Translate

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΣ: ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΧΗΣ




Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Μόνο με ένα συνδυασμό των τεσσάρων βασικών λατινογενών γλωσσών θα μπορούσε κανείς να αποδώσει στην ευρύτητά του και κατά κυριολεξία την έννοια του πολιτικού συμψηφισμού, ο οποίος χρησιμοποιείται κατά κόρον στη χώρα μας από το πολιτικό σύστημα, σε μία διελκυστίνδα εξισορρόπησης ευθυνών, σκανδάλων και πολιτικού αμοραλισμού.
Στα ιταλικά ο συμψηφισμός αποδίδεται ως radura, που σημαίνει …ξέφωτο. Στα ισπανικά, compensación είναι η πράξη της αντιστάθμισης, η τροποποίηση που επιφέρει αντιστάθμιση και διατήρηση της ισορροπίας. Στα αγγλικά, το offsetting αποδίδεται με μία σειρά συνωνύμων του counteract, δηλαδή ως αντενέργεια, αντίδραση, εξουδετέρωση και αντίπραξη. Στα γαλλικά, ο συμψηφισμός αποδίδεται ως dégagement, δηλαδή ως εκκαθάριση, κάθαρση, διαφυγή, απεμπλοκή.
Έτσι, λοιπόν, μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό για ποιο λόγο το πολιτικό σύστημα καταφεύγει σε πολιτικούς συμψηφισμούς και παραπέμπει, μέσω αυτών, στις ελληνικές καλένδες καραμπινάτα σκάνδαλα, όπως το χρηματιστήριο, το μαύρο χρήμα στα κομματικά ταμεία, το κτηματολόγιο, τις παράνομες ελληνοποιήσεις, τις μίζες, τους «ανελέητους» διορισμούς, τις μεθοδεύσεις διάλυσης και ξεπουλήματος της χώρας δια των μνημονίων, τις «ξετσίπωτες» διατάξεις παραγραφής ποινικών και πολιτικών αδικημάτων, τον ορυμαγδό των τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια, τις φωτογραφικές διατάξεις τακτοποίησης ημετέρων, αλλά κυρίως την άφεση αμαρτιών στον ξεδιάντροπο πολιτικό αμοραλισμό του «λεφτά υπάρχουν», του «σκισίματος των μνημονίων», και μίας «αυταπάτης» που σ’ αυτή την ξεπουλημένη χώρα μπορεί να σε κάνει πρωθυπουργό.
Προσφιλής μέθοδος του πολιτικού απατεώνα; Δεν μιλά ποτέ για τη «ταμπακιέρα» και καταφεύγει πάντοτε στον πολιτικό συμψηφισμό με καταγγελτικό λόγο. Αυτή η μέθοδος προσομοιάζει με εκείνη κάποιων δημοσιογράφων, που «ελέγχουν» την εξουσία, κάνοντας συνεχείς επιθέσεις μόνο στην αντιπολίτευση. Η τραγωδία του πολιτικού απατεώνα; Η αδυναμία αντίδρασης μέσω ενός πολιτικού συμψηφισμού. Τότε απλώς σιωπά γιατί γνωρίζει ότι τουλάχιστον δεν ομολογεί την ενοχή του. Μοιάζει, όμως, με τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της στην άμμο:
«Ο Τσίπρας γιόρτασε την επέκταση της αποπληρωμής του χρέους με μια ομιλία του στις 21 Ιουνίου κάνοντας λόγο για μία “ιστορική μέρα”. Αμφιβάλλω αν κάποιος θα το θυμάται το επόμενο έτος. Το χρέος της Ελλάδας, η πηγή των προβλημάτων μας, διαπιστώθηκε ότι ήταν “παράνομο και μη βιώσιμο”, (illegitimate, illegal, odious and unsustainable), από την κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου χρέους που συγκάλεσα ως πρόεδρος του κοινοβουλίου το 2015. Ο Τσίπρας δεν χρησιμοποίησε ποτέ τις επίσημες εκθέσεις της επιτροπής. Υπό την ηγεσία του, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε και προβλέπεται να φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα.
Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα θα έχει "καθαρή έξοδο" από το Μνημόνιο τον Αύγουστο: έχει ήδη νομοθετήσει για τη νέα λιτότητα που επιβλήθηκε με την τρόικα μέχρι το 2022, αποδέχθηκε την εποπτεία της οικονομίας μέχρι το 2060 και απέδωσε τον έλεγχο της δημόσιας ιδιοκτησίας μέχρι το 2114.
Ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί να καταστρέψει τους ολιγάρχες των μέσων ενημέρωσης. Σήμερα, οι παλιοί ολιγάρχες εξακολουθούν να ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας, ενώ μια νέα γενιά, οι "ολιγάρχες της εποχής του Τσίπρα", καθιερώθηκαν».
Η συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον Guardian, με τον εύγλωττο τίτλο If you love Greece, help us get rid of Alexis Tsipras and his zombie party δεν επιδέχεται αντίπραξη με τακτικές πολιτικού συμψηφισμού:
«Από το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσει ένα απογοητευτικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, με την πώληση λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, εταιρειών ύδρευσης και φυσικού αερίου, τους αρχαιολογικούς και πολιτιστικούς χώρους, τα θέατρα, τα δικαστήρια, και άλλες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Κανείς από τους νεοφιλελεύθερους προκάτοχους του Τσίπρα δεν τολμούσε να πάει τόσο μακριά.
Το 2017 η κυβέρνησή του ξεκίνησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς σπιτιών που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες, χρησιμοποιώντας αντισυνταγματικές μεθόδους και αστυνομική βία. Ως δικηγόρος, είδα την αστυνομία να χρησιμοποιεί δακρυγόνα μέσα σε ένα δικαστήριο. Για να ευχαριστήσει την τρόικα, ποινικοποίησε ακόμη και τις διαμαρτυρίες κατά του πλειστηριασμού των σπιτιών.
Ως επικεφαλής του κόμματος "Πορεία προς Ελευθερία", έκανα έκκληση στον ελληνικό λαό να αντισταθεί στην τρόικα και την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ζητάμε την υποστήριξη όλων των προοδευτικών, συμπεριλαμβανομένων των φίλων μας στο Εργατικό Κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι. Έχει γίνει ένα πολιτικό ζόμπι, συντρίβοντας κάθε προοδευτική αξία καθώς υπνοβατεί προς την εκλογική καταστροφή του. Η απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα». (Syriza is not the leftwing party it claims to be. It has become a political zombie, crushing every progressive value as it sleepwalks to its electoral demise. Its removal from power is the first step towards restoring democracy in Greece).
Συνεπώς, ο επικεφαλής της Γαλλικής Αριστεράς, Ζαν Λυκ Μελανσόν  βρήκε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση κατά του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, χαρακτηρίζοντάς τον ως μία «από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής».

Mélenchon: "Tsipras est l’une des figures les plus minables de la vie politique européenne". Η μετάφραση του χαρακτηρισμού αποδίδεται ορθά αν και η λέξη minable έχει μερικές φορές την έννοια του ρηχού, του «πτωχού», του πολύ κακού και χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, για μία κακή τηλεοπτική εκπομπή, όπως έχει καταστεί και η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης, με θέμα τη δυνατότητα συγκρότησης ενός αριστερού ευρωπαϊκού μετώπου, ο Μελανσόν ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του». Η δημοσιογράφος του γαλλικού δικτύου BFMTV υπενθύμισε στον Μελανσόν μία παλαιότερη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, στην οποία είχε τονίσει μεταξύ άλλων: «Έχω την αίσθηση ότι ο Μελανσόν δεν θέλει να κυβερνήσει. Είμαι πλέον βέβαιος ότι σε περίπτωση νίκης, δεν θα ξέρει τι να κάνει. Αυτό δεν αποτελεί αριστερή θέση».
Προφανώς, για τον κ. Τσίπρα «αριστερή θέση» είναι να λες τερατώδη πολιτικά ψέματα και να εξαπατάς τον λαό αλλάζοντας και το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος. Ο Μελανσόν, ο οποίος δεν κυβερνά αλλά διατηρεί την πολιτική του αξιοπρέπεια, ξέσπασε στα γέλια και τόνισε χαρακτηριστικά:
«Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα, και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε το λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας».
Έτσι, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ανησυχεί όχι γιατί, όπως του είπε ο Μίκης, τον συγχαίρουν όλοι οι πρώην ιδεολογικοί εχθροί του, αλλά γιατί «πυροβολούν» όλοι αυτοί που κάποτε ήταν πολιτικά μαζί του. Ιδιαίτερη βαρύτητα, για ευνόητους λόγους, έχει η άποψη του Αλέκου Αλαβάνου:
«Ο χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ καλύπτεται από τη ΝΔ – και δεν το λέω ειρωνικά. Κοινή πολιτική τους είναι η υποταγή στους δανειστές, ο ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι ακόμα πιο δεξιά. Όχι μόνο η ΝΔ, αλλά, από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, καμία συντηρητική ή αντιδραστική πολιτική δύναμη δεν έχει κάνει, με τόση επιτυχία μάλιστα, ανάλογη επίθεση στην Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε και απαξίωσε το στρατηγικό της πλεονέκτημα, τις αξίες του κόσμου της εργασίας που παραδοσιακά τη διέπνεαν: ειλικρίνεια, ευθύτητα, εντιμότητα, μαχητική αγωνιστικότητα για τα δικαιώματα του λαού. Έρχεται όμως η στιγμή για τον πέλεκυ της δικαιοσύνης».
Βεβαίως, ούτε στην περίπτωση του Αλέκου Αλαβάνου ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να «απεμπλακεί» με τη μέθοδο του πολιτικού συμψηφισμού. Ο κ. Αλαβάνος κατεδάφισε, εκτός από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα, και το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ με μία απλή διαπίστωση:
«Όσο για τη συμφωνία, στοιχειώδης αρχή της διπλωματίας είναι ότι οι θετικές πλευρές εκκινούν ταυτόχρονα για τις δύο πλευρές, και όχι σήμερα για τη μία και στον αόριστο μέλλοντα και εάν για την άλλη. Κι ακόμα νέα δεδομένα για τη Μακεδονία απαιτούν μιαν άλλη αντίληψη και αναπτυξιακό πρόγραμμα για τη Βόρεια Ελλάδα. Η Θεσσαλονίκη έχει πιο σημαντική γεωστρατηγική σημασία και από την Αθήνα».
(Από πρόσφατη συνέντευξη στο Βήμα της Κυριακής, με αναδημοσίευση στο iskra.gr).
Ανακεφαλαιώνοντας, και σύμφωνα με τις παραπάνω δηλώσεις, (συ είπας), ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταστεί η πιο ελεεινή φιγούρα της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής, επικεφαλής ενός πολιτικού κόμματος ζόμπι με επιθέσεις βαμπίρ στην Αριστερά μόλις δύσει ο ήλιος, που βρίσκεται δεξιά της Ν.Δ., και συνεπώς είναι ακροδεξιό κόμμα, και έχοντας συμπράξει κυβερνητικά με την ακροδεξιά καρικατούρα των ΑΝΕΛ κατηγορεί κάθε μη Συριζαίο ως ακροδεξιό, ελπίζοντας να περάσει στα αριστερά της Ν.Δ., όπου συνωστίζονται παλιοί και νέοι σοσιαλιστές, μπολσεβίκοι νέας κοπής και όπως πάντα …τραπεζίτες. Άλλωστε, απεφάνθη και η πάνσοφος Φώφη, ερίτιμο μέλος όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων από το 2010: Ο Τσίπρας είναι δεξιός και με τη βούλα!

(ΥΣ.: Ε, λοιπόν, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μία πολύ ωραία …ατμόσφαιρα!).

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

ΚΟΤΖΙΑΣ: ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 100 ΧΡΟΝΙΑ




Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Εάν εξαιρέσουμε τον κυνισμό, την ειρωνεία, και τον ναρκισσισμό που αποπνέουν οι κατά καιρούς δηλώσεις του για το σκοπιανό, η γλώσσα του σώματος και η συνακόλουθη έκφραση του προσώπου του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, τότε οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι, από τον Νοέμβριο του 2017, έκανε μία φιλότιμη προσπάθεια να μας πείσει ότι διαθέτει μία αίσθηση πολιτικού ρεαλισμού, της ρεαλπολιτίκ κατά την ευρωπαϊκή διπλωματική γλώσσα.
 Όμως, ταυτόχρονα, ο κ. Κοτζιάς μας άφηνε και μία αίσθηση πως ήθελε να μας διαβεβαιώσει ότι …όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Σκοπιανό; Σιγά το πρόβλημα! Είναι να απορεί κανείς πώς έμεινε άλυτο τόσα χρόνια! Άντε τώρα που «λύσαμε» το σκοπιανό, να λύσουμε και το αλβανικό, να λύσουμε και το βουλγαρικό να λύσουμε και το τουρκικό και μετά να κλείσουμε, ως αχρείαστες, τις διπλωματικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών.
Πριν τη συζήτηση στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. στο Λουξεμβούργο για το θέμα της διεύρυνσης των δυτικών Βαλκανίων, ο κ. Κοτζιάς απηύθυνε έκκληση προς όλες τις πλευρές «να κατανοήσουν ότι υπάρχουν πράγματι προβλήματα με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία, αλλά μπορούν να λυθούν πιο αποτελεσματικά εάν ενταχθούν σε μια διαδικασία monitoring και screening». Αν και οι ξενόγλωσσοι αυτοί όροι δεν αποτελούν παρά μία διπλωματική κοινοτοπία, ως διπλωματική πρακτική είναι ευρέως γνωστοί στις υπηρεσίες των Βρυξελλών και δύσκολα θα τις κατέτασσε κανείς στις πρακτικές μίας ρεαλπολιτίκ. 
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο υπουργός Εξωτερικών χαρακτήρισε τη συμφωνία των Πρεσπών ότι «ήταν το καλύτερο νέο της Ευρώπης εδώ και μια 5ετία», επισημαίνοντας τα εξής: «Σε μια εποχή που είχαμε κρίση της ευρωζώνης, κρίση ταυτότητας, εμβάθυνσης ή διεύρυνσης, το brexit, έχουμε και το Μεταναστευτικό, σε αυτήν την εποχή λύθηκε ένα πρόβλημα που αφορούσε και στην ΕΕ. Αναγνωρίστηκε η δυνατότητα της διπλωματίας να λύνει προβλήματα και να μην κοιτάει η Ευρώπη προς τα πίσω».
Με λίγα λόγια, ο κ. Κοτζιάς ισχυρίστηκε ότι μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών εξελίξεων της Ευρώπης των 29, αυτός και μόνον αυτός ήταν ο φορέας των good news της τελευταίας πενταετίας. Δηλαδή, το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ είναι καλύτερο νέο και από τη δήθεν καθαρή έξοδο της χώρας από τα μνημόνια;
Μόνιμη επωδός των επιχειρημάτων του κ. Κοτζιά υπήρξε ότι από τη συμφωνία για το σκοπιανό θα έπρεπε να βγουν όλοι κερδισμένοι. Σε συνέντευξή του σε εκπομπή της ΕΡΤ, ο κ. Κοτζιάς σημείωσε: «Αυτό που χρειάζεται είναι η FYROM να αποκτήσει, και εμείς να το επιδείξουμε, μια κουλτούρα συναίνεσης και συμβιβασμού, που σημαίνει ότι ούτε εμείς ούτε εκείνοι μπορούν να τα πάρουν όλα. Πρέπει να βρούμε έναν συμβιβασμό που να είναι ωφέλιμος και για τα δύο κράτη ο οποίος να αντέχει στο χρόνο».
Μας είχε προειδοποιήσει, λοιπόν, ότι επρόκειτο για μία συμφωνία win-win, μόνο που οι στρατηγικές διαπραγμάτευσης winwin αφορούν τις επιχειρηματικές συμφωνίες – συγχωνεύσεις, στις οποίες επιδιώκεται τα δύο συμβαλλόμενα μέρη να αποκομίσουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από μία μακράς διάρκειας επιτυχημένη επιχειρηματική συνεργασία. Μπορεί ο καθένας να εντρυφήσει στις 5 στρατηγικές, όπως τις αναλύουν οι ειδικοί της Νομικής Σχολής του Harvard, που οδηγούν σε μία πραγματικά επιτυχημένη συμφωνία winwin. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν είναι ούτε πολυεθνική ούτε αμοιβαίο κεφάλαιο κ. Κοτζιά, ή μήπως είναι;

Βενιζέλος και Ινονού, το 1930 είχαν "λύσει" και αυτοί τα ελληνοτουρκικά.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το πολιτικό ψυχογράφημα του κ. Κοτζιά γράφτηκε το 1925 από τον Ξενοφώντα Στρατηγό. Ο υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου και μέλος των κυβερνήσεων Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τη μικρασιατική καταστροφή αλλά πολύ σύντομα αποφυλακίστηκε. Πέθανε το 1927 στην Ελβετία αλλά πρόλαβε και μας κληροδότησε το πολιτικό ψυχογράφημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, που ταιριάζει γάντι στην εικόνα που εμφάνισε ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών με την αυθαίρετη πολιτική του στο σκοπιανό, ερήμην της λαϊκής βούλησης.
 «Από χαρακτήρος και ιδιοσυγκρασίας ανυπόμονος, μη έχων την δύναμιν να συγκρατή τον εαυτόν του εν τη αναμονή και παραβλέπων το ότι ο βίος των Εθνών δεν μετράται με ημέρας αλλά με αιώνας, ήτο ο άνθρωπος των ταχειών, προχείρων, ριζικών και τελειωτικών λύσεων παντός ζητήματος, επί τη βάσει των περιστάσεων της στιγμής. Έσπευδεν, ως ο φοβούμενος μήπως άλλος τον προλάβη, να πραγματοποιήση την τελικήν εκκαθάρισιν του «δούναι» και «λαβείν» του Ελληνισμού, προεξοφλών προς τούτο το μέλλον αυτού… Εκάστη των λύσεών του, πραγματοποιουμένη, θα εκανόνιζεν αμετακλήτως την τύχην των επερχομένων γενεών, αλλά κατά διάφορον εκάστοτε τρόπον. Αι αποφάσεις, ας εκάστοτε υπηγόρευεν η φαντασίαν του, η ευκόλως διεγειρομένη εκ τυχαίων ή ασυστάτων πολλάκις εντυπώσεων, άς απεκάλει «διαισθήσεις» απέβλεπον σχεδόν πάντοτε εις λύσεις τελειωτικάς. Η στιγμή ή η «ευκαιρία» εξήσκει επί της ιδιοσυγκρασίας του εντελώς ιδιάζον και καταπληκτικής εντάσεως γόητρον, εξ ού καθίστατο έξαλλος.
…Υπό το κράτος τοιαύτης διεγέρσεως ενήργει ως μαινόμενος, η διάνοιά του συνεσκοτίζετο υπό του πάθους, όπερ εκυριάρχει ολοκλήρου της υπάρξεώς του, η δε ομολογουμένη διαύγεια της κρίσεως αυτού εθολούτο… Όλα αμέσως, άνευ αναβολής, άνευ χρονοτριβής δια να μη χαθή η «ευκαιρία»!
… Απεριόριστος εγωπάθεια τον παρώρμα εις το να μη ανέχηται υπό τον ουράνιον θόλον, όστις περιέβαλε τον ιδικόν του κόσμον, ειμή μόνον υποτελείς, όργανα πειθήνια και άβουλα, θαυμάζοντα τα παράβολα σχεδιά του και εξυπηρετούντα ανεξετάστως αυτά. Άρχοντες και αρχόμενοι, σκέψις, ελευθέρα βούλησις, λαϊκή θέλησις, έπρεπε να είνε υποπόδιον των ποδών του…».
Από πολύ νωρίς, όταν «έσκασε» η ακόρεστη βουλιμία του κ. Κοτζιά να λύσει το σκοπιανό (Δεκέμβριος 2017), εκδηλώθηκαν και οι αλαζονικές απόψεις του: «Αυτό που χρειάζεται είναι μία πλειοψηφία βουλευτών, όχι μία πλειοψηφία κομμάτων. Και μια πλειοψηφία ευθύνης. Όποιος θέλει να πάρει ευθύνη είναι μία πλειοψηφία» καθώς δεν «μπορεί να μένει άλυτο ένα ζήτημα γιατί κάποιοι παίζουν με το μέλλον της χώρας».
Όποιος θέλει να πάρει ευθύνη είναι μία πλειοψηφία! Οι θλιβερές μειοψηφίες έχουν ξεσαλώσει με φαινομενικά καινοφανείς, αλλά στην πραγματικότητα παλαιομοδίτικες διεθνιστικές θέσεις. Δηλαδή, αν πάρει κάποιος την ευθύνη να καταλύσει το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, τότε καθίσταται αυτομάτως και πλειοψηφία; Αν κάποιος πάρει την ευθύνη να αλλάξει το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, τότε καθίσταται αυτομάτως πλειοψηφία; 
Συνεπώς, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η αντιπαράθεση του κ. Κοτζιά με όλο το πολιτικό φάσμα, το οποίο αποδόμησε άρθρο – άρθρο το ιδιωτικό συμφωνητικό των Πρεσπών. Εκτός όλων των άλλων, σας παραπέμπω στην υποδειγματική ομιλία του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στη βουλή. Πρόσφατο παράδειγμα υπήρξε η «κόντρα» του υπουργού Εξωτερικών με τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολο Τζιτζικώστα, στην οποία τα πράγματα ειπώθηκαν με το όνομά τους:
 «Για δεύτερη φορά τις τελευταίες μέρες ο κ. Κοτζιάς επιλέγει να μου επιτεθεί με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, απλώς επειδή διαφωνώ με την κατάπτυστη, εθνικά επιζήμια και επικίνδυνη 'συμφωνία' του με τον κ. Ντιμιτρόφ, χωρίς καμιά προσωπική πολιτική ή κομματική επιδίωξη. Καλά θα κάνει ο κ. Κοτζιάς να συνειδητοποιήσει εγκαίρως ότι η αλαζονική συμπεριφορά του, ο διχαστικός του λόγος και η επιμονή του στο λάθος, δυστυχώς δεν βλάπτουν μόνο τον ίδιο και την κυβέρνησή του αλλά συνολικά τη χώρα».
Μέγιστο διπλωματικό ατόπημα του κ. Κοτζιά η επίκληση της «εθνικής γραμμής», όπως διαμορφώθηκε, υποτίθεται, στο Βουκουρέστι το 2008. Σχήμα οξύμωρο, οι «διεθνιστές» να επικαλούνται μία «εθνική γραμμή», και μάλιστα ενός Κώστα Καραμανλή. Την «εθνική γραμμή» ενός Καραμανλή για τον οποίον γέμιζαν τους τοίχους με συνθήματα όπως «να τελειώνουμε με τον Καραμανλή και την παρέα του». Πράγματι, με τον Καραμανλή και την παρέα του τελείωσαν και τώρα χαριεντίζονται και ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις με τη δική τους παρέα, τους διεθνείς τοκογλύφους και τα τσιράκια τους στις Βρυξέλλες, εφαρμόζοντας πιστά τα μνημόνια, τα οποία θα έσκιζαν με ένα νόμο και ένα άρθρο. (Η υπογραφή του ιδιωτικού συμφωνητικού Κοτζιά - Ντιμιτρόφ την ημέρα των γενεθλίων του Μάθιου Νίμιτς δέον να θεωρηθεί ως σύμπτωση).
Εθνική γραμμή για το θέμα των Σκοπίων υπήρξε μία και μοναδική. Η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992. ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΑΥΤΟΥ. Ο Κοτζιάς, λοιπόν, εξοβέλισε από τη σκέψη του αυτή την εθνική γραμμή, την οποία είχε υιοθετήσει τότε σύσσωμη η πολιτική, πανεπιστημιακή και πνευματική ηγεσία της χώρας.
«Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων αποτελούσε, τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωρισθούν τα Σκόπια ως χωριστό κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου, και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία“, η επιβουλή κατά της Ελλάδας καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.
Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο αλλά μέρος μόνο του εθνικού γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομά του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά, να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό των κατοίκων του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.
Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων. Η χρήση της ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο σε ανεξάρτητο πλέον κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.
Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας "Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και θα καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα” την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θα θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες».
Απόσπασμα από την Ανοικτή Επιστολή που συνυπέγραψαν και απέστειλαν, τον Μάρτιο του 1992, προς τους 12 υπουργούς των Εξωτερικών της τότε ΕΟΚ, ο Οδυσσέας Ελύτης μαζί με άλλες 5 προσωπικότητες, τον Ιωάννη Γεωργάκη, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, τον Αριστόβουλο Μάνεση, τη Μελίνα Μερκούρη και το Δημήτρη Τσάτσο.


Το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ δεν υπήρχε σε καμία προεκλογική εξαγγελία και σε καμία προγραμματική συμφωνία των κυβερνητικών εταίρων. Δεν μας εκπλήσσει το θράσος και ο κυνισμός των κυβερνητικών χειρισμών στο θέμα αυτό, το οποίο επιδιώκουν να το «λύσουν» χωρίς να έχουν καμία νομιμοποιητική εντολή όντας αυτή τη στιγμή μία θλιβερή μειοψηφία και σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

30 Οκτωβρίου 1944: Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ 104 ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΑΣ



Πτώματα, πτώματα, πτώματα… αθώων Σαλονικιών!


Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας της Καζέρτας, της 26ης Σεπτεμβρίου 1944, όλες οι αντάρτικες δυνάμεις που δρούσαν στην Ελλάδα θα έπρεπε να υπαχθούν υπό τις εντολές της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, και υπό τις διαταγές του στρατηγού Ρόναλντ Σκόμπι, και να απόσχουν από κάθε δράση για την κατάληψη της εξουσίας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου με τους 4 ΕΑΜικούς υπουργούς (Μιλτιάδη Πορφυρογένη, Γιάννη Ζέβγο, Αλέξανδρο Σβώλο και Ηλία Τσιριμώκο) είχε μεταφερθεί, στις 7 Σεπτεμβρίου 1944, από την Αλεξάνδρεια στην ιταλική πόλη Κάβα ντε Τιρένι κοντά στην Καζέρτα. Στην κυβέρνηση συμμετείχαν, επίσης, ο Θεμιστοκλής Τσάτσος και ο Χρήστος Σγουρίτσας. Στη σύσκεψη (23-26/9), η οποία θα καθόριζε τη ομαλή πολιτική μετάβαση μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, συμμετείχαν οι στρατιωτικοί αρχηγοί του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας, και από την πλευρά του ΕΛΑΣ ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, με νομικό σύμβουλο των Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο.
Βεβαίως, οι Βρετανοί δεν είχαν καμία ψευδαίσθηση για τις προθέσεις του ΕΛΑΣ, ο οποίος είχε, εν πολλοίς, δημιουργηθεί υπό την υψηλή επιστασία της Ιντέλιτζενς Σέρβις και μοναδικός σκοπός του υπήρξε, από συστάσεως, η κατάληψη της εξουσίας στη μεταπολεμική Ελλάδα.
«Με βάση την κατάπτυστη Συμφωνία της Καζέρτας (26-09-1944), οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ έπρεπε να περιοριστούν ανατολικά του Στρυμόνα και δυτικά του Αξιού. Η Θεσσαλονίκη, μαζί με όλες τις άλλες πόλεις, θα έμενε στο έλεος των δώδεκα χιλιάδων ταγματασφαλιτών και ΠΑΟτζήδων, συνεργατών των Γερμανών, που τώρα πια ήταν κάτω από την προστασία των Άγγλων. Στο μεταξύ, για κακή τύχη των ΠΑΟτζήδων, στις 25 του Οκτώβρη, πιάστηκε από τον εφεδρικό ΕΛΑΣ, ο αρχηγός της ΠΑΟ και ψευτοϋπουργός των Γερμανών, Χρυσοχόου.
Η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας (ΟΜΜ) δεν υπάκουσε στο Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ και προσανατολιζόταν στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Παρά τις διαμαρτυρίες των Άγγλων, η ΟΜΜ προώθησε τη 10η και 11η Μεραρχία του ΕΛΑΣ προς Θεσσαλονίκη. Η έδρα της ΟΜΜ, με διοίκηση τους στρατηγούς Μπακιρτζή και Βαφειάδη, ήταν στο Ασβεστοχώρι. Εκεί έφθασε και το 19ο Σύνταγμα, το οποίο ανήκε στην 11η Μεραρχία Από το Ασβεστοχώρι, προωθήθηκε όλο το σύνταγμα προς το Επταπύργιο. Στις 30 του Οκτώβρη, τμήματά μας, με αιφνιδιασμό, κατέλαβαν, εξοντώνοντας τη φρουρά των Γερμανών, το εργοστάσιο ηλεκτρισμού του Αγίου Δημητρίου, το οποίο οι Γερμανοί είχαν προετοιμάσει για ανατίναξη. Το εργοστάσιο αυτό τροφοδοτούσε με ηλεκτρικό ρεύμα μεγάλο μέρος της πόλης». (Βαγγέλης Κωστούδης, Αλέξης, σ. 86-87).
Ο Κωστούδης ήταν καπετάνιος του 19ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, και εκτός του ότι υπερβάλλει εξόφθαλμα για τον αριθμό των ταγματασφαλιτών, η αφήγησή του, όπως όλες οι αφηγήσεις των καπετάνιων του ΕΛΑΣ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΤΩΜΑΤΑ!

«Τα τελευταία χρόνια εκυκλοφόρησαν διάφορα (ενίοτε φλύαρα και γλυκερά) απομνημονεύματα καπεταναρέων, όπου δεν διαβάζεις ούτε μία λέξη περί πτωματολογίας. Στο περιοδικό ΓΙΑΤΙ είδα κάτι αναμνήσεις ενός καπετάνιου από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Ο εν λόγω καπετάνιος δεν μοιάζει να έχει ανταμώσει στις παρυφές της πόλης τις κουστοδίες των συλληφθέντων αθώων σαλονικιών, που τους έσφαξαν όλους στις χαράδρες του Χολομώντα». (Ηλίας Πετρόπουλος, σελ. 50).




Για το λόγο αυτό ο Ηλίας Πετρόπουλος, ΕΠΟΝίτης ο ίδιος, και γιός υπεράνω πάσης υποψίας ΕΑΜίτη, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της περιόδου αποχώρησης των Γερμανών από τη Θεσσαλονίκη, κάθισε και έγραψε, και «επέστρεψε» στον ΕΛΑΣ τα πτώματα των χιλιάδων αθώων Ελλήνων της ζοφερής περιόδου κατάληψης της πόλης από τους ΕΛΑΣίτες.
«Η ΟΠΛΑ δούλευε στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. Οι εκτελέσεις της ΟΠΛΑ ήσανε σποραδικές. Οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ μπροστά στους εκτελεστές του ΕΛΑΣ μοιάζουν ωχροί ερασιτέχνες. Επί τρεις δεκαετίες η Δεξιά μας σφυροκοπούσε με σλόγκαν του τύπου ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ και τέτια. Είναι πιά καιρός να παραδεχτούμε ότι η Δεξιά είχε δίκαιο.
Όντως, ο ΕΛΑΣ έσφαξε χιλιάδες ανθρώπους, που το μόνο τους παράπτωμα ήτανε πώς δεν είχαν οργανωθεί στο ΕΑΜ. Η σφαγή αυτή ήταν προαποφασισμένη και εκτελέστηκε μεθοδικότατα. Δεν αναφέρομαι στα Δεκεμβριανά, όπου, στο κάτω – κάτω της γραφής, είχε φουντώσει ο ανοιχτός πόλεμος. Μιλάω για τις ύπουλες σφαγές στα χωριά και στις κωμοπόλεις, που ολοκληρώθηκαν με την μεγάλη σφαγή της Θεσσαλονίκης. Γιατί στην Θεσσαλονίκη, την τελευταία βδομάδα του Οκτωβρίου του ΄44 (δηλαδή, ενώ οι γερμανοί βρισκόντουσαν ακόμη στην πόλη), καθάρισαν μερικές χιλιάδες ανθρώπους…
Ποιός διέταξε;
Αγνοούμε ποιοι νοσηροί εγκέφαλοι συνέλαβαν αυτό το τερατώδες προγραμματισμένο έγκλημα. Και δεν ξέρουμε πώς ακριβώς λειτουργούσε η μηχανή. Είναι αδιανόητο το να φορτώσουμε τις σχετικές ευθύνες στον Σαράφη, ή στον Μπακιρτζή. Αυτοί οι αξιωματικοί της παλιάς σχολής ήσανε εξαιρετικώς έντιμοι άνθρωποι. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τον Μάρκο Βαφειάδη, που είχε ένα μεγάλο ηθικό κύρος. Δεν συνέβαινε, όμως, κάτι αντίστοιχο με πολλούς πολιτικούς ηγέτες του ΕΑΜ, και κυρίως, με τον Άρη Βελουχιώτη. Ως γνωστόν, τις διαταγές του ΕΛΑΣ τις έγραφαν εις άπταιστον καθαρεύουσαν. Μέσα στις σωζόμενες διαταγές του ΕΛΑΣ δεν συναντάς τίποτα το ενοχοποιητικό. Προφανώς, υφίστατο μία παράλληλη ιεραρχία καπεταναρέων, που χρησιμοποιούσε την μέθοδο των ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΝ εντολών. Και ασφαλώς, μέσα απ’ αυτό το αόρατο δίκτυο ξεκινάγανε οι εντολές για το καθάρισμα των όποιων πολιτικών αντιπάλων. Μάλιστα, εκείνη την εποχή είχε διαμορφωθεί και μία σχετική αργκό. Έτσι, για όποιον τον καθάριζε η οργάνωση λέγαμε πως πήγε στον μαϊμουδόκοσμο, ή ότι τον κοντήνανε λιγάκι (στα χωριά μεταχειριζόντουσαν ακόμη το κλασικό ρήμα χαλνάω). Επίσης, χρησιμοποιούσαμε μια σύντομη και διακριτική χειρονομία για να δείξουμε ότι τον τάδε τον είχαν καθαρίσει». (Ηλίας Πετρόπουλος, σελ. 45-47).
Στις 11 Μαρτίου 1945, σε κύριο άρθρο της εφημερίδας Εμπρός με τίτλο «Το μέγα μήνυμα» επισημαίνονταν και τα εξής:
«Η “Καθημερινή” προ τεσσάρων, ακόμη, μηνών, εξομολογείται, δεν επίστευε ποτέ ότι το κομμουνιστικόν κόμμα ημπορούσε να κάμη ό,τι έκαμε τον Δεκέμβριον. Το πολύ – πολύ μερικάς μεταρρυθμίσεις. Αγία αφέλεια της πνευματωδεστέρας των συναδέλφων. Αλλά προ ενός και δύο, τότε μηνών το ΚΚΕ είχε σφάξει την Πελοπόννησον – όσον δεν την είχαν σφάξει οι Αλβανοί μετά το κίνημα του Ορλώφ. Και επί τρία έτη έσφαζε συστηματικώς την Ελλάδα, εις κάθε κώμην, εις κάθε χωρίον. Και προ ολίγων μηνών είχε σφάξει ως τράγους των Ψαρρόν και τους ευζώνους του. Και δις και τρις είχεν επιτεθεί κατά του Ζέρβα. Και χιλιάκις είχεν επιτεθή εναντίον κάθε πατριώτου που ύψωνε την Ελληνικήν σημαίαν εις το βουνό, χωρίς να “οργανωθή”. Και προ δέκα πέντε μηνών είχε επιτεθή εις τα Άγραφα εναντίον ομάδος εθνικιστών ανταρτών, δια δόλου, τους συνέλαβε, και επί ένα μήνα τους έσυρε από χωρίου εις χωρίον, προς εμπτυσμόν, προπηλακισμόν, βασάνους: ο αρχηγός της ομάδος ωνομάζετο Σαράφης.
Εις στήθη και νώτα αξιωματικών εζωγράφιζεν με τα γιαταγάνια τα ηρωικά ψευδώνυμα των ληστάρχων, και άλλας μεγαλειώδεις παραστάσεις. Άλλους είχε σκοτώσει με γκλίτσες. Κόψιμον μύτης, αυτιών, βγάλσιμον ματιών, τοποθέτησις γεννητικών οργάνων εις το στόμα τραγικών πτωμάτων, εθεωρούντο κοινοτυπίαι. Η ιατροδικαστική επιστήμη έβλεπε ότι αι έως τότε γνώσεις της εγίνοντο νηπιώδεις».
Την άνοιξη του 1945 η εκταφή πτωμάτων από ομαδικούς τάφους είχε καταστεί σύνηθες φαινόμενο ώστε περνούσε και στα …ψιλά των εφημερίδων:
«Υπό της ιατροδικαστικής υπηρεσίας εξετάφησαν εις τα Τουρκοβούνια εκατόν νέα πτώματα. Και έπεται συνέχεια – άνευ τέλους».
Εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε εξέλιξη η δίκη των δοσιλόγων, αλλά και οι δίκες συνεργατών της Γκεστάπο, και εκτελεστών της ΟΠΛΑ, όπως εκείνων των διυλιστηρίων της Ούλεν. Οι φωτογραφίες τους φιγουράριζαν σε όλα τα έντυπα του αστικού Τύπου και οι καταθέσεις των μαρτύρων στις δίκες έκαναν το αναγνωστικό κοινό να ανατριχιάζει. Όμως ο Ριζοσπάστης διακωμωδούσε την όλη κατάσταση ως προβοκάτσια του …καθεστώτος και είχε μάλιστα σε συνέχειες δημοσιεύματα, δίκην επιφυλλίδος, με τίτλο «Το ελληνικό Κατύν»!
 
Δεξιά μόλις περνούσες τη δυτική Πορτάρα, ο συνοικισμός Παράσχου το 1918.

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Με το προεδρικό διάταγμα 50/2016 – ΦΕΚ 81/Α/9-5-2016 καθιερώθηκε η 30η Οκτωβρίου, επέτειος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Σε κανένα από τα 4 άρθρα του προεδρικού διατάγματος δεν αναφέρεται ότι η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ. Δικαίως, διότι οι Γερμανοί έφυγαν από μόνοι τους όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Άλλωστε, δύο μόλις μήνες πριν είχαν μακελέψει ανενόχλητοι τον Χορτιάτη.
Παρά ταύτα, από τον πρώτο κιόλας εορτασμό της επετείου άρχισε η μεταχρονολογημένη «εαμική» σπέκουλα. Μετέτρεψαν την αποχώρηση των Γερμανών, και την παράνομη κατάληψη της πόλης, σε επική έφοδο του …εφεδρικού ΕΛΑΣ, παρά το γεγονός ότι οσονούπω ο ΕΛΑΣ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πόλη μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου του 1945.  Δηλαδή, επρόκειτο για μία «απελευθέρωση» 104 ημερών.
Ο ΕΛΑΣ παράνομα μπήκε στην πόλη και νόμιμα έφυγε. Όπως έγραψε και ο Λένιν: «Στα πρακτικά ζητήματα της πολιτικής, σε κάθε χωριστή ή ειδική ιστορική στιγμή, το σπουδαίο είναι να ξέρεις να ξεχωρίζεις τα ζητήματα, στα οποία εκδηλώνεται η κυριότερη μορφή των συμβιβασμών που είναι απαράδεχτοι, προδοτικοί, που ενσαρκώνουν τον ολέθριο για την επαναστατική τάξη οπορτουνισμό, και να κατευθύνεις όλες σου τις προσπάθειες στο ξεσκέπασμά τους και στην καταπολέμησή τους». Η οριοθέτηση από τον Λένιν του αριστερισμού «ως την παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» ερμηνεύει και πολλές πολιτικές της αριστερής κυβέρνησης, την οποία το ΚΚΕ σήμερα δεν διαχωρίζει από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Στο δια ταύτα τώρα:
 «Οι γερμανοί φεύγουν.
Η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ, όπως ισχυρίζονται οι κομουνιστές ψευτο-ιστορικοί. Απλώς, οι γερμανοί την εγκατέλειψαν την προτελευταία μέρα του Οκτωβρίου του ΄44. Από το καλοκαίρι ήταν φανερό πως η Βέρμαχτ ετοιμάζεται να μας αδειάσει τη γωνιά. Η απόβαση στη Λέρο και η απελευθέρωση της Αθήνας μας έδοσε πολύ κουράγιο. Περιμέναμε τη σειρά μας. Ήδη, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, οι γερμανοί είχαν αρχίσει να καταστρέφουν τα εφόδια τους. Στον περίβολο της Διεθνούς Έκθεσης έκαιγαν ολόκληρα βουνά από κιβώτια, κόκκινα αλεξίπτωτα κτλ. Λένε ότι, οι γερμανοί είχαν υπονομεύσει τις εγκαταστάσεις του λιμανιού και το ηλεκτρικό εργοστάσιο της οδού Αγίου Δημητρίου και ότι, τάχα, ο ΕΛΑΣ με μιάν αστραπιαία ενέργεια εξουδετέρωσε τις χιτλερικές προθέσεις. Δεν πιστεύω ούτε λέξη». (σελ. 53).
 
"Τους έβγαζαν από την Πορτάρα και τους εκτελούσαν"
«Κάπου δέκα μέρες πριν φύγουν οι γερμανοί οι ακραίες συνοικίες της Θεσσαλονίκης είχαν απελευθερωθεί (αντιστάσεως μη ούσης) από τον λεγόμενο εφεδρικό ΕΛΑΣ. Δεν ξέρω τι έγινε στην Τούμπα και στην Καλαμαριά. Ξέρω, όμως, το τι έγινε ψηλά στην Ακρόπολη, όπου είχαν το στέκι τους οι καπετάνιοι. Το εκεί σημαντικότερο επίκεντρο του εφεδρικού ΕΛΑΣ ήταν στην γειτονίτσα ανάμεσα στο τέρμα της οδού Αγίου Δημητρίου Πολιορκητού (πιο πάνω από την οδό Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου), στην οδό Μπουμπουλίνας και στην Πορτάρα. Τα τείχη της Ακρόπολης έχουν πολλές πύλες. Εδώ μιλάω για την Πορτάρα που ξάνοιγε προς τη ρεματιά με τους καφενέδες, Συκιές μεριά. Το ΄44 η τοποθεσία έξω από την Πορτάρα δεν ήταν ακόμη οικοδομημένη. Και ακριβώς γιαυτό ο εφεδρικός ΕΛΑΣ είχε επιλέξει τον θύλακα που σχηματίζουν εκεί τα τείχη. Ο εφεδρικός ΕΛΑΣ είχε επιτάξει κάμποσα σπίτια. Τα υπόγεια αυτών των σπιτιών είχαν μετατραπεί σε πρόχειρα κρατητήρια, όπου στοιβάζαν τους εθνοπροδότες…
… Η επέκταση των συνόρων του εφεδρικού ΕΛΑΣ προς την Κάτω Πόλη είχε σαν αποτέλεσμα να κάνουν γιούργια οι εφεδροελασίτες και να πιάνουν διάφορους εθνοπροδότες που, εν συνεχεία, τους ανέβαζαν στην Μπουμπουλίνας (οποία συνωνυμία!). Οι συλλήψεις αυτές γινόντουσαν βάσει εντολών των καπετάνιων, που έπαιρναν τις πληροφορίες τους από κάθε λογής ανθρώπους που κατέθεταν μιαν οποιαδήποτε αόριστη καταγγελία. Η καταγγελία, συχνά, ήταν ενισχυμένη με λίγες χρυσές λίρες. Οι καπετάνιοι ετσέπωναν τις λίρες κι έστελναν δύο ελασιτάκια να πιάσουν τον καταγγελθέντα εθνοπροδότη. Δηλαδή, η Θεσσαλονίκη πέρναγε μια μαύρη μεταβατική περίοδο, όπου ο καθένας μπορούσε να καρφώσει και να εξοντώσει τον γείτονά του». (σ. 54-56).
 
"Η ρεματιά με τους καφενέδες, Συκιές μεριά".
Η γραπτή μαρτυρία του Ηλία Πετρόπουλου «σπάει κόκαλα»:
«Οι συλλαμβανόμενοι εθνοπροδότες πεταγόντουσαν στα υπόγεια των σπιτιών της Πορτάρας και περίμεναν την τύχη τους. Ελάχιστοι αφέθηκαν ελεύθεροι, πληρώνοντας λύτρα. Οι υπόλοιποι χάθηκαν σε διάφορες χαράδρες και ξεροπήγαδα. Τα βράδια ο κάθε καπετάνιος συγκροτούσε μιαν ομάδα εφεδροελασιτών, που θα οδηγούσε κάμποσους εθνοπροδότες στο σχολείο του Χορτιάτη. Η θλιβερή κουστοδία ξεκίναγε το σούρουπο και περπατώντας όλη νύχτα έφτανε στον Χορτιάτη, όπου παρελάμβανε τα θύματα ο μόνιμος ΕΛΑΣ. Αυτό το σενάριο δεν ήταν σταθερό. Πολλές φορές έπαιρναν πέντε – δέκα εθνοπροδότες, τους έβγαζαν από την Πορτάρα, τους έβαζαν να σκάψουν το λάκο τους, και τους εκτελούσαν. Πολλά σημερινά σπίτια του νέου οικισμού, ανάμεσα Συκιές – Επταπύργιο, είναι χτισμένα πάνω σ’ αυτούς τους ομαδικούς τάφους. Την άνοιξη του ΄45 ξέχωσαν τους τάφους που αναφέρω. Τα πτώματα ήταν άλειωτα. Άλλα μπρούμυτα κι άλλα ανάσκελα. Δεν φοράγανε σακάκια, γιατί τα είχαν κλέψει οι εκτελεστές. Όλοι οι σκοτωμένοι είχαν δολοφονηθεί με μία σφαίρα στον αυχένα. Οι ελασίτες είχαν ρίξει πάνω στα πτώματα είκοσι πόντους χώμα. Οι αρχές ξέθαψαν τα πτώματα για να τα γνωρίσουν οι οικείοι και, φυσικά, για να κάνουν την πτωματολογική τους προπαγάνδα. Τα κουφάρια βρομάγανε απαίσια. Οι υπάλληλοι της ιατροδικαστικής υπηρεσίας τα περέχυναν με ένα υγρό που κάπως έκοβε την μπόχα. Όλα τα πτώματα ανήκαν σε φτωχούς ανθρώπους, που δεν είχαν είχαν καμιά σχέση μήτε με τα Τάγματα Ασφαλείας, μήτε με την Γκεστάπο. Ανάμεσά τους είδα τον εφημεριδοπώλη της γειτονιάς μου, έναν λαϊκό παλαιστή κτλ. κτλ.». (Ηλίας Πετρόπουλος, σ. 57-58).
…Κι έτσι, οι αδαείς ελασίτες παρελάμβαναν τους εθνοπροδότες, που προωθούσε στο βουνό η οργάνωση της Θεσσαλονίκης και που τους εξαναγκάζανε να βαδίσουν προς την Αρναία. Τους σκότωσαν όλους μέσα στο πυκνό δάσος του Χολομώντα, ανάμεσα Ταξιάρχη και Παναγία. Οι λύκοι και τα τσακάλια της Χαλκιδικής χορτάσανε ανθρώπινο κρέας… Όλοι αυτοί οι εθνοπροδότες ήσαν ΑΘΩΟΙ». (Ηλίας Πετρόπουλος σ. 60-61).

Πας μη κομμουνιστής, ταγματασφαλίτης και εθνοπροδότης. Αυτός υπήρξε ο πυρήνας της μπολσεβίκικης προπαγάνδας σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στον εμφύλιο. Ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς έδωσε, το 1945 σε άρθρο του, μία άλλη διάσταση της εαμικής αντίληψης για τον «εθνοπροδότη» εκείνη την εποχή:
«Σύμφωνα με την “απόφαση” 9, το διάταγμα, δηλαδή, της “πολιτικής επιτροπής της εθνικής απελευθέρωσης” για τη δέσμευση, κατάσχεση και δήμευση περιουσίας “εθνοπροδοτών”, ένας οποιοσδήποτε λοχίας της πολιτοφυλακής του ΕΑΜ ή ένας οποιοσδήποτε “καπετάνιος” του ΕΛΑΣ μπορούσε ν’ αποφασίση (άρθρο 5) για τη δήμευσι και την κατάσχεσι της περιουσίας των ανθρώπων, με μόνη τη δικαιολογία τις υπόνοιές του (υπόνοιες του λοχία ή του “καπετάνιου” ότι ο κατέχων την περιουσία είνε “εθνοπροδότης”). Η καθαυτό εγκληματική αυτή δουλειά γινότανε, σύμφωνα μ’ αυτό το λαμπρό διάταγμα, με τον ακόλουθο τρόπο. Μόλις ο βαθμούχος της πολιτοφυλακής ή ο “καπετάνιος” έβαζε στο μάτι έναν νοικοκύρη με καλή περιουσία, σχημάτιζε “υπόνοιες” ότι ήταν “εθνοπροδότης”. Και χωρίς καμμιά διαδικασία, καμμιά προανάκρισι, κανενός είδους χαρτί, κανένα φάκελλο, καμμιά δικογραφία και καμμιά προσφυγή σ’ ανώτερο, πρόσταζε αμέσως τη “δέσμευση” της περιουσίας.
…αλλά το φοβερώτερο, το πιο απαίσιο άρθρο είνε το 18: “Ο σκοτωμός – λέει – του εθνοπροδότη που έγινε στη μάχη ή κατά οποιοδήποτε άλλο τρόπο, εξισώνεται ως προς τις περιουσιακές συνέπειες με καταδίκη σε θάνατο”! Έφθανε, δηλαδή, να σκοτώση ένας Ελασίτης κάποιον, αδιάφορο με ποιόν τρόπο – τον οποίον θεωρούσε “εθνοπροδότη” για να δημευθή η περιουσία του, σαν να είχε δικασθή, να είχε αποδειχθή η ενοχή του και είχε καταδικασθή σε θάνατο! Κι’ επειδή η δημευμένη περιουσία (κινητή και ακίνητη) περιήρχετο, κατά το άρθρο 10, στην κυριότητα του λαϊκού κράτους και τη διεχειρίζετο η ΕΤΑ, και το κράτος και οι ρεμούληδες της ΕΤΑ είχανε κάθε συμφέρον, για ν’ αυξάνουν τους πόρους των, να σκοτώνουν όσο το δυνατόν πιο πολλούς … “εθνοπροδότες” και να σφετερίζωνται την περιουσία τους! Χάρις σ’ αυτό το πρωτοφανούς ατιμίας και εγκληματικότητος …νομοθέτημα γέμισε η Ύπαιθρος εθνοπροδότες και οι ρεματιές αναρίθμητα πτώματα. Ο νομοθέτης έλεγε, με τις διατάξεις αυτές στους ελασίτες:
- Σκοτώστε όσους μπορείτε περισσότερους! Μας χρειάζονται λεπτά!».
Βεβαίως, ο Πετρόπουλος έγραψε και για τα φοβερά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, για την περίοδο του εμφυλίου, για τα στρατοδικεία της Θεσσαλονίκης, για το Νεκροταφείο των Τουφεκισμένων και πάντοτε με τη γλώσσα της αληθείας. Να πώς έκλεισε την αφήγησή του στις 29 Μαΐου 1988 στο Παρίσι:
«Δεν είμαι ιστορικός. Αν μίλησα για πτώματα το έκανα γιατί αυτά τα πτώματα δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ επί είκοσι χρόνια. Τώρα που γέρασα ηρέμησα λιγάκι. Ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για να μιλήσω για τους σκοτωμένους που είδαν τα μάτια μου. Πολύ περισσότερο που, εγώ, δεν σκότωσα κανένα συνάνθρωπό μου».
Από την πλευρά μου, ασχολήθηκα με το θέμα για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι επειδή περιδιαβαίνω από παιδί της δεκαετίας του 1960 τα κάστρα της Ακρόπολης, την εκτός των τειχών περιοχή των Συκεών, το Επταπύργιο, τις πορτάρες και όλες εκείνες τις περιοχές της Άνω Πόλης που περιγράφει ο Πετρόπουλος. Μου είναι οικείες, τις γνωρίζω, έχω τρέξει πάνω στα τείχη, έχω ακούσει τις ιστορίες για τους σκελετούς που βρέθηκαν εδώ και εκεί.
Ο άλλος είναι επειδή από τον πρώτο κιόλας εορτασμό της «επετείου» άκουγα κάτι «γλυκερά» που έλεγε και ο Πετρόπουλος, γλυκανάλατα θα τα έλεγα εγώ, από όψιμους εφεδροελασίτες για την επική …κατάκτηση της πόλης μόλις οι Γερμανοί σηκώθηκαν και έφυγαν χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1821: Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΝΗΜΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ



Ούτε ένα μνημείο για τους σφαγιασθέντες Ρωμιούς της «πολυπολιτισμικής» Θεσσαλονίκης την περίοδο 1821-1822.
Ούτε μία οδός για τον Ιωάννη Βασδραβέλλη.
Η σημασία της ονοματοδοσίας οδών και πλατειών.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Πλατεία Εμμανουήλ Παπά στο δήμο Αμπελοκήπων - Μενεμένης.  
Ο πρόεδρος της Κοινότητας Γεώργιος Πάνου, η πρόεδρος του Συλλόγου του χωριού Εύα Ματάκου, ο κ. Κυρίζογλου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Θεσσαλονίκης Βασίλειος Κάρτσιος και ο δήμαρχος Εμμανουήλ Παπά Δημήτριος Νότας.
Στις 24 Μαρτίου 2018, ο δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης και πρόεδρος της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας Λάζαρος Κυρίζογλου, σε μία συγκινητική τελετή, ονοματοδότησε την πλατεία στη συμβολή των οδών Ελευθερίας και 28ης Οκτωβρίου στους Αμπελόκηπους σε πλατεία «Εμμανουήλ Παπά». Ο κ. Κυρίζογλου, δια της ομιλίας του, απεδείχθη γνώστης της ιστορίας:
«Η επανάσταση περί τα μέσα Ιουλίου του 1821, καθώς ο Παπάς και οι επαναστατημένοι ήταν ουσιαστικά μόνοι και αβοήθητοι, περιορίζεται στις Χερσονήσους Αγίου Όρους και Κασσάνδρας και η άμυνα των Ελλήνων εντοπίζεται πίσω από τους λεπτούς ισθμούς των. Εκεί έχουν σταθεροποιηθεί πια τα νέα μέτωπα. Τα στρατεύματα των Ελλήνων Μακεδόνων αντιστέκονται και αποκρούουν τις επιθέσεις των Τούρκων για 4 ½ μήνες. Η επανάσταση στη Χαλκιδική τελικά πνίγεται στο αίμα. Η Μακεδονία θυσιάζεται. Εκατόν είκοσι πόλεις και χωριά αφανίσθηκαν, οι άνδρες σφαγιάσθηκαν και πολλές χιλιάδες γυναικόπαιδα πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. Στη Θεσσαλονίκη εκτελέσθηκαν, σφαγιάσθηκαν και απαγχονίστηκαν πολλές χιλιάδες Ελλήνων. Θανατώνεται ο Μητροπολίτης Κίτρους Μελέτιος και διάφοροι άρχοντες. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης θανατώνεται στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, γιατί βρίσκονταν εκεί. Η ηρωική πόλη της Νάουσας επαναστατεί με αρχηγό τον Λογοθέτη Ζαφειράκη και γίνεται ολοκαύτωμα». 


Η καταστροφή των τεκμηρίων, η αποσιώπησή τους, η αμφισβήτησή τους, η κατά περίσταση χρήση τους, αποτελούν κυρίαρχες πρακτικές για την καταδίκη μνήμης σε βάρος ατόμων, ομάδων και εθνών ή για την αλλαγή του εθνολογικού χάρτη μίας περιοχής. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η συστηματική προσπάθεια των γνωστών αγνώστων λυσσαλέων ανθελληνικών κύκλων, απότοκων της αρχικά φαλμεραϊκής, και μετέπειτα διεθνιστικής, και της σύγχρονης «νεοταξικής» προσέγγισης σχετικά με την ανυπαρξία της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους, που οδηγεί σε αμφισβήτηση των τεκμηρίων και των πηγών. Δηλαδή, στα ξαφνικά ο Παπάζογλου έγραφε παραμύθια, ο Πουκεβίλ ήταν αναξιόπιστος, οι πρέσβεις της Βρετανίας και της Γαλλίας μετατράπηκαν σε αξιόπιστους μάρτυρες, κλπ.
Από τον μακεδονικό χώρο έχουν διασωθεί τα οθωμανικά αρχεία των ιεροδικίων της Θεσσαλονίκης και της Βέροιας, τα οποία περιλαμβάνουν λεπτομερή στοιχεία για το υπόδουλο γένος κατά τη μακραίωνη περίοδο τριών και πλέον αιώνων, και ιδιαιτέρως για τα χρόνια του αγώνα της εθνικής παλιγγενεσίας. Παρόμοια αρχεία δεν έχουν διασωθεί σε κανένα άλλο τμήμα του ελληνικού χώρου, εκτός από σποραδικές περιπτώσεις σε κάποιες επαρχιακές πόλεις. Παρά το γεγονός αυτό, από την μέχρι τώρα ελληνική και ξένη βιβλιογραφία επικρατεί η αντίληψη ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Ενώ, δηλαδή έχουμε πληθώρα οθωμανικών εγγράφων για την περίοδο της επανάστασης του 1821-1822 στη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη και τα περίχωρά της, τη Νάουσα, τη Βέροια και την ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει τους σημερινούς νομούς Ημαθίας, Πέλλας και Πιερίας, η ελληνική βιβλιογραφία μίας ενοποιημένης παρουσίασης των γεγονότων εκείνης της περιόδου παραμένει πτωχή αλλά κυρίως υποτονική. Έχουμε φθάσει μάλιστα στο σημείο να αμφισβητούνται οι σφαγές και ο εξανδραποδισμός των Ελλήνων της Θεσσαλονίκης, ενώ από τα οθωμανικά έγγραφα τεκμηριώνεται όλο το φρικτό σκηνικό που ακολούθησε την έναρξη της Επανάστασης, στις 16-17 Μαΐου 1821 στον Πολύγυρο. Να σημειωθεί ότι το 1943 ο εμπρησμός των δικαστηρίων της Καστοριάς κατέστρεψε ένα παρόμοιο πολυτιμότατο αρχείο του εκεί ιεροδικείου, με αποτέλεσμα να μην έχουν διασωθεί κρίσιμες πληροφορίες για τον ελληνισμό της περιοχής.
Πρωτεργάτης και ιθύνων νους της προσπάθειας για τη διάσωση, τη μετάφραση και τη δημοσίευση των Ιστορικών Αρχείων της Μακεδονίας υπήρξε ο αείμνηστος Ιωάννης Βασδραβέλλης. Ο Μέγας αυτός πατριώτης γεννήθηκε στη Βλάστη τον Δεκέμβριο του 1900 και πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 1 Μαρτίου του 1981. Για τα βιογραφικά του στοιχεία επιλέξαμε τη λιτή αναφορά από την ιστοσελίδα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Ε.Μ.Σ.):
«Ο Ιωάννης Βασδραβέλλης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΜΣ, εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου για σαράντα χρόνια (1939- 1979). Διετέλεσε Ταμίας (1939-1965), Γενικός Γραμματέας (1965-1979), και το 1980 του απενεμήθη ο τίτλος του Επιτίμου Γεν. Γραμματέα. Πολέμησε στη Μικρασιατική εκστρατεία ως υπαξιωματικός του Ιππικού, σπούδασε νομικά και διετέλεσε Διευθυντής της Ελευθέρας Ζώνης του Λιμένα Θεσσαλονίκης. Συνέγραψε πολλές ιστορικές μελέτες για τη Μακεδονία και τον Βόρειο ελληνικό χώρο. Από τις πιο σπουδαίες υπηρεσίες που προσέφερε ήταν η διάσωση των Οθωμανικών αρχείων, που αποτέλεσαν τον πυρήνα του Ιστορικού Αρχείου Μακεδονίας και των οποίων επιλογή επιμελήθηκε και μεταφρασμένα εξέδωσε η Εταιρεία.. Για το συγγραφικό και κοινωνικό του έργο τιμήθηκε από πολλούς φορείς μεταξύ των οποίων η Ακαδημία Αθηνών αλλά και η πόλη της Νάουσας η οποία τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη της».
Το Αρχείο Θεσσαλονίκης αποτελείται από 337 κώδικες, όλοι ήταν σε καλή κατάσταση, που καλύπτουν μία περίοδο 217 ετών, από το 1695 έως και το 1912. Όπως αναφέρει στα προλεγόμενα ο Ιωάννης Βασδραβέλλης, από τους κώδικες αυτούς μεταφράστηκαν κατ’ επιλογή 424 έγγραφα και 3 ενθυμήσεις (σημειώσεις επί των κωδίκων). Στη σχετική κατάσταση στο υπ’ αριθμ. 1 έγγραφο ο Βασδραβέλλης παραθέτει το αυτοκρατορικό φιρμάνι «περί διακανονισμού προνομίων, χορηγηθέντων εις τους ραγιάδες της Θεσσαλονίκης επί της εποχής του πορθητού της πόλεως σουλτάν Μουράτ του Β΄. Χρον. 29 Τζεμάζη ουλ Εβέλ 1014 = 14 Οκτωβρίου 1605», που είχε δημοσιευθεί στο Ιστορικό Αρχείο Βεροίας. Όπως αναφέρεται σε υποσημείωση, το φιρμάνι αυτό ανακαλύφθηκε σε αντίγραφο στον κώδικα 14, πιθανώς από τους διαδίκους σε κάποια συνεδρίαση του ιεροδικείου. Ο κώδικας 14 ήταν αυτοκρατορικό φιρμάνι «περί ασκουμένων πιέσεων κατά των χριστιανών της χερσονήσου Κασσάνδρας Χαλκιδικής εκ μέρους του τιμαριούχου. Χρον. Τέλη Τζεμάζη ουλ εβέλ 1107 = 4 Ιανουαρίου 1696». Το υπ’ αριθμ. 424 έγγραφο είναι η διαταγή (μπουγιουρντί) του πρωθυπουργού της Τουρκίας περί διορισμού του Θεοδώρου Βαλλιάνου ως προξένου της Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, με ημερομηνία 3 Σεβάλ 1250, δηλαδή 2 Φεβρουαρίου 1835. Μέχρι την απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή τον Οκτώβριο του 1944 είχαν μεταφραστεί οι κώδικες μέχρι τον υπ’ αριθμ. 221, που συμπίπτει χρονικά περίπου με την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους.
«Η διακοπή οφείλεται εις την επικρατήσασαν ανώμαλον κατάστασιν μετά την απελευθέρωσιν κατά το έτος 1944 και την έλλειψιν χρημάτων. Πάντως εμελέτησα επισταμένως και έλαβον γενικάς περιλήψεις του περιεχομένου και των υπολοίπων κωδίκων, τας οποίας και παραθέτω εν παραρτήματι εις το τέλος του παρόντος έργου, επιφυλασσόμενος να προβώ εις την εξ ολοκλήρου μετάφρασιν αυτών, ευθύς ως αι περιστάσεις επιτρέψουν τούτο».
Το Αρχείον Βεροίας – Ναούσης, (1598 – 1886), δημοσιεύτηκε το 1954 και περιλαμβάνει 414 έγγραφα. Από το αρχείο έλλειπαν κώδικες μεταξύ των ετών 1649-1666, 1673-1680 και 1825-1830. Ο Βασδραβέλλης πληροφορήθηκε ότι δια της νομίμου οδού αφαιρέθηκε από το Αρχείο μόνον ένας κώδικας για επίλυση κληρονομικών διαφορών σε δικαστήριο της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν κατάφερε να τον εντοπίσει. Όπως γράφει το πιθανότερο είναι να αφορούσε την περίοδο 1825-1830. Στο Αρχείο Βέροιας βρέθηκαν και κώδικες της Νάουσας των ετών 1260-1278 (οθωμανική χρονολόγηση). Στη Νάουσα λειτουργούσε κατά καιρούς ιεροδικείο, αλλά το Αρχείο Ναούσης καταστράφηκε στο Ολοκαύτωμα της πόλης την περίοδο 1821-1822. Συνεπώς οι κώδικες που βρέθηκαν αφορούσαν την περίοδο από το  1845 έως το 1862, τη χρονιά που καταργήθηκε το ιεροδικείο της Νάουσας.
Η ιστορική αξία των οθωμανικών αρχείων είναι ανεκτίμητη. Όπως επισημαίνει ο Βασδραβέλλης, στα προλεγόμενα του Αρχείου Θεσσαλονίκης, τα τουρκικά αρχεία βρίσκονταν στα ιεροδικεία. Οι ιεροδίκες (καντής) αντέγραφαν στον κώδικα με τους γραμματείς τους κάθε αυτοκρατορικό διάταγμα (φιρμάνι), κάθε έγγραφο των ανωτέρων στρατιωτικών και διοικητικών αρχών και όλες τις δικαστικές αποφάσεις ποινικού ή αστικού περιεχομένου, ή τις ιερονομικές γνωματεύσεις. Τα φιρμάνια αφορούσαν μία πλειάδα θεμάτων στρατιωτικών, διοικητικών, φορολογικών, ζητήματα προνομίων, διεθνών και εμπορικών σχέσεων, συνθήκες ειρήνης κλπ.
«Τοιουτοτρόπως εις το παρόν Αρχείον βλέπει ο αναγνώστης τα πλείστα των πολεμικών γεγονότων της Βαλκανικής χερσονήσου και πέραν ταύτης, άτινα έλαβον χώραν από του έτους 1695 μέχρι και του 1912. Η τουρκική αυτοκρατορία ευρίσκετο κατά καιρούς εις εμπόλεμον κατάστασιν μετά της Ρωσίας, της Ενετίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και άλλων, πολλάκις δε και συνεμάχει μετ’ αυτών, όπως μετά της Ρωσίας και της Αγγλίας κατά τους Ναπολεοντείους πολέμους. Πλούσιον υλικόν εις τον τομέα τούτον παρέχουν τα Αρχεία δια τας μετά της Ρωσίας πολλαπλάς συγκρούσεις, καθώς και με τους Ενετούς. Η ανακατάληψις της Πελοποννήσου και των νήσων του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους, ως και της Κρήτης, εν έτει 1715 υπό των Τούρκων, η ανακήρυξις της Ηνωμένης Δημοκρατίας της Επτανήσου και η επανάστασις του 1821 φωτίζονται ποικιλοτρόπως».
Για παράδειγμα, όπως προκύπτει από τα ίδια τα οθωμανικά αρχεία, πριν την επανάσταση του 1821 οι Έλληνες ήταν η δεύτερη πληθυσμιακή ομάδα στη Θεσσαλονίκη μετά τους μουσουλμάνους. Διαβάζουμε μεταξύ άλλων σε αυτοκρατορικό φιρμάνι της 5ης Ραμαζάν 1240, ήτοι 23 Απριλίου 1825:
«Εκ των εις τον καζάν της έδρας Θεσσαλονίκης επιβαλλομένων φόρων και λοιπών συνεισφορών επλήρωνον ανέκαθεν το μεν έν τρίτον οι Εβραίοι, τα δε δύο τρίτα η ομάς των Ελλήνων. Αν και το μέτρον τούτο ήτο καταφανώς άδικον δια τους Έλληνας, εν τούτοις ένεκα του μεγαλυτέρου προ της επαναστάσεως αριθμού αυτών, ως και της ευημερίας των, είχον αναμφιβόλως και την δύναμιν να πληρώνουν τους φόρους των και ως εκ τούτου δεν είχον προβή εις διαμαρτυρίαν τινά.
Νυν όμως ένεκα της ελαττώσεως του αριθμού των Ελλήνων ραγιάδων και της οικονομικής αυτών καχεξίας είναι αδύνατον να πληρώσουν ούτοι, ως και πρότερον, τους φόρους των. Οι Εβραίοι όμως είναι καταφανώς τετράκις και πεντάκις περισσότεροι από τους Έλληνες ραγιάδες, ασχολούμενοι δε και επιδιδόμενοι εις ποικίλα εμπόρια και όντες πλούσιοι και ευκατάστατοι, δύνανται προφανώς να καταβάλλουν τους φόρους. Όθεν εξελιπάρησαν συνεπεία τούτου την έκδοσιν υψηλού φιρμανίου Μου, όπως οι φόροι και αι λοιπαί συνεισφοραί, αίτινες ήθελον επιβληθή εις τους Έλληνας και Εβραίους, κατανέμωνται εις το εξής και εισπράττωνται επί τη βάσει του αριθμού και των ατόμων και αναλόγως της καταστάσεως και της αντοχής ιδιαιτέρως και βάσει των οικιών των».












 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ: Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΤΣΙΟΥ

Στις 10 Μαρτίου 2018, στην αίθουσα της Ηπειρωτικής Εστίας Θεσσαλονίκης.
Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο δημοσιογράφος Φόρης Πεταλίδης.




Με προσοχή και έκδηλο ενδιαφέρον το κοινό παρακολουθεί την εισήγηση του Γιώργη Έξαρχου.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΕΞΑΡΧΟΥ

«ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ»
Ο συγγραφέας Βασίλης Κάρτσιος, μια από τις πιο ελπιδοφόρες διεισδυτικές ματιές των νέων ιστορικών, έχει αποδείξει με τα μέχρι τώρα (βασικά τρία) εκδοθέντα ιστορικά έργα του, ότι με στέρεο και γλαφυρό λόγο και με την προσκόμιση αδιαμφισβήτητων μαρτυριών από αξιόπιστες πηγές –πολλές από τις οποίες ο ίδιος πρωτοπαρουσιάζει στο κοινό των αναγνωστών–, μπορεί να υποστηρίξει απόψεις και θέσεις ανατρεπτικές, που απομυθοποιούν κυρίαρχες και επιβαλλόμενες αντιλήψεις περί ιστορικών γεγονότων ή περί ιστορικών προσώπων.
Τούτες οι αρετές είναι εμφανέστατες και στο παρουσιαζόμενο τελευταίο πόνημά του, με τίτλο: ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ – Το σύστημα Ρότσιλντ και το Εβραϊκό Φυλακτό, των εκδόσεων Ερωδιός, σσ.  380.
Στα 12 κεφάλαια του βιβλίου ο συγγραφέας δεν δίνει με γραμμικό τρόπο τον βίο και την πολιτεία του πιο ισχυρού άντρα στον κόσμο, κατά τα πρώτα 35 έτη του 20ού αιώνα, δεν δίνει μόνο τη ζωή του διαβόητου Μπάζιλ Ζαχάρωφ, του και ελληνιστί Βασιλείου Ζαχαρία, αλλά ξεκινά από την γενεσιουργό αιτία αυτών των… σκοτεινών προσωπικοτήτων, που είναι οι θεωρίες κι οι ιδεολογίες ή τα πολιτικοκοινωνικά και θρησκευτικά συστήματα που επιτρέπουν την άνθιση τέτοιων… «λουλουδιών»!


 Έτσι ο Βασίλης Κάρτσιος, με πλούσιο υλικό, στήνει το ιστορικό σκηνικό μέσα στο οποίο «μεγαλούργησε» ο Ζαχάρωφ, αυτός «ο έμπορος του θανάτου», όπως τον ονόμαζε ο τύπος στην εποχή του και εν συνεχεία οι βιογράφοι του. Και πιάνει το κουβάρι από τα χρόνια της απενοχοποίησης του κέρδους από τα δάνεια και τους τοκισμούς, από τον 16ο με 17ο αιώνα, στη βάση της σύμπραξης των θρησκευτικών αντιλήψεων ιουδαϊσμού και προτεσταντών, και σύμφωνα με την οποία ο θεός χαίρεται όταν κάποιος θνητός κερδίζει όσο μπορεί περισσότερα και πλουτίζει, ανεξάρτητα από τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποιεί γι’ αυτόν τον πλουτισμό.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκαν οι Τράπεζες και οι Πολεμικές Βιομηχανίες, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου φαίνεται να συγκεντρώνονται στα χέρια μιας μικρής ομάδας ανθρώπων, που… τυχαίνει στην πλειονότητά τους να είναι συγκεκριμένου γένους (εθνοτικά) και συγκεκριμένης θρησκείας. Και με τον χαρακτήρα που πήρε στην εξέλιξή του αυτό το τραπεζικό και βιομηχανικό κεφάλαιο φαίνεται να ανέθρεψε και να υπέθαλψε στους κόλπους του πρόσωπα και οικογένειες που μέχρι και σήμερα κρατούν τα σκήπτρα της παγκόσμιας οικονομίας, ελέγχοντας –σαν δουλικά τους– κυβερνήσεις και λαούς, προκαλώντας διεθνώς οικονομικές κρίσεις ή πολέμους και γεγονότα που συμβάλλουν στην άκρατη και ακόρεστη δίψα τους για πολλαπλασιασμό των κερδών τους.
Αυτό είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο, σχεδόν από τα 28 έτη του, εισήλθε ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ, και ανέπτυξε μια απίστευτα έντονη και ραγδαία επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα της εμπορίας όπλων και στη βιομηχανική παραγωγή πυρομαχικών και εξοπλιστικών συστημάτων, ώστε με αυτές του τις δραστηριότητες να καταστεί ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Στις αρχές του 20ού αιώνα φίλοι του και «κολλητοί» του ήταν οι πρωθυπουργοί, πρόεδροι κυβερνήσεων και οι εστεμμένοι των εξής χωρών: Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ισπανίας, Ελβετίας, Ρωσσίας, Ελλάδας, Τουρκίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Βουλγαρίας…
Είναι ο άνθρωπος που «χρεώθηκε» το κόστος της εκστρατείας του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία, όχι για την πραγμάτωση του νεοελληνικού μεγαλοϊδεατισμού όπως επί τόσα χρόνια διατείνονται οι πολιτικοί ιθύνοντες και αναγράφεται στα (δήθεν) έγκυρα ακαδημαϊκά συγγράμματα της νεότερης ιστορίας, αλλά για να υπάρξει αντιπερισπασμός στον οθωμανικό στρατό, για να μπορούν εύκολα οι Άγγλοι και οι Γάλλοι να «βάλλουν στο χέρι» τους τα πετρέλαια στην Μουσούλη, στο Κιρκούκ, και στις γειτονικές τους περιοχές στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, το οποίο και επετεύχθη!..
 Όλα αυτά, όμως, θα σας τα πει αναλυτικότερα ο συγγραφέας στη συνέχεια.
Εμένα να μου επιτραπεί να πω κάμποσα λόγια από τα βιογραφικά του Μπάζιλ Ζαχάρωφ, που τον θεωρούνε οι περισσότεροι Μικρασιάτη Έλληνα, κάτι που δεν αποδεικνύεται από τον βίο και την πολιτεία του και από τα σωζόμενα έγγραφα, σε διάφορα επίσημα κρατικά και ιδιωτικά αρχεία.
•Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1849, στη Μούγκλα της ΝΔ Μικρασίας/ Ανατολίας, με οικογενειακό όνομα Ζαχάριος ή Ζαχαρίας και του δόθηκε ως μικρό όνομα το Βασίλειος. Ορισμένοι βιογράφοι του γράφουν πως γεννήθηκε το 1851 στην Κωνσταντινούπολη, άλλοι ότι γεννήθηκε στην Βεσσαραβία, και είχε ως επώνυμο το Sahar ή Zohar, εβραϊκό όνομα, από το οποίο προέκυψε το εκγραικισμένο Ζαχαρίας, το οποίο μετατράπηκε σε Ζαχάρωφ (Zaharof ή Zaharoff) μετά την εγκατάσταση της οικογένειας στην Ρωσία, για κάποιο διάστημα.
•Η επαγγελματική του σταδιοδρομία με το εμπόριο όπλων ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου 1877, όταν διαμεσολάβησε στην αγγλική πολεμική Βιομηχανία Nordenfeldt να πουλήσει πυρομαχικά και πολεμικό εξοπλισμό στην Τουρκία. Τούτη η επιτυχία τον ανήγαγε –κατά τον βιογράφο του Robert Neumann– στον κατεξοχήν έμπορο όπλων στις χώρες που τότε βρίσκονταν σε πολεμικές συγκρούσεις: Ρωσία με Ιαπωνία, Αργεντινή με Χιλή, Βολιβία με Παραγουάη. Χρησιμοποίησε τότε το ψευδώνυμο Metevsky, και σε αυτόν αναφέρεται σε ποιήματά του ο Έζρα Πάουντ (1885-1972), Άσματα XVIII & XXXVIII κ.ά.
•Για τον πηγαιμό του στην Αγγλία και τη δικαστική του περιπέτεια, με την κατηγορία του κλέφτη και καταχραστή χρημάτων, στα χρόνια της νιότης του, υπόθεση για την οποία αθωώθηκε, και για τον πηγαιμό του στην Αθήνα –στα τέλη του 19ου αιώνα– και για την προστασία που του πρόσφερε ο Στέφανος Σκουλούδης, εισάγοντάς τον στον κύκλο των λεγόμενων καλών οικογενειών του κλεινού άστεως και για το επάγγελμά του ως προαγωγός γυναικών πορνείων πολυτελείας, δεν θα επεκταθώ, για να τα διαβάσετε προσεκτικά στο βιβλίο.
•Το 1912 –κατά τους Βαλκανικούς πολέμους– η γαλλική εφημερίδα «Crapouillot» έχει γράψει πως ο Ζαχάρωφ υποστήριζε και προμήθευε όπλα στις χώρες: Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας, Τουρκία εναντίον της Σερβίας, και κατόπιν Σερβία εναντίον της Αυστρίας.
•Το 1913 πέτυχε σύνδεση και συνένωση τραπεζικών και βιομηχανικών κεφαλαίων (πολεμικών βιομηχανιών) στη Γαλλία, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά, και συνάμα γίνεται το αφεντικό στην γαλλική εφημερίδα «LExcelsior».
•Στις 28 Νοεμβρίου του 1913, οι τότε μεγάλες δυνάμεις; Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία και Ρωσία, αποφάσισαν –με παρέμβαση του Ζαχάρωφ– να ορίσουν βασιλιά στην νεότευκτη Αλβανία, τον Wilhelm de Wied, ανεψιό από αδελφό της βασίλισσας Ελισάβετ της Ρουμανίας (σύζυγο του Καρόλου Hohenzollern-Sigmaringen, μετέπειτα Καρόλου Α’, βασιλιά της Ρουμανίας), ή οποία ήταν φίλη του Βασιλείου Ζαχάρωφ. Ο Wilhelm de Wied εμφανίστηκε στο Δυρράχιο στις 7 Μαρτίου 1914, και έμεινε εκεί έως τις 3 Σεπτεμβρίου 1914, οπότε και αναχώρησε και μετέβη στη Γερμανία, χωρίς να επιστρέψει ξανά στην Αλβανία.
•Η Μικρασιατική Εκστρατεία –το είπαμε ήδη– ήταν η πραγμάτωση ενός σχεδίου του Ζαχάρωφ για εξυπηρέτηση των Αγγλο-Γάλλων στην Μουσούλη κ.λπ., και όχι κάποιο ευφυές σχέδιο μεγαλοϊδεατισμού του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας, με συνέπια την ολοσχερή καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και την προσφυγιά του στα ελλαδικά χώματα. Κατά την εφημερίδα «Times» του Λονδίνου εκείνων των χρόνων, ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ διέθεσε 50 εκατομμύρια λίρες στερλίνες, για να εμπλακεί η Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.
•Εκείνη την περίοδο ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ ήταν ο εκπρόσωπος της γιγαντιαίας πολεμικής βιομηχανίας Vickers, ιδιοκτησίας των Τραπεζιτών Ρότσιλντ, πουλώντας οπλικά συστήματα και πολεμικό εξοπλισμό για «ακαριαίο θάνατο».
•Τον Οκτώβριο του 1917 φαίνεται να συντρέχει στην Επανάσταση των Μπολσεβίκων και να συνδράμει με πολεμοφόδια και πυρομαχικά, όπως αργότερα το 1924 ξεσηκώνει τους Δρούζους στα νότια της Μικρασίας, με δωρεάν παροχή όπλων και πυρομαχικών.
•Το 1932 είναι 83 ή 81 (κατ’ άλλους 70) ετών, αποσυρμένος ιδιοκτήτης ξενοδοχείων και του Καζίνου του Μόντε Κάρλο, διάγοντας βίο ειρηνικό, έχοντας υπό την εξουσία και υπό τον έλεγχό του τις πηγές των άλλων εξουσιών, που είχε ο ίδιος εξαγοράσει: εφημερίδες, κατόχους χρυσού, πολιτικούς. Αυτό, διότι είχε ως δόγμα: «Οι πάντες και τα πάντα αγοράζονται και πουλιούνται»!
Στις 27 Νοεμβρίου 1936, ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ άφησε την τελευταία πνοή στο Hotel de Paris, στο Μόντε Κάρλο.
Για τα άλλα θα σας μιλήσει ο συγγραφέας και θα τα διαβάσετε στο βιβλίο.
Σημειώνω εδώ πως το κλειδί ανάλυσης του Βασίλη Κάρτσιου είναι η οικονομική επιστήμη, διότι, όπως διαπιστώνετε όλοι σας ότι και σήμερα –όπως ανέκαθεν συνέβαινε στην ιστορία–, τα προβλήματα ή τα κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα οφείλονται πρωτίστως σε οικονομικές κρίσεις ή σε εφαρμογή οικονομικών προγραμμάτων των οποίων αποτέλεσμα είναι από τη μια η στυγερή εκμετάλλευση των φτωχών και από την άλλη η «άνθιση τύπων όπως ο Ζαχάρωφ… Πρόκειται για πλουτισμό που εδράζεται –στην κυριολεξία– σε πτώματα άλλων!...
*****
Επιτρέψτε μου –τώρα– να διαβάσω μια «νεκρολογία» για τον Μπάζιλ Ζαχάρωφ, δημοσιευμένη στο έντυπο «Facla», έτος 16ο, αριθ. 1763, 7 Δεκεμ. 1936, σ. 1.
«Γαλήνιος, καθώς ο υπηρέτης του τον έπλενε, ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ, πέθανε. Ήταν 87 ετών, με σώας τας φρένας, έχοντας ακόμα επιτυχίες και όντας σεβαστός και ευγενής, ένας καθωσπρέπει γέρος φιλάνθρωπος.
Ελπίζαμε ο Θεός να τον κρατήσει στη ζωή και να τον τιμωρήσει. Πιστεύαμε ότι δεν είναι δυνατόν ο Θεός να του επιτρέψει έναν θάνατο χωρίς βάσανα, χωρίς τύψεις, χωρίς τρόμο. Εν τούτοις αυτός πέθανε έχοντας τον καλύτερο θάνατο, τον πιο ήρεμο που ο Θεός του έδωσε, και που εμείς ξέραμε πως τέτοιον δίνει σε δίκαιους, καλούς κι αγαπημένους των ανθρώπων. Ξέφυγε άθελα – γλύτωσε. Πέθανε ντυμένος, χωρίς να τον αγγίξει κανείς. Τούτο το γεγονός στέκεται σαν βαριά πέτρα στην καρδιά, σαν βάρος σε έναν αθεράπευτα άτρωτο. Δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα. Πάντως μάς ξέφυγε και γλύτωσε. Δεν του ξεριζώσαμε τα νύχια, δεν τον γδάραμε, και ούτε ένας από τα εκατομμύρια των ανθρώπων που σκότωσε δεν εμφανίστηκε ποτέ στον ύπνο του, κι ούτε κάποιος θρήνος έγινε ποτέ τύψη στη συνείδησή του για να τον βασανίσει.
Το αδύναμο μίσος που του έχω, είναι μίσος απελπισίας· και μήτε το φοβερό μίσος των εκατομμυρίων μανάδων που δολοφόνησε και κατέστρεψε τα παιδιά τους, δεν άγγιξε τον Μπάζιλ Ζαχάρωφ… Μπάζιλ Ζαχάρωφ, ο θλιμμένος φίλος, ο αξιολύπητος θησαυροφύλακας και υποστηριχτής τόσων αρχηγών σφαγών.
Θα έδινα και τη ζωή μου να ζωντανέψει έστω για μια μέρα και να τον φτύσω, να τον βασανίσω, να τον κάνω κόσκινο από τις σφαίρες.
Τον έθαψαν. Ένας σωλήνας κανονιού τού προσφέρθηκε για φέρετρο, σαν μια προκλητική περιφρόνηση της αγάπης που του έτρεφαν οι άνθρωποι, σαν εγκώμιο, σαν ένας ύμνος για το μίσος, για τον πόλεμο. Δαγκώνω τις γροθιές μου που έμεινε έτσι· που έκανε αυτό που θέλησε· που κανείς δεν του πέταξε στο κεφάλι λιωμένο μολύβι και κόκκινο ατσάλι. Τούτες οι γραμμές αδιάκοπου μίσους δεν θα ήθελαν να ακουστούν από τους κληρονόμους του (εισοδηματίες εγκλημάτων), από τους φίλους του, από αυτούς που τον έχουν υπηρετήσει.
Το κλάμα μου απευθύνεται μόνο προς τον Θεό. Μπορεί η φωνή μου και να εισακουστεί, εκεί όπου τα πάντα εισακούγονται. Η μοναδική ελπίδα μου είναι ότι ο Θεός θα τον τιμωρήσει. Ο Θεός θα στραφεί κατά του ανθρώπου – όταν η λευκή γενειάδα του Ζαχάρωφ γίνει δεκτή στους κήπους της Κόλασης. Μπο-ρεί στο επέκεινα να του επιφυλάσσει τα Μεγάλα Βασανιστήρια για ικανοποίηση των εκατομμυρίων ψυχών – μανάδων και στρατιωτών.
Μπορεί εκεί να πεθάνει τρυπημένος από σφαίρες, κατακομματιασμένος μες στο αίμα, κάθε μέρα, και να μην είναι συγχωρεμένος, ώστε να μην πεθαίνει, για τόσα εκατομμύρια φορές όσα εκατομμύρια νεκρών αυτός προξένησε.
Αν ο Θεός τον συγχωρέσει, τώρα που έχει πλέον γλυτώσει οριστικά από την τιμωρία των ανθρώπων, από την τιμωρία της προσωπικής του υπόστασης, θα ενταχθώ στις λεγεώνες του Εωσφόρου, γιατί μόνον εκεί θα μπορέσει να υπάρξει η Δικαιοσύνη, το Καλό, η Ανθρωπιά.
Βλέπω εδώ και πολύ καιρό ότι ο Εωσφόρος δεν είναι παρά ο Προμηθέας, ο αγαπημένος μας, ο ευεργέτης των ανθρώπων.»
*****
Βασίλη συγχαρητήρια, να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο, και περιμένουμε με ενδιαφέρον το επόμενο πόνημά σου, όποιο κι αν είναι αυτό.
Όλους εσάς –που είστε εδώ παρόντες–, σας ευχαριστώ για την υπομονή και την καλοσύνη που είχατε να με ακούσετε με προσοχή. Θαρρώ ότι σας μίλησα για ένα όντως πολύ ενδιαφέρον, εξαιρετικό και καλογραμμένο βιβλίο, ενός νέου και ταλαντούχου ιστορικού συγγραφέα: του Βασίλη Κάρτσιου.
Φίλε εκδότα, Βασίλη Χρήστου, συγχαρητήρια για την έκδοση αυτού του βιβλίου –για τον Μπάζιλ Ζαχάρωφ– και εύχομαι να είναι καλοτάξιδο.
Ευχαριστώ όλους σας για την υπομονή που είχατε να με ακούσετε με την προσήκουσα προσοχή.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ο εκδότης Βασίλειος Χρήστου προλογίζει την εκδήλωση.
 
Στο βήμα ο Γιώργης Έξαρχος.

Ο δημοσιογράφος Φόρης Πεταλίδης προλογίζει τους ομιλητές.
Ο συγγραφέας Βασίλης Κάρτσιος