ αυτής.

Δεν απέστειλε τον στρατόν της απλώς ως εκτελεστικόν όργανον εις ξένην χώραν – ως προηγουμένως είχε κάμει εις Ρωσίαν – αλλ’ ως όργανον ιδιαιτέρως ενδιαφερόμενον δια την επιτυχίαν μίας διεθνούς εντολής επί τω σκοπώ να τηρηθή η τάξις εις πραγματικώς εκτεταμένην χώραν. Όθεν, καίτοι η κατάληψις της Σμύρνης δεν απετέλει, από στενώς νομικής απόψεως νέον τι δικαίωμα εις όφελος της Ελλάδος, εν τη πραγματικότητι εδημιούργησε νέαν κατάστασιν ήτις δεν θα έπρεπε να παροραθή. Η κατάστασις αύτη δεν επεκτείνει τα δικαιώματα άτινα η Ελλάς προηγουμένως είχεν εν Σμύρνη και άτινα έχουν ήδη αναγνωρισθή υπό της επιτροπής των Ελληνικών Ζητημάτων, αλλά τουλάχιστον ενισχύει και ενδυναμώνει την θεμιτήν εμπιστοσύνην του Ελληνικού Έθνους εις την τελικήν απόφασιν της Διασκέψεως της Ειρήνης. Συμμερίζομαι πλήρως το αίσθημα τούτο καθ’ όσον είμαι πεπεισμένος ότι τα δικαιώματα της πατρίδος μου εν Σμύρνη ευρίσκονται εν αρμονία προς την παγκόσμιον κατάστασιν και τους πόθους και το συμφέρον του πληθυσμού».(!!)

Είναι καθήκον της Επιτροπής, αναφέρεται συμπερασματικά στο έγγραφο 8, «να επισημάνει ότι το τουρκικό εθνικό αίσθημα, το οποίο έχει αποδείξει ήδη την αντοχή του, δεν θα αποδεχθεί αυτή την προσάρτηση. Θα ενδώσει μόνο στη βία, δηλαδή σε μία στρατιωτική εκστρατεία, την οποία η Ελλάδα από μόνη της δεν θα μπορούσε να διεξάγει με οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας».

Το πόρισμα αυτό «εξαφανίστηκε» και από τη σκέψη ακόμη της βενιζελικής νομενκλατούρας γιατί ανεδείκνυε την ολέθρια και τυχοδιωκτική μικρασιατική πολιτική του Βενιζέλου, που επισφραγίστηκε με την εκτέλεση των έξι στο Γουδί και την προδοτική «ανταλλαγή» των ιερών και των οσίων του μικρασιατικού ελληνισμού.

Η ολέθρια πολιτική του Βενιζέλου αποτυπώνεται πλήρως στο υπ’ αριθμ. 7036/17 Ιουλίου 1919 κρυπτογράφημα προς το υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο ο «εθνάρχης» αναφέρεται στην …νευρασθένεια του Στεργιάδη, η οποία όπως πίστευε δεν έφτασε στα όρια της διανοητικής διατάραξης!

«Προσωπικόν απόρρητον. Τηλεγράφημα υμών 15 μηνός και έτερον σχετικόν κ. Ρέπουλη εκινδύνευσαν να προκαλέσουν και εν εμοί την ιδίαν νευρασθένειαν ήτις καταγγέλλεται υπ’ αυτών κατά του κ. Στεργιάδη. Ότι ούτος ευρίσκεται υπό την επήρειαν ζωηράς νευρασθενείας ουδαμώς αμφιβάλλω. Αλλά κατόπιν ηρέμου μελέτης των τηλεγραφημάτων σας πείθομαι ότι η νευρασθένεια αύτη δεν έφθασεν εις διανοητικήν διατάραξιν, ως ζητούν να παραστήσουν αι εκ Σμύρνης πληροφορίαι, και το μόνον που συμβαίνει είναι ότι εν μέσω των πολλών εν Σμύρνη ημετέρων, οίτινες ουδαμώς έχουν δυστυχώς συνείδησιν της κρισιμωτάτης θέσεως, εις ην περιήλθον τα καθ’ ημάς εκ των γενομένων εκεί πολλαπλών παρεκτροπών, μόνος ο Στεργιάδης διατηρεί την πνευματική του αρτιότητα και βλέπων πόσον ολίγον βοηθείται εις την εκτέλεσιν της ανατεθείσης αυτώ πολιτικής, φθάνει ενίοτε μέχρι παραφοράς».

Η πολύ «εξυπνάδα» γεννά παραφροσύνη! Διαβάστε με ποιόν τρόπο ο Βενιζέλος εκμαίευσε τη δήθεν συγκατάθεση του προέδρου Γουίλσον, σύμφωνα με τους επίσημους διαπραγματευτές των Αμερικανών στη Διάσκεψη Ειρήνης:

«The French and British delegates recommended the Greek claim to Smyrna and an area about it much reduced from Venizelos's demand. The American delegates opposed the Greek desire for sovereignty in any part of Asia Minor.

Η γαλλική και η αγγλική αντιπροσωπεία αποδέχτηκαν το ελληνικό αίτημα για τη Σμύρνη και μία περιοχή γύρω από αυτήν κατά πολύ περιορισμένη από την απαίτηση του Βενιζέλου. Η αμερικανική αντιπροσωπεία ήταν αντίθετη με την ελληνική επιθυμία για κυριαρχία σε οποιοδήποτε μέρος της Μικράς Ασίας.

When Premier Orlando broke with President Wilson upon the Fiume issue and left Paris, the astute Venizelos immediately pushed forward his Smyrna claim. He was able to gain the support of the American leaders at the Peace Conference, in the face of the contrary American stand as represented upon the Greek territorial commission.

Όταν ο πρωθυπουργός Orlando τα «έσπασε» με τον πρόεδρο Wilson για το θέμα του Fiume και εγκατέλειψε το Παρίσι, ο έξυπνος Βενιζέλος αμέσως προώθησε το αίτημά του για τη Σμύρνη. Ήταν ικανός να κερδίσει την υποστήριξη των επικεφαλείς Αμερικανών στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης, παρά την αντίθετη αμερικανική στάση όπως παρουσιάστηκε στην ελληνική εδαφική επιτροπή.

Under a secrecy which kept knowledge of this decision absolutely from the office of the American advisers upon Turkish affairs, he gained permission to occupy Smyrna with Greek troops.

Κάτω από μυστικότητα, με την οποία είχε αποκρύψει απολύτως αυτή την απόφαση από το γραφείο των Αμερικανών συμβούλων για τα τουρκικά θέματα, κέρδισε την άδεια να καταλάβει τη Σμύρνη με τα ελληνικά στρατεύματα».

Αυτά και άλλα πολλά φοβερά και τρομερά στο βιβλίο «Οι Αρχιτέκτονες του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος, 1912 – 1922» και έπεται και συνέχεια!

 

 

Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

2/15 Μαΐου 1919:  Η αποστολή της ελληνικής μεραρχίας

στη Σμύρνη και το τέλος του οικουμενικού Ελληνισμού.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η διαχρονική παραμυθία: «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ηγήθηκε της χώρας σε τρεις νικηφόρους πολέμους, απέτρεψε ακόμη μεγαλύτερες απώλειες μετά την ήττα του 1922 και χάραξε τη βασική ευρωπαϊκή στρατηγική μετά την κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας. Η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τη δυναμική διαμόρφωση των διεθνών συσχετισμών ισχύος και να εξασφαλίζει τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας αποτέλεσε καίριο παράγοντα για την επιτυχία της πολιτικής του».

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κάποιος, ως τυχαίο ή συγκυριακό γεγονός, μία βιβλικών διαστάσεων καταστροφή, όπως υπήρξε ο ξεριζωμός του ελληνισμού από τη Μικρά Ασία μετά από χιλιάδων χρόνων παρουσία. Στο ανώτατο επίπεδο της διαμόρφωσης των γεωπολιτικών ισορροπιών, και της εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και του παγκόσμιου κατευθυνόμενου κεφαλαίου, όλα υπήρξαν πάντοτε άρτια οργανωμένα και καλώς δομημένα για την επίτευξη των μεσο-μακροπρόθεσμων στόχων, αλλά με μία προϋπόθεση: Προκύπτει πάντοτε η ανάγκη εύρεσης του Δούρειου Ίππου για την εφαρμογή των επιδιωκόμενων πολιτικών. Κοινή συνισταμένη για την επίτευξη όλων αυτών των στόχων είναι η ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ. Τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς.

Ο μύθος του Ελευθερίου Κ. Βενιζέλου δομήθηκε από την ίδια κάστα της βρετανοκρατίας, που οδήγησε την Ελλάδα στον εμφύλιο πόλεμο μετά την κατοχή, και η οποία κάστα αντάμειψε με το πρωθυπουργικό και το υπουργικό πόστο πολλούς από τους άμεσους συνεργάτες του (Παπανδρέου, Πλαστήρας κλπ).

Έχουν περάσει 40 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Michael Llewellyn Smith “Ionian vision, Greece in Minor Asia 1919-1922”, στο οποίο ο Βρετανός διπλωμάτης και ιστορικός υπενθύμισε τους αποκαλυπτικούς διαλόγους από το ημερολόγιο του Field Marshal Sir Henry Hughes Wilson (1864–1922).

  Ο Michael Llewellyn Smith, αν και έδωσε λογοτεχνικό τίτλο στο βιβλίο του «Το ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ», καταλόγισε στον Βενιζέλο το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη μικρασιατική τραγωδία, αλλά τα ίδια τα στοιχεία που παραθέτει και που ήταν γνωστά από τη δεκαετία του 1920, καθιστούν τον Βενιζέλο τον απόλυτο υπεύθυνο της μικρασιατικής καταστροφής.

Ο Βρετανός επιτελάρχης Henry Wilson δολοφονήθηκε στις 22 Ιουνίου 1922, έξω από το σπίτι του από δύο μαχητές του ΙΡΑ, αλλά για κακή τύχη του Βενιζέλου κρατούσε ημερολόγιο και οι αναφορές του στον «ιδιοφυή» αρχιτέκτονα του εθνικού διχασμού είναι πολλές:

«Λίγο πριν από τη συνδιάσκεψη του Σαν Ρέμο, όπου θα αποφασίζονταν οι τελικοί όροι της συνθήκης με την Τουρκία, ο Τσώρτσιλ, ο Ουίλσον και ο Κώρζον έκαναν όλοι απόπειρες να υποδείξουν τους κινδύνους που επιβεβαίωνε το υπόμνημα Φος. Στις 19 Μαρτίου, ο Τσώρτσιλ και ο Ουίλσον ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν τον Βενιζέλο στο Λονδίνο. Ο Τσώρτσιλ του είπε ότι η Αγγλία δεν μπορούσε να τον βοηθήσει με στρατεύματα, είτε στη Θράκη είτε στη Μικρά Ασία, αλλά θα ήταν πρόθυμη να δώσει όση βοήθεια μπορούσε σε όπλα και πολεμοφόδια. Ο Ουίλσον ήταν ακόμα πιο ειλικρινής: «Του είπαμε καθαρά ότι ούτε σε άνδρες ούτε σε χρήματα… θα βοηθούσαμε τους Έλληνες, εφόσον είχαμε ήδη αναλάβει περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να κάνει ο μικρός μας στρατός. Του είπα ότι θα κατέστρεφε τη μικρή του χώρα… Είπε ότι δεν συμφωνούσε με τίποτα απ’ όσα είχα πει». Ο Ουίλσον είπε στον Βενιζέλο ότι θα γινόταν πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που θα κρατούσε ίσως και δέκα με δεκαπέντε χρόνια και θα σακάτευε την Ελλάδα… Ο Βενιζέλος άκουγε ατάραχος αυτές τις προειδοποιήσεις. Ενώ δήλωνε την πεποίθησή του ότι η Ελλάδα θα έπαιρνε τη Σμύρνη και τη Θράκη, έκανε την παράξενη προφητεία ότι «χάρη στην αναπαραγωγική ικανότητα των Ελλήνων, ο πληθυσμός της Σμύρνης κατά τους υπολογισμούς του, πριν από το τέλος του αιώνα, θα ξεπερνούσε τον συνολικό πληθυσμό της Τουρκικής αυτοκρατορίας».

ΑΓΡΟΝ ΗΓΟΡΑΖΕ

Ο Γάλλος στρατάρχης του Α΄ παγκοσμίου πολέμου Ferdinand Foch είχε προειδοποιήσει με υπόμνημα του τον καιροσκόπο Βενιζέλο ότι για να αντιμετωπίσει η Ελλάδα τον τουρκικό εθνικισμό στη Μικρά Ασία, θα έπρεπε να διαθέτει εν πλήρη ισχύ 30 ετοιμοπόλεμες μεραρχίες, δηλαδή τουλάχιστον 300.000 άνδρες, και αυτό αφορούσε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη Μικρά Ασία το 1919, πριν συγκροτηθούν σε τακτικό στρατό οι κεμαλικές δυνάμεις και πριν αρχίσουν να εισρέουν στην Άγκυρα τα «συμμαχικά» όπλα και πολεμοφόδια και τα μπολσεβίκικα χρυσά ρούβλια.

Ο Βενιζέλος απλώς τους έγραψε όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων του, όπως έκανε και με το Γενικό Επιτελείο τον Φεβρουάριο του 1915, όταν τον προειδοποίησαν ότι η συμμαχική εκστρατεία στα Δαρδανέλια θα κατέληγε σε φιάσκο και ότι οποιαδήποτε εμπλοκή ελληνικών δυνάμεων θα οδηγούσε στην κατάληψη όλης της Μακεδονίας από τη Βουλγαρία.

Ο «εθνάρχης» είχε μέχρι τέλους εωσφορικές εμμονές και υποστήριζε τις ουτοπικές θέσεις του και μετά από 20 χρόνια σε άρθρο του στις 20 Οκτωβρίου 1934 με τίτλο «Η συμμετοχή εις τας επιχειρήσεις των Δαρδανελλίων» και βέβαια γνωρίζοντας την πανωλεθρία που έπαθαν οι συμμαχικές δυνάμεις στις επιχειρήσεις των Στενών.

«… Άνευ της εκθέσμου ενεργείας του κ. Μεταξά εξελθόντος των στρατιωτικών καθηκόντων του δια να μεταβάλη την υπό της υπευθύνου κυβερνήσεως έγκρίσει του βασιλέως αποφασισθείσαν πολιτικήν, η επιστράτευσις θα εκηρύσσετο την ιδίαν εσπέραν, εις διάστημα ολιγώτερον της εβδομάδος θα κατελαμβάνετο η χερσόνησος της Καλλιπόλεως, ο βασιλεύς θα εισήρχετο εις την Κωνσταντινούπολιν επί κεφαλής του ελληνικού στρατού και αγγλογαλλικών αγημάτων, τα Δαρδανέλλια και ο Βόσπορος θα ηνοίγοντο, η Ρωσία η οποία τότε ευρίσκετο εις Πρεμύσλ θα ανεφωδιάζετο με πολεμικόν υλικόν του οποίου εστερείτο, η Βουλγαρία και η Ρουμανία θα εισήρχοντο πιθανώνατα έκτοτε εις τον πόλεμον παρά το πλευρό των συμμάχων και μετά την οριστικήν αποτυχίαν της επιθέσεως κατά του Βερδέν το θέρος του 1916 η Γερμανία μη έχουσα να επιδεικνύει εις τον λαόν της τον χάρτην του πολέμου, ο οποίος εσημείωνε νίκην της εις το ανατολικόν μέτωπον και τα επ’ αυτής κατεχόμενα ξένα εδάφη, θα ηναγκάζετο τότε να ζητήση ειρήνην παραιτουμένη της Αλσατίας και της Λωρραίνης. Ο πόλεμος ούτω θα εβραχύνετο κατά το ήμισυ, οι νεκροί του πολέμου και οι ανάπηροι θα ήσαν οι ημίσεις, η καταστροφή συγκεντρωμένου πλούτου, την οποίαν έφερε ο πόλεμος, θα ήτο κατά τα 2/3 ή τουλάχιστον κατά τα 3/5 μικροτέρα, διότι γνωστόν είναι με ποίαν πρόοδον ηύξανον από μηνός εις μήνα αι δαπάναι του πολέμου. Επομένως, η ανθρωπότης ολόκληρος δεν θα υφίστατο τόσον ισχυρόν τον εκ του πολέμου κλονισμόν και τα μεταπολεμικά προβλήματα που αντιμετωπίζομεν θα ήσαν πολύ μικρότερα και η λύσις των πολύ ευκολωτέρα.

Αυτή είναι η συμφορά της ανθρωπότητος δια την οποίαν τόσον βαρείαν υπέχει ευθύνην ο κ. Μεταξάς. Έκαστος ημπορεί να κρίνη πόσον βαρεία είναι η ευθύνη του κ. Μεταξά απέναντι της Ελλάδος και του βασιλέως Κωνσταντίνου. Άνευ της εκθέσμου δράσεώς του, κατά την μοιραίαν εκείνην ημέραν του Φεβρουαρίου του 1915, ο εθνικός διχασμός θα επρολαμβάνετο και ο Κωνσταντίνος θα ήτο ένας εκ των κυριωτάτων παραγόντων της νίκης των συμμάχων και αντί να αποθάνη εξόριστος εις τα ξένα θα εβασίλευεν ευτυχής επί ηνωμένου του έθνους, ενώ η Ελλάς θα επραγματοποίει με μικράς σχετικώς θυσίας όλα τα εθνικά της όνειρα» (sic!!).

Ο Wilson ήταν έντιμος και τήρησε τη δέσμευσή του ότι δεν επρόκειτο η Βρετανία να δώσει στην Ελλάδα κανενός είδους βοήθεια για το εγχείρημα της Μικράς Ασίας. Το 1919 οι βρετανικές δυνάμεις δεν πολέμησαν στη Μικρά Ασία ούτε για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Ο Βενιζέλος αποδέσμευσε μία ελληνική μεραρχία για να καλύψει τα νώτα των Βρετανών στη χερσόνησο του Ismid και τα έξοδα τα κάλυπτε ο ελληνικός προϋπολογισμός, από δάνειο που μας έδωσαν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Η.Π.Α.!

Κι όμως, δεκαετίες τώρα η αστική πανεπιστημιακή και μιντιακή φιλο-βενιζελική νομενκλατούρα παπαγαλίζει για το «καταστροφικό αποτέλεσμα των εκλογών του 1920» και για «το δάγκωμα της μαϊμούς», που δήθεν άλλαξε τον ρούν της ιστορίας! Ποιόν ρου και ποιάς ιστορίας; Ο Βενιζέλος έφτασε τα πράγματα στο σημείο χωρίς γυρισμό, διαπράττοντας μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες από εποχής του πελοποννησιακού πολέμου και εφάρμοσε το ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ, το οποίο έκτοτε εφάρμοσαν και πολλοί άλλοι.

ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ

Ο μύθος του Βενιζέλου στήθηκε πάνω σε μία ανύπαρκτη συνθήκη, την πορσελάνινη συνθήκη των Σεβρών, την οποία καμία χώρα δεν αναγνώρισε ποτέ και που οι αναδυόμενοι κοσμοκράτορες Αμερικανοί είχαν χαρακτηρίσει από την πρώτη ημέρα της υπογραφής της, στις 28 Ιουλίου 1920, ως αναχρονισμό που αφορά μόνο τους Έλληνες βενιζελικούς!

Αλλά κι αυτή ακόμη η Συνθήκη των Σεβρών, με την Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των 5 θαλασσών», υπογράφηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου, όταν είχαν αποστρατευτεί προ πολλού οι στρατοί όλων των εμπολέμων και κανείς δεν ήθελε να ακούσει για πόλεμο. Στην τελευταία διαβούλευση πριν τη Συνθήκη των Σεβρών, συναντήθηκαν στις 18 Απριλίου 1920 οι πρωθυπουργοί Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας, στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης κορυφής του Σαν Ρέμο, με συμβουλευτική συμμετοχή Αμερικανών και Ιαπώνων και χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας.

Με μία απλή ανάγνωση των δεδηλωμένων προθέσεων των τριών δυνάμεων, ο οποιοσδήποτε κοινός νους θα αντιλαμβανόταν ότι η Μικρά Ασία επρόκειτο να μεταβληθεί σε κόλαση. Ο «κολλητός» του Βενιζέλου, Βρετανός πρωθυπουργός Lloyd George επεδίωκε να εφαρμόσει τη βρετανική πολιτική στη Μικρά Ασία, με την ισχυρή παρουσία των ελληνικών δυνάμεων, για να προστατεύουν τα βρετανικά συμφέροντα στην Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια και για αντιπερισπασμό σε σχέση με τις αδηφάγες ορέξεις του Λονδίνου για τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Γάλλοι και Ιταλοί εξέφρασαν τις σοβαρές επιφυλάξεις τους για τους όρους της επικείμενης υπογραφής της συνθήκης των Σεβρών, σε ό,τι αφορούσε την ελληνική παράμετρο, αλλά ο Βενιζέλος τους έγραψε κι αυτούς στα παλαιότερα των υποδημάτων του, πιστεύοντας ίσως ότι ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη είχε και ευζωνικές μονάδες Ρόμποκοπ.

ΥΣ.: Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι με τους λιποτάκτες και τους «κυνηγημένους» βενιζελικούς αξιωματικούς της Πόλης θα είχαμε πάρει τη Μικρά Ασία, μπορούν να δοκιμάσουν ακόμη και σήμερα την τύχη τους, περιμένοντας για 12 μήνες την τουρκική επίθεση στα ορύγματα της εξέχουσας του Αφιόν Καραχισάρ.

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ "ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ"

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η αμηχανία των ιστορικών με τη 2^α Μαΐου υπήρξε διαχρονική και αυτό βεβαίως δεν έχει να κάνει ούτε με το θάνατο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ούτε με την πτώση του Βερολίνου, ούτε με το θάνατο της Πηνελόπης Δέλτα αλλά ούτε και με την αμερικανική επιχείρηση για την εξόντωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Στις 2 Μαΐου 1919, ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος αποβίβασε στη Σμύρνη μονάδες της Ι Μεραρχίας, η οποία βρισκόταν στην Ελευθερούπολη Καβάλας και ανέμενε τη μεταφορά των ανδρών της στην ανεκδιήγητη εκστρατεία στην Ουκρανία. Επί του πρακτέου, επρόκειτο για τη μεγαλύτερη ανοησία που διέπραξε πολιτικός από την εποχή του πελοποννησιακού πολέμου, όταν ο τυχοδιώκτης Αλκιβιάδης έπεισε τους Αθηναίους να τολμήσουν τη σικελική εκστρατεία και ουσιαστικά να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη της κλασσικής αρχαιότητας.

Την προηγουμένη, οι τουρκικές αρχές με την προβοκατόρικη ανοχή των «συμμάχων» Ιταλών, απελευθέρωσαν εκατοντάδες ποινικούς από τις φυλακές, ενώ ο Νουρεντίν πασάς είχε οργανώσει ένοπλα τμήματα αντίστασης. Οι Έλληνες στρατιώτες αντέδρασαν άμεσα και βίαια στους πυροβολισμούς, με αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες πολίτες και εκατοντάδες αιχμαλώτους. Την ίδια ημέρα ο Κεμάλ αναχωρούσε από την Κωνσταντινούπολη προς την Άγκυρα. Από την επομένη οι τουρκικές εφημερίδες ξεσήκωσαν όλη την ανατολή. Σκηνές αλλοφροσύνης και μίσους στην Κωνσταντινούπολη και σ’ όλο το μουσουλμανικό κόσμο. Ο σύγχρονος «Αλκιβιάδης» είχε βάλει την υπογραφή του φαρδιά πλατιά στον αφανισμό του μικρασιατικού ελληνισμού.

Τον Σεπτέμβριο του 1919, η έκθεση της συμμαχικής ανώτατης στρατιωτικής επιτροπής, που συγκροτήθηκε με εντολή των «4» στις Βερσαλλίες, έριξε όλο το βάρος της ευθύνης στην ελληνική πλευρά και η έκθεση, για ευνόητους λόγους, δεν δόθηκε στη δημοσιότητα. Τον ίδιο μήνα ο Βενιζέλος εκλιπαρούσε τον στρατάρχη Χένρι Γουίλσον να πείσει τον Βρετανό πρωθυπουργό Λόυντ Τζώρτζ, να αναλάβει η Βρετανία την αντιμετώπιση των κεμαλικών δυνάμεων, γιατί «και αυτός και η Ελλάδα τελείωσαν».