Translate

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Ο ΔΟΓΗΣ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ


Η αναμενόμενη επίθεση του «Τάγματος των Ιπποτών»

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Μετά την κατάκτηση και τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους, η Τήνος ήταν από τα πρώτα νησιά του Αιγαίου που έπεσαν στα χέρια των «οίκων» των Βενετών. Την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους και τους Ενετούς, τον Απρίλιο του 1204, ακολούθησε η μεγαλύτερη λεηλασία και καταστροφή πολιτιστικών θησαυρών που γνώρισε η ανθρωπότητα. Οι Λατίνοι λεηλάτησαν συσσωρευμένο πλούτο αιώνων από κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό κτίριο. Τεράστιες ποσότητες χρυσού και αργύρου μεταφέρθηκαν στη Δύση. Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες απογυμνώθηκαν, και εκτός των πολυτίμων σκευών και χειρογράφων μεταφέρθηκαν στις πόλεις των Λατίνων και τα ιερά λείψανα δεκάδων Αγίων.
 «Οι Άγιες Τράπεζες της Αγίας Σοφίας, που τις θαύμαζε όλη η οικουμένη, τεμαχίστηκαν, προκειμένου να προσποριστούν οι Σταυροφόροι τα πολύτιμα υλικά τους. Άλογα και μουλάρια οδηγήθηκαν στο ναό για να μεταφέρουν τα φορτία των ιερών σκευών, των χρυσών και αργυρών πλακών του θρόνου, των αμβώνων και των θυρών και των όμορφων διακοσμήσεών του».  Ο Βυζαντινός αξιωματούχος και ιστορικός του 12ου αιώνα Νικήτας Χωνιάτης υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της Άλωσης της πόλης από τους Σταυροφόρους και περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την τραγική εκείνη περίοδο στο κυριότερο έργο του «Χρονική διήγησις του Χωνιάτου κυρ Νικήτα αρχομένη από της Βασιλείας Ιωάννου του Κομνηνού και λήγουσα μέχρι της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως».
Η Τήνος και η Μύκονος έπεσαν στα χέρια του «οίκου» Γκίζι, μαζί με τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τη Σκύρο, ήδη από το 1207. Τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων απέκτησαν άλλα αφεντικά.
«Ο Ενετός τυχοδιώκτης Μάρκο Σανούδο, ανεψιός του Δόγη Δάνδολο, κατέκτησε τις Κυκλάδες το 1209 και εγκαταστάθηκε στη Νάξο εκδιώκοντας τους Γενοβέζους τυχοδιώκτες. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας, δεύτερος Λατίνος Αυτοκράτωρ της Κωνσταντινουπόλεως (1205-1216), ανεκήρυξε την περιοχή του Σανούδου, Δουκάτο, και αυτόν τον ονόμασε Δούκα του Αρχιπελάγους με κυριαρχία σε Πάρο, Μήλο, Σύρο, Κύθνο, Σίφνο, Σίκινο και πρωτεύουσα την Νάξο. Άλλες νήσους έδωσε στους έμπιστους του προς προσπορισμό. Στον Δάνδολο την Άνδρο, στον Βαρόσι την Θήρα, στον Κουαρίνι την Αστυπάλαια, στον Φώσκολο την Ανάφη, στον Βενιέρι τα Κύθηρα, ενώ οι Γκύζι ανέλαβαν τις Τήνο, Μύκονο, Σποράδες, και οι Τζουστινιάνι τις Κέα και Σέριφο».(ΜΠΕΛΛΟΣ, 198).

 Η κυριαρχία των Γκίζι στην Τήνο κράτησε σχεδόν δύο αιώνες. Το 1390, ελλείψει νόμιμων κληρονόμων, το νησί πέρασε στα χέρια της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Επτά χρόνια πριν, το 1383, έληξε και η κυριαρχία των Σανούδων στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους. Την εξουσία στην περιοχή ανέλαβε ο οίκος των Κρίσπι, μία οικογένεια από τη Βερόνα, υπό την προστασία πάντοτε των Ενετών. Οι Σανούδοι για περίπου 150 χρόνια είχαν επιδοθεί σε μία προσπάθεια εκλατινισμού των κατοίκων των νησιών, με τη δημιουργία ρωμαιοκαθολικής επισκοπής, κατασκευή καθολικών ναών κλπ.
Το 1715, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τήνο. Με λίγα λόγια, η Τήνος έμεινε στα χέρια της Βενετίας  περισσότερα από 500 χρόνια, και στα χέρια των Οθωμανών λιγότερα χρόνια από κάθε άλλη περιοχή στον ελλαδικό χώρο. Έτσι, λοιπόν, εξηγείται και η παρουσία πολλών καθολικών κατοίκων στους οικισμούς του νησιού. Επί τουρκοκρατίας, οι Τήνιοι κράτησαν πολλά προνόμια, θρησκευτικά, διοικητικά κλπ. Μουσουλμάνοι δεν κατοίκησαν στο νησί. Κι’ αυτός ακόμα ο εκάστοτε Οθωμανός διοικητής του νησιού έλειπε τις περισσότερες μέρες του χρόνου.
Στο διάβα του χρόνου, οι κάτοικοι των Κυκλάδων βίωσαν διάφορους άρχοντες και ηγεμόνες. Το 1536, ο Μπαρμπαρόσα κατέκτησε το Δουκάτο και κατέστησε τους κατοίκους φόρου υποτελείς στον Σουλτάνο έναντι 5.000 δουκάτων ετησίως. Ο Λατίνος Δούκας της οικογένειας των Κρίσπι είχε διατηρήσει την ηγεμονία του. Επομένως, οι κάτοικοι έπρεπε να πληρώνουν φόρο υποτέλειας στους Οθωμανούς και να φροντίζουν να περνά καλά και ο ηγεμόνας τους. Το ίδιο έγινε και στα άλλα νησιά. Φόρου υποτελής είχε καταστεί και η Μύκονος. Η Τήνος έμεινε στα χέρια των Ενετών.
Λόγω της στρατηγικής του θέσης, το Δουκάτο του Αρχιπελάγους υπήρξε διακαής πόθος του Ιωσήφ Νάσι, του Πορτογάλου κρυπτοεβραίου (Μαράνος) πάμπλουτου της εποχής, ανεψιού της Ντόνα Γκρασία Μεντέζ Νάσι. Στην Πορτογαλία ήταν γνωστός ως Ζοάο Μίκας και δον Ζοάο Μίκας Μεντέζ. Η δυναστεία των Νάσι ήταν η αντίστοιχη οικογένεια Ρότσιλντ του 16ου αιώνα. Ο Ιωσήφ Νάσι, με υψηλές διασυνδέσεις στην Υψηλή Πύλη και στο Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, και με πολλαπλές οικονομικές δραστηριότητες στη Οθωμανική επικράτεια, κατάφερε να γίνει το 1566 «Δουξ της Νάξου και Κόντες της Άνδρου και Πάρου και κύριος της Μήλου και των νήσων». Κοντολογίς έγινε δούκας του Αρχιπελάγους από τον διάδοχο του Σουλεϊμάν, τον Σελήμ τον 2ο. Αυτό, όμως, δεν κράτησε για πολύ καιρό. (ΣΕΣΙΛ ΡΟΘ, The House of Joseph Nasi, Duke of Naxos).

Υπάρχει πλήθος αναφορών από περιηγητές που επισκέφθηκαν την Τήνο τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα. Αξίζει να αναφέρουμε τις επισημάνσεις τους, ότι καθολικοί και ορθόδοξοι μιλούσαν ελληνικά, ότι μερικά χρόνια πριν την κατάληψη του νησιού από τους Οθωμανούς υπήρχαν 120 καθολικοί ιερείς και 200 ορθόδοξοι, αλλά γενικώς ο καθολικός επίσκοπος είχε την πρωτοκαθεδρία κλπ. Το νησί, φαίνεται ότι γενικώς έζησε και περιόδους ευμάρειας, με παραγωγή μεταξιού και έξοχων μεταξωτών, ανάπτυξη του εμπορίου και της βιοτεχνίας. (JACOB SPON, JOSEPH PITTON DE TOURNEFORT, CHARLES DE SAINT MAURE).
Το ενδιαφέρον των Λατίνων για τα νησιά του Αρχιπελάγους παρέμεινε αμείωτο και στα χρόνια της Επανάστασης του 1821. Τον Μάρτιο του 1823, το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου του Ιεροσολυμίτου εκδήλωσε επισήμως ενδιαφέρον για την εγκατάσταση της έδρας του στη Ρόδο, με πλήρη κυριαρχία και σε Κάρπαθο και Αστυπάλαια. Αλλά μέχρι την απελευθέρωση αυτών των νησιών, το Τάγμα ζητούσε την προσωρινή εγκατάστασή του στη Σύρο, με πλήρη κυριαρχία και στις Οινούσες. (ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Π. ΠΑΣΧΑΛΗΣ, ΟΙ ΙΠΠΟΤΑΙ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ, 7-18).
Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννου του Ιεροσολυμίτου ιδρύθηκε το 1048. Το 1522 εξεδιώχθη από τη Ρόδο από τον Σουλεϊμάν μετά από κυριαρχία 213 ετών. Μετέφερε την έδρα του στη Μάλτα. Το 1798 ο Ναπολέων κατέκτησε τη Μάλτα αλλά πολύ σύντομα το νησί έπεσε στα χέρια των Άγγλων. Από τότε το Τάγμα ουσιαστικά είχε πτωχεύσει και έψαχνε να βρει ευκαιρία να εγκατασταθεί στις παλιές κατακτήσεις του. Για να πετύχει το σκοπό του, το Τάγμα εφοδίασε τον ιππότη Φίλιππο Σατελαίν με διάφορα …διπλώματα για την απονομή του «εξοχότερου βαθμού της κατατάξεως» στους: Ανδρέα Μεταξά υπουργό της αστυνομίας, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο υπουργό των εξωτερικών, Λάζαρο Κουντουριώτη πρώτο προύχοντα της Ύδρας, Ανδρέα Μιαούλη ναύαρχο του ελληνικού στόλου, Εμμανουήλ Τομπάζη αντιναύαρχο, Πέτρο Μαυρομιχάλη ηγεμόνα των Μανιατών και στον εκάστοτε υπουργό εσωτερικών και στρατιωτικών.
Το θέμα δεν προχώρησε όχι γιατί το Τάγμα δεν ήταν σε θέση να ικανοποιήσει ούτε έναν από τους όρους της προσωρινής σύμβασης (σύναψη δανείου κλπ.), αλλά κυρίως λόγω των εσωτερικών αντιπαραθέσεων και της άσχημης τροπής που πήραν τα πράγματα στην επαναστατική περίοδο. Την ταφόπλακα στα σχέδια του Τάγματος έβαλε η εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια στη θέση του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας με θητεία επτά ετών, στις 30 Μαρτίου 1827 στη Γ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Η εκλογή του Καποδίστρια θεωρήθηκε ήττα της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής.
Τον Οκτώβριο του 1827, ο Καποδίστριας επιστρέφοντας από την Αγία Πετρούπολη κατευθύνθηκε στο Λονδίνο. Εκεί ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γουίλμοτ Χόρτον τον ρώτησε ποια είναι τα γεωγραφικά όρια που απαιτεί η Ελλάδα για το υπό σύσταση κράτος. Επρόκειτο για το crash test του νέου κυβερνήτη. Ο Καποδίστριας απάντησε: «Τα όρια ταύτα από του 1821 καθορίζονται υπό του αίματος του εκχυθέντος εις τα σφαγεία των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών και του Μεσολογγίου…». Η μοίρα του Καποδίστρια είχε σφραγισθεί!
Το 1828, ο αρχιναύαρχος του ελληνικού στόλου λόρδος Κόχραν περιόδευε στα νησιά των Κυκλάδων και προσπαθούσε να προσηλυτίσει τους κατοίκους υπέρ του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη! Ο Κόχραν με την αναγόρευσή του σε αρχιναύαρχο είχε πληρωθεί προκαταβολικά τους μισθούς του, 15.000 λίρες! Έτσι, λοιπόν, όταν έγινε γνωστό στην κυβέρνηση ότι διέδιδε πως οι Κυκλάδες δεν θα περιλαμβάνονταν στα όρια του ελληνικού κράτους, και ότι η μόνη ελπίδα των κατοίκων ήταν να υψώσουν την σημαία του Τάγματος, σηκώθηκε και έφυγε στην Αγγλία! (Ν. ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, 53-54).
Το 1924 εμφανίστηκε στην Κέρκυρα ο τιτλούχος του Τάγματος πρίγκιπας Γκίζι Αλμπάνι, ως εκπρόσωπος της ιταλικής κυβέρνησης, μαζί με δύο άλλους τιτλούχους του Τάγματος και διένειμε στους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία δέκα εκατομμύρια φράγκα. Επρόκειτο για ποσό από τα 50 εκατομμύρια που πήρε η Ιταλία από την Ελλάδα με την απειλή χρήση βίας μετά το επεισόδιο της Κακαβιάς. Δεδομένου ότι από την τελευταία παρουσία του Τάγματος στα ελληνικά πράγματα είχαν παρέλθει 100 χρόνια, η εμφάνιση τόσων τιτλούχων του Τάγματος στην Κέρκυρα θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις τις τότε ελληνικές κυβερνήσεις.

Ο ΔΟΓΗΣ …ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ
Η επιλογή του Μουσολίνι να χτυπήσει τα πλοία στο λιμάνι της Τήνου, ανήμερα του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,  στις 15 Αυγούστου του 1940, μόνον τυχαία δεν ήταν. Στις 08:30, ιταλική τορπίλη βύθισε το καταδρομικό ΕΛΛΗ, ενώ ο κυβερνήτης Τζιουζέπε Αϊκάρντι του ιταλικού υποβρυχίου Delfino δεν δίστασε να τορπιλίσει και τα επιβατηγά πλοία ΕΛΣΗ και ΕΣΠΕΡΟΣ, που βρίσκονταν μέσα στο λιμάνι. Ευτυχώς, οι τορπίλες δεν βρήκαν στόχο και κατέστρεψαν μόνον ένα τμήμα του κρηπιδώματος του λιμανιού. Εάν η 2η και 3η τορπίλη έβρισκαν στόχο, η Ελλάδα θα θρηνούσε εκατοντάδες θύματα.
Το καλοκαίρι του 1940 η ιταλική προκλητικότητα είχε φθάσει στο απόγειό της και για το λόγο αυτό ο πολεμικός στόλος είχε λάβει εντολή να βρίσκεται σε διασπορά στα διάφορα νησιά και λιμάνια της χώρας, για να αποφύγει ένα μαζικό καταστροφικό χτύπημα από την ιταλική αεροπορία. Η ΕΛΛΗ και ο ΑΕΤΟΣ βρίσκονταν στη Μήλο. Το καταδρομικό ΕΛΛΗ πήρε εντολή να καταπλεύσει στο λιμάνι της Τήνου για τον εορτασμό της Μεγαλόχαρης. Το πλοίο είχε αγκυροβολήσει 500 μέτρα έξω από τον λιμενοβραχίονα και βυθίστηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα σε βάθος 47 μέτρων. Εννέα αξιωματικοί και ναύτες νεκροί και 24 τραυματίες ο θλιβερός απολογισμός της ιταλικής ατιμίας. Ήταν τα πρώτα θύματα του ελληνο-ιταλικού πολέμου.

Χρόνια αργότερα, ο τότε σηματονόμος του αντιτορπιλικού ΑΕΤΟΣ πλωτάρχης του Πολεμικού Ναυτικού ε.α. Γεώργιος Λαμπράκος δήλωσε ότι η αρχική εντολή ήταν να πάει στην Τήνο ο ΑΕΤΟΣ, αλλά το βράδυ η εντολή άλλαξε και πήγε στην Τήνο το ΕΛΛΗ. Όπως είπε χαρακτηριστικά, επρόκειτο για «θεία οικονομία» γιατί το αντιτορπιλικό ΑΕΤΟΣ είχε πολύ μεγαλύτερο φόρτο μάχης από το ΕΛΛΗ, και αν τορπιλιζόταν θα υπήρχαν καταστροφές και στη χώρα της Τήνου. 
Αυτή η βλασφημία ανήμερα του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δεν έμεινε ατιμώρητη. Τον Μάρτιο του 1943, το Delfino βυθίστηκε αύτανδρο παρασέρνοντας στον υγρό τάφο και τα 28 μέλη του πληρώματος. Ο Αϊκάρντι έζησε γιατί είχε παραδώσει τη διοίκηση του υποβρυχίου σε συνάδελφό του αμέσως μετά τον τορπιλισμό της ΕΛΛΗΣ.  Η μεγαλύτερη όμως ατιμία έγινε μετά από 15 χρόνια. Κάποια εταιρεία χρηματοδότησε την κοπή του πλοίου και την ανέλκυση των πολύτιμων κομματιών (ατσάλι, μπρούτζος, χαλκός κλπ.). Ό,τι απέμεινε από λαμαρίνες και σιδηροδοκούς πουλήθηκε και αυτό. Το 1983, ο δύτης ερευνητής Αλέξης Παπαδόπουλος, το μόνο που βρήκε για να κινηματογραφήσει, στο σημείο της βύθισης του πλοίου, ήταν ένα κομμάτι από την ανεμοδόχο του καταδρομικού. Όπως είπε σε τηλεοπτική εκπομπή, συγκινήθηκε όταν είδε τους δύτες του να κάνουν το σταυρό τους και να προσκυνούν το ζωντανό αυτό κομμάτι της ιστορίας μας.

Το Delfino όταν χτύπησε το ΕΛΛΗ είχε τη βάση του στο Porto Lago, μία ναυτική και αεροπορική βάση που κατασκεύασαν οι Ιταλοί στο Λακκί στη Λέρο. Οι Ιταλοί είχαν διαπιστώσει ότι ο κόλπος στο Λακκί ήταν ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια στη Μεσόγειο. Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1930 άρχισαν να κατασκευάζουν μία ολόκληρη πόλη. Το συγκρότημα αυτό με δημόσια κτίρια, κοιτώνες, κατοικίες κλπ. παρουσιάζει ακόμη και σήμερα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό  ενδιαφέρον ως δείγμα της ιταλικής τεχνοτροπίας του μεσοπολέμου.
Ο Ιωάννης Μεταξάς ζήτησε να συνεχισθεί κανονικά ο εορτασμός, ενώ η επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση έκανε λόγο για άγνωστης ταυτότητας υποβρύχιο. Οι εμπειρογνώμονες γνώριζαν από την πρώτη στιγμή, από τους σειριακούς αριθμούς των τορπιλών, ότι επρόκειτο για ιταλικό υποβρύχιο. Άλλωστε, ήταν αναμενόμενο, μόνο που περίμεναν χτύπημα από αέρος. 
Στις 30 Οκτωβρίου 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς παρουσίασε στους ιδιοκτήτες και τους αρχισυντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων, σε μία off the record συνάντηση στο Γενικό Στρατηγείο, την κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί και όπως πίστευε ότι θα εξελισσόταν τους επόμενους μήνες:

«Μη νομίσετε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι σε μία στιγμή. Μη φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνη δια να τον αποφύγουμε. Από την εποχή της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι, το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων μας».

ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΕ ΛΕΥΚΟ ΜΑΡΜΑΡΟ

 Ο ιερός ναός της Παναγίας Ευαγγελίστριας υπήρξε το πρώτο δημόσιο οικοδόμημα της επαναστατικής περιόδου και της ελεύθερης Ελλάδας, καθώς ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια των ετών 1823-1831. Ο ναός της Παναγίας της Τήνου είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα επιβλητικό οικοδόμημα από λευκό μάρμαρο, που ακολουθεί την αιγαιοπελαγίτικη αρχιτεκτονική παράδοση, αλλά και τις μικρασιατικές επιρροές. Το όλο οικοδόμημα, με τα διάφορα μουσεία και τις μόνιμες εκθέσεις, δημιουργούν ένα μοναδικό μοναστηριακής τεχνοτροπίας συγκρότημα, ικανό να δέχεται μεγάλο αριθμό προσκυνητών, αλλά και απλών επισκεπτών.
Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Η τηνιακή μαρμαροτεχνία έχει ενταχθεί στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της UNESCO της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Οι Τήνιοι μαρμαράδες και μαρμαρογλύπτες ανοικοδόμησαν την Ερμούπολη μέσα σ’ ένα νεοκλασικό ιδεώδες και αργότερα στήριξαν τη νεοκλασική φυσιογνωμία της νέας πρωτεύουσας του ελληνικού βασιλείου, την Αθήνα. Η Τήνος έχει να επιδείξει «ογκόλιθους» καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφους. Η παρουσίασή τους γεμίζει τόμους ολόκληρους. Συνταρακτικά ονόματα, όπως ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ο Δημήτριος Φιλιππότης, ο Σώχος Λάζαρος, ο Νικηφόρος Λύτρας, ο Νικόλαος Γύζης, ο Γεώργιος Βιτάλης και, κυριολεκτικά, δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες μεγάλης εμβέλειας, από τον 19ο αιώνα έως και σήμερα.

Κάτω από τον ναό της Ευαγγελίστριας βρίσκεται ο ναός της Ζωοδόχου πηγής. Εκεί βρέθηκε σε δύο κομμάτια, στις 30 Ιανουαρίου του 1823, η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο τότε κτήμα του Αντωνίου Δοξαρά, μετά από όραμα, σύμφωνα με την παράδοση, της μοναχής Πελαγίας στην ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κεχροβουνίου. Η εύρεση της εικόνας σε μία κρίσιμη περίοδο της επανάστασης του 1821 προκάλεσε όχι μόνον την κατασκευή του περικαλλούς ναού, αλλά και μία σειρά από λατρευτικά δρώμενα που με την πάροδο του χρόνου προσέλκυσαν πλήθος επισκεπτών από όλη την Ελλάδα. Με Συνοδική Πατριαρχική Πράξη του 1970 η μοναχή Πελαγία ανακηρύχθηκε αγία, ενώ μετά από τρία χρόνια κτίστηκε ναός στο όνομά της, όπου φυλάσσεται η αγία κάρα της.

Η Τήνος και οι πολυπληθείς επισκέπτες εορτάζουν και πανηγυρίζουν κάθε χρόνο την επέτειο εύρεσης της εικόνας στις 30 Ιανουαρίου 1823, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου στις 25 Μαρτίου, την επέτειο του οράματος της μοναχής Πελαγίας στις 23 Ιουλίου 1822, και την Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Μία γεύση της έντασης του θρησκευτικού αυτού φαινομένου πήραν όσοι βρέθηκαν φέτος στην Τήνο, στην επέτειο του οράματος στις 23 Ιουλίου. Η εικόνα μεταφέρθηκε από το ναό της Ευαγγελίστριας στην ιερά μονή Κεχροβουνίου, και μετά από αρχιερατική θεία λειτουργία το πρωί, και εσπερινό το απόγευμα, η εικόνα επέστρεψε στη βάση της συνοδευόμενη από χιλιάδες πιστούς, που διήνυσαν 9 χιλιόμετρα με τα πόδια. Στην προκυμαία υποδέχθηκε την εικόνα μία λαοθάλασσα μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από κόρνες πλοίων, καϊκιών και …λεωφορείων εν παρατάξει!


ΕΝΑ ΕΡΓΟΧΕΙΡΟ
Η Τήνος είναι ένα άγριας ομορφιάς νησί, σχεδόν αποψιλωμένο, με χαμηλή βλάστηση θαμνωδών φυτών και πολλά θαμνολιβαδικά όπως τσάι του βουνού, κάπαρη, θυμάρι, ρίγανη, αγριομέντα κλπ. Μερικές περιοχές της Τήνου προσιδιάζουν σε τοπία άλλων πλανητών, όπως το μικρό μεσαιωνικό καθολικό χωριό του Βώλακα, που είναι χτισμένο κυριολεκτικά εν μέσω μεγάλων σφαιρικών, χαμηλής ποιότητας, γρανιτένιων βράχων ηφαιστειογενούς προέλευσης. Είναι σίγουρο ότι κανείς δεν θα ήθελε να βρίσκεται εκεί όταν το ηφαίστειο εκτόξευε τους τεράστιους ογκόλιθους, που γεμίζουν σαν πέτρινο χαλάζι το τοπίο.

Η Τήνος είναι το κυκλαδίτικο νησί με τη μεγαλύτερη ενδοχώρα. Περισσότεροι από 40 οικισμοί «στολίζουν» το γυμνό τοπίο, μερικοί από αυτούς αληθινά πετράδια που λάμπουν στον αιγαιοπελαγίτικο ήλιο (Πύργος). Αλλά το σήμα κατατεθέν του νησιού είναι οι πεζούλες που διαχωρίζονται από τις ξερολιθιές. Τέτοια εικόνα δεν θα δει ο επισκέπτης σε κανένα μέρος του κόσμου. Οι Τήνιοι, μέσα στους αιώνες, καλλιέργησαν με σιτηρά και άλλες φυτείες όλες τις επιφάνειες του νησιού, πολλές φορές σε κλίσεις που θεωρούνται αδιανόητες για καλλιέργειες. Η ανάγκη να εκμεταλλευτούν γεωργικά, και να διασώσουν τις πλαγιές από την αποσάθρωση και την καταστροφή, τους οδήγησαν σ’ αυτόν τον άθλο. Άλλωστε η ευμάρεια του νησιού, σε διαφόρους περιόδους, έχει αποδοθεί στην εντατική καλλιέργεια ενός άγονου τοπίου που κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να αποσαθρωθεί όχι μόνον από τη δύναμη του νερού της βροχής αλλά και από τους θυελλώδεις ανέμους (καρεκλάτους, τραπεζάτους, καμπανάτους!). Η Τήνος είναι ένα εργόχειρο από ξερολιθιές, που αν το ανασηκώσεις θα θαμπωθείς από τη λάμψη του λευκού μαρμάρου και την ιδιοφυία των καλλιτεχνών της!




Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΝΤΕ ΜΟΛΑΙ

Ο "κόκκινος διάβολος" της Αικατερίνης των Μεδίκων και το παλάτι του Κεραμεικού.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Το παλάτι του Κεραμεικού από το Λούβρο.

Έχει αποδοθεί στον Georg Wilhelm Friedrich Hegel αλλά μάλλον δεν του ανήκει, τουλάχιστον στην κυριολεκτική του μορφή. Πρόκειται για το σύμπλοκο ιδεαλιστικό σχήμα «θέση – αντίθεση – σύνθεση», σύμφωνα με το οποίο δύο αντίθετα πράγματα (έννοιες, απόψεις, ιδεολογίες, θρησκείες κλπ.) πολεμούν το ένα το άλλο, μέχρι να ενωθούν και να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο, ενίοτε εύκολα ελεγχόμενο και διαχειρίσιμο. Πολλές φορές η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται στη μηχανιστική της εκδοχή και δεν περνά στη διαλεκτική και συνάμα ουσιαστική φάση της. Δηλαδή, στην αρχέτυπη Πλατωνική έννοια της διαλεκτικής ως ολοκληρωμένη ενσωμάτωσή της, φύση και θέση, στο καινούργιο «όλον». Πρόκειται για ένα είδος ιδεολογικού format, όπου μπορεί κάποιος να «φορτώσει» τις αντιθέσεις, χωρίς τις αρχικές μονομέρειές τους.
Σαφώς και η διαλεκτική του Hegel έχει κοινά σημεία με την πλατωνική διαλεκτική. Τον όρο «διαλεκτική» τον επινόησε ο Πλάτων για να χαρακτηρίσει τη διδασκαλία των Ιδεών στη Φιλοσοφία. Για παράδειγμα, η αντίληψη του Πλάτωνα περί πραγματικότητας βρίσκεται μεταξύ όντος και μη όντος. Για τον Hegel η πραγματικότητα είναι σύνθεση μίας θέσης και μίας αντίθεσης. Βασική αρχή της Εγελιανής διδασκαλίας είναι ότι «παν το λογικόν είναι πραγματικόν και παν το πραγματικόν λογικόν».
Με δεδομένες τις άπειρες υπερβάσεις στην ανάλυση και ερμηνεία του έργου του Hegel, δεν θα μπορούσε σήμερα ούτε ο ίδιος να προσδιορίσει τη συνάφειά τους με αυτά που είχε εκδώσει, γράψει ή πει στις παραδόσεις του. Διότι ο Γερμανός φιλόσοφος ψέγεται ως υπεύθυνος (τι φταίει ο άνθρωπος;) και για τις αυτοκρατορικού τύπου γερμανικές ιδεοληψίες μετά το 1830, που στηρίχθηκαν στον παραλογισμό και τον αμοραλισμό της απόλυτης εξουσίας, στην ισοπέδωση και όχι στην ενσωμάτωση των αντιθέσεων. Συνεπώς, αν και πέθανε το 1831, ο ιδεαλισμός του Hegel θεωρήθηκε η γενεσιουργός αιτία που οδήγησε τη Γερμανία στον Κάιζερ και στον παραλογισμό του α΄ Π.Π., στον Χίτλερ και στην κόλαση του β΄ Π.Π. και γιατί όχι στην εποχή της Μέρκελ και του Σόιμπλε.
Αν τα παραπάνω έχουν κάποια δόση αληθείας, τότε γιατί κορυφαίοι Μαρξιστές διαμόρφωσαν τον τρόπο σκέψης τους από το έργο του Hegel, (στη διαλεκτική, τη λογική, την ιστορία της φιλοσοφίας), που επηρέασε ακόμη και τους Μαρξ και Ένγκελς; Ίσως γιατί ενστερνίστηκαν τη ρήση του Γερμανού στοχαστή ότι «η πιο πρόσφατη φιλοσοφία είναι το αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων φιλοσοφιών και πρέπει συνεπώς να περιέχει τις αρχές όλων τους». Μα, αυτή ακριβώς είναι η πεμπτουσία του σχήματος «θέση – αντίθεση - σύνθεση». Άλλωστε, το έργο του Μαρξ δεν είναι τίποτα άλλο από μία ριζική κριτική της φιλοσοφίας που προέκυψε από το «σύστημα» Hegel, αλλά και των διάφορων ερμηνειών που δόθηκαν από Μεταεγελιανούς στοχαστές. Ο Μαρξ δεν στέκεται στην ερμηνεία του κόσμου, ενδιαφέρεται πρώτιστα να τον αλλάξει.
Διαλεκτική για τον Hegel δεν είναι μέθοδος για τη σύλληψη – ερμηνεία του κόσμου, αλλά είναι ο νόμος που δεσπόζει του κόσμου. Πλάτων και Hegel είναι Ιδεαλιστές. Ο Μαρξ και ο Λένιν υποστήριξαν μία μη ιδεαλιστική διαλεκτική. Έτσι μας προέκυψε ο διαλεκτικός υλισμός του Λένιν. Με τον όρο «Υλισμός» (Materialismus), Μαρξ και Ένγκελς δεν εννοούσαν με κανένα τρόπο τον φυσικό ή επιστημονικό προσδιορισμό. Εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν να δείξουν την αντίθεσή τους προς τον Ιδεαλισμό του Hegel. Τελικά, μοιάζει να έχουν βγει όλα από την ίδια μήτρα. Η αντίθεση από τη θέση! Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για μία βολική αφαιρετική ανάλυση, που αφήνει απ’ έξω βασικές συνιστώσες του πραγματικού κόσμου, και κυρίως αγνοεί τη διαχρονική παρουσία της χρηματοπιστωτικής Διεθνούς, που πιθανόν βρίσκεται πίσω από όλες τις ιδεολογικές τερατογενέσεις, με πρόσχημα είτε τον Χεγκελισμό είτε τον Μαρξισμό.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΩ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Η ετεροχρονισμένη φόρτιση, που προκύπτει από την ιστορική προβολή παρελθόντων γεγονότων ιδεολογιών και ιδεών, ταλανίζει με απολύτως υποκειμενικό τρόπο τη σκέψη και τις ενέργειες του ανθρώπου ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τη «Θέαση» του Ιωάννη Κομμά «καθώς γνωρίζουμε τον κόσμο μέσω προβολών, απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τη δυνατότητά μας να βλέπουμε σφαιρικά, με την οποία είμαστε εκ φύσεως προικισμένοι… Τόσο δυνατά μας έχει επιβληθεί η διαιρετική παιδεία, τόσο έχουμε υποβληθεί στη μαγεία της, που φτάσαμε στους τελευταίους αιώνες κάποιοι από μας να θεωρούμε την αντικειμενική γνώση και αίσθηση εφικτές, τρέξαμε να τις κατακτήσουμε επειγόντως».
Αυτός ο «υποκειμενισμός» είναι δυνατόν να εκδηλωθεί και με πολύ κοινότυπα πράγματα. Σε κάθε περίπτωση, το θεωρητικό υπόστρωμα εμφανίζεται αφού προηγηθεί διάρρηξη των σχέσεων με το περιεχόμενο της θρησκείας και τις οντολογικές εκφάνσεις της. Μαρξιστική θεωρία δεν θα υπήρχε αν ο Μαρξ, από την εφηβεία του σχεδόν, δεν είχε αποκηρύξει τις συμβατικές απόψεις για τη θρησκεία, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας ιδεολογίας με καθαρά αθεϊστικά χαρακτηριστικά. Βεβαίως, ούτε ο Marx πρωτοτύπησε στην εποχή του καθώς σαγηνεύτηκε από τα νεανικά χρόνια από την πανθεϊστική – αλλά στην ουσία της αθεϊστική – φιλοσοφία του Hegel.
Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, ότι παγκόσμιες και περιφερειακές συρράξεις ξεκίνησαν μέσα από τα διαχρονικά γεωγραφικά όρια των γερμανικών φυλών και της μεταγενέστερης γερμανο-πρωσικής αυτοκρατορίας. Ούτε, βεβαίως, το γεγονός ότι οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έστειλαν τον Λένιν στην Αγία Πετρούπολη για τη λεηλασία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και την εξουδετέρωση του μεγάλου αντιπάλου εξ ανατολών. Διότι εκτός από την αθεϊστική μαγιά απαιτούνται και εμφύλιες καταστάσεις. Για παράδειγμα, η πρώτη προσπάθεια των μπολσεβίκων για την κατάληψη της εξουσίας στην τσαρική Ρωσία το 1905 είναι πανομοιότυπη με την Κομμούνα του 1871 στο Παρίσι, μετά την ήττα της Γαλλίας στο γαλλοπρωσικό πόλεμο 1870-1871. Μπορεί ο Marx να ήταν, κατά τον Engels, «ο μέγας άνθρωπος που προσέφερε για πρώτη φορά επιστημονική βάση στο σοσιαλισμό», αλλά οι σοσιαλιστές – κομμουνιστές δεν θα παίρναμε όρκο ότι χρησιμοποίησαν «επιστημονικά» εργαλεία για την επικράτησή τους.
Ποιόν να κατηγορήσουμε, λοιπόν, τον Marx ή τον Hegel ο οποίος απέρριψε την έννοια του Βιβλικού Θεού ως υπερβατικό όν, και θεοποίησε τον ανθρώπινο πνεύμα οδηγώντας το στην αλαζονεία; Κανέναν από τους δύο. Απλώς, ο Hegel επανέφερε στο προσκήνιο το ιδεολογικό format, κατά το οποίο «φορτώνει» κάποιος τις αντιθέσεις, χωρίς τις αρχικές μονομέρειές τους. Δηλαδή, διατύπωσε και αυτός, με τα δεδομένα της εποχής του, το σύμπλοκο ιδεαλιστικό σχήμα σύμφωνα με το οποίο έννοιες, απόψεις, ιδεολογίες κλπ πολεμούν το ένα το άλλο μέχρι να ενωθούν και να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο.
Εάν η «ένωση» αυτή είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτη, τότε ο αντικειμενικός σκοπός είναι η καταστροφή της «μονομέρειας» και η δημιουργία ενός καινούργιου ελεγχόμενου «όλου». Αυτό αποτελεί, στις μέρες μας, την αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου νεοταξικού σχεδιασμού, κάτι ανάλογο με τη Λενινιστική - Σταλινική προσπάθεια μπολσεβικοποίησης, ή την αντίστοιχη του Χίτλερ ναζιστικοποίησης της Ευρώπης. Δηλαδή, αυτή η «μονομέρεια» με την οποία ο Marx αντιμετώπισε τη θρησκεία έγινε αιτία της καταστροφής κάθε άλλης διακριτής «μονομέρειας» σε εθνικό, πολιτιστικό και φιλοσοφικό επίπεδο.
Την ίδια μονομέρεια και κακεντρέχεια απέναντι στη θρησκεία είχε και ο Sigmund Freud, ο οποίος τα θεωρούσε όλα αυτά αντανάκλαση του «εξευγενισμένου σεξουαλικού ενστίκτου», μία εξιδανικευμένη libido. Ο Freud ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με την ψυχολογία των μαζών και χαρακτήριζε τη θρησκεία «αυταπάτη και ομαδικό παραλήρημα», ενώ παραλλήλιζε τις θρησκευτικές ιδέες με τις παραληρητικές εξάρσεις των ψυχοπαθών! Αν βρισκόταν πυκνά συχνά με τους ψυχοπαθείς, φυσικό ήταν να τα βλέπει όλα υπό το πρίσμα του ψυχιατρικού ασύλου. Τελικά Marx και Freud, εβραϊκής καταγωγής και οι δύο, απλώς διακωμώδησαν τη θρησκεία μέσα σε μία Χριστιανική Ευρώπη και όλα τα υπόλοιπα αποτελούν, μέχρι και τη σημερινή εποχή των μεγάλων μεταναστεύσεων, τα απόνερα αυτής της μονομέρειάς τους. Τουτέστιν, κανείς τους δεν παραλλήλισε, για παράδειγμα, τις πολιτικές ιδέες και τις ιδεολογικές «μονομέρειες» με τις παραληρητικές εξάρσεις των ψυχοπαθών, αν και τέτοιες εξάρσεις εμφανίζονται ακόμη και σήμερα στον πολιτικό και κομματικό στίβο αλλά και στο δημόσιο λόγο γενικότερα.

Η φωτιά έκαιγε δύο ημέρες αφήνοντας ανέπαφη μόνο τη λιθοδομή του παλατιού.

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ
Οι κήποι του Κεραμεικού απέναντι από το παλάτι του Λούβρου, και κάποιες αψίδες με κίονες, είναι ότι έχει απομείνει από το παλάτι του Κεραμεικού, μία μοναρχική και αυτοκρατορική κατοικία, (από τον Ερρίκο 4ο έως και τον Ναπολέοντα τον 3ο), που άρχισε να χτίζει το 1564 η χήρα του Ερρίκου του 2ου, η Αικατερίνη των Μεδίκων στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα. Το όνομα του ανακτόρου προήλθε από τα κεραμοποιεία που υπήρχαν σ’ εκείνη την τοποθεσία. Αρχιτέκτονας αυτού του αριστουργήματος ήταν ο Φιλμπέρ ντε λ’ Ορμ. Το παλάτι επεκτάθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε συνδέθηκε με το παλάτι του Λούβρου με μία μεγάλη γαλαρία κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα, σχηματίζοντας μία τεράστια πρόσοψη μήκους 266 μέτρων.

Τη Γαλλία την κυβερνούσε ουσιαστικά η Αικατερίνη των Μεδίκων, η βασιλομήτωρ, η οποία ήταν βασίλισσα της Γαλλίας την περίοδο 1547-1559, και έκανε κουμάντο όταν ανέβαιναν στο θρόνο οι φιλάσθενοι γιοί της. Ο σύζυγος Ερρίκος ΙΙ τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι σε μία κονταρομαχία το καλοκαίρι του 1559 και πέθανε από σηψαιμία αρκετές ημέρες αργότερα. Οι Μέδικοι, εβραϊκής καταγωγής κατά τον αποκρυφιστή Γκενόν, κυριάρχησαν στην οικονομική, πολιτική και καλλιτεχνική ζωή της Φλωρεντίας και της Ιταλίας από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα, ως τραπεζίτες και πολιτικοί αλλά και χρηματοδότες καλλιτεχνών και επιστημόνων. Ο Τζοβάνι ντι Λορέντσο ντε Μέντιτσι έγινε μάλιστα …Πάπας ως Λέων Ι΄ το 1513. (“À propos des Bourbons, savez-vous que les Médicis étaient d’origine juive ? Ils descendaient, comme le nom l’indique d’ailleurs, d’une famille de médecins juifs établis à Florence”. René Guénon, Correspondance avec Vasile Lovinescu, non publié, 1934-1940, Le Caire, 10 Novembre 1936).
Η συνθήκη ειρήνευσης του SaintGermain εκείνης της περιόδου είχε βάλει τέλος σε μία τριετία φοβερών εμφυλίων πολέμων μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών, αλλά η ειρήνη αποδείχθηκε επισφαλής. Η παρουσία των Προτεσταντών στη βασιλική Αυλή σόκαρε τους φανατικούς Καθολικούς. Στις 24 Αυγούστου 1572 ξεκίνησε η σφαγή των Προτεσταντών από το Παρίσι και συνεχίστηκε για πολλές ημέρες σε πολλές επαρχιακές πόλεις.
«Αυτό το συμβάν των θρησκευτικών πολέμων είναι αποτέλεσμα ενός σύνθετου πλέγματος παραγόντων, τόσο θρησκευτικών και πολιτικών όσο και κοινωνικών. Είναι αποτέλεσμα των στρατιωτικών και πολιτικών διενέξεων της γαλλικής αριστοκρατίας μεταξύ των καθολικών και των προτεσταντών, κυρίως η διαμάχη μεταξύ των φατριών των Guise και των Châtillon-Montmorency. Είναι το αποτέλεσμα μίας άγριας λαϊκής αντίδρασης, υπερ-καθολικής και εχθρικής προς την βασιλική πολιτική κατευνασμού. Αντικατοπτρίζει επίσης τις διεθνείς εντάσεις μεταξύ των βασιλείων της Γαλλίας και της Ισπανίας, που ενισχύονταν από τις εξεγέρσεις (Προτεσταντικές) στις Κάτω Χώρες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η παραδοσιακή ιστοριογραφία απέδιδε στον βασιλιά Charles IX και στη μητέρα του, Αικατερίνη των Μεδίκων, τις βασικές ευθύνες της σφαγής. Ελλείψει πηγών, οι απόψεις των ιστορικών διίσταντο για καιρό για τον ακριβή ρόλο του Στέμματος. Σήμερα, ισχυρίζονται ότι η βασιλική διαταγή αφορούσε μόνον τους στρατιωτικούς ηγέτες της φατρίας των Προτεσταντών. Από το πρωινό της 24ης Αυγούστου, ο Charles IX είχε διατάξει την άμεση παύση των δολοφονιών αλλά το μένος των ανθρώπων (καθολικών) ήταν τέτοιο που δεν κατάφερε να αποτρέψει τη σφαγή». (Le massacre de la Saint-Barthélemy, fr.wikipedia.org).
Αν και η Αικατερίνη των Μεδίκων εγκαταστάθηκε στο παλάτι του Κεραμεικού πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες κατασκευής του, η παραμονή της εκεί κράτησε μικρό χρονικό διάστημα. Σύντομα εμφανίστηκε στους κήπους του Κεραμεικού ο «κόκκινος διάβολος», η στοιχειωμένη μορφή του πρωτοπαλίκαρου της (Ζαν ο Γδάρτης!)  στον οποίο είχε αναθέσει την εξόντωση των πολιτικών της αντιπάλων. Ο Ζαν όμως είχε την ατυχία να γνωρίζει πολλά από τα μυστικά της Αικατερίνης. Ανέθεσε, λοιπόν, σε κάποιον Νεβίλ να σκοτώσει τον Γδάρτη, όπερ και εγένετο στους κήπους του Κεραμεικού. Κατά μία άλλη εκδοχή το δαιμονικό στοίχειωνε το παλάτι πριν εγκατασταθεί εκεί η βασίλισσα. Και στις δύο όμως εκδοχές το κόκκινο διαβολάκι είχε προφητεύσει στη βασίλισσα ότι θα πεθάνει κοντά στο Saint-Germain. Το παλάτι του Κεραμεικού ανήκε στην ενορία του Σεν Ζερμαίν! Η Αικατερίνη τα μάζεψε άρον – άρον και έφυγε από το παλάτι αλλά τελικά δεν τη γλύτωσε. Το 1589 που πέθανε, τα μάτια της τα έκλεισε ένας Βενεδεκτίνος μοναχός ονόματι Laurent de Saint-Germain!
Όλα αυτά αποκτούν ξεχωριστό ενδιαφέρον αν εντρυφήσουμε στα βιογραφικά στοιχεία μίας περίεργης προσωπικότητας του 18ου αιώνα, του κόμη του Sant - Germain. Ακριβώς την ίδια περίοδο που άρχισε να εμφανίζεται στη δυτική βιβλιογραφία – ιστοριογραφία ο μύθος του “Lhomme rouge”.  Να τι γράφει η εγκυκλοπαίδεια Britannica:
 «Κόμης του Σεν – Ζερμαίν, (γεννήθηκε το 1710 – πέθανε 27 Φεβρουαρίου 1784(;), στο Σλήσβιχ(;), τυχοδιώκτης του 18ου αιώνα, γνωστός ως «ο άνθρωπος – θαύμα».
Για το πραγματικό του όνομα ή την καταγωγή του και τον τόπο γέννησής του, τίποτα δεν είναι τεκμηριωμένα γνωστό. Η κοινή αντίληψη είναι ότι ήταν ένας Εβραίος από την Πορτογαλία. Υπήρξε μουσικός συνθέτης και ένας ικανότατος βιολιστής. Η περιεκτική γνώση του στην ιστορία όπως και η ευρυμάθειά του ως χημικός, στην οποία βασίστηκε και η φήμη του, υπήρξαν από πολλές πλευρές αξιοθαύμαστες. Προσποιούταν ότι γνώριζε το μυστικό για να εξαλείφει τις ατέλειες των διαμαντιών και να μετατρέπει τα μέταλλα.
Ο Σεντ Ζερμαίν αναφέρεται σε ένα γράμμα του Horace Walpole, (σ.σ: Οράτιος ή Όρας Γουόλπολ, Άγγλος ιστορικός, πολιτικός και αρχαιολόγος, σύγχρονος του Σεντ Ζερμαίν,) ότι το 1743 βρισκόταν στο Λονδίνο και ότι είχε συλληφθεί ως κατάσκοπος των Ιακωβιτών, (σ.σ.: πολιτικό κίνημα για την αποκατάσταση του βασιλιά Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και των κληρονόμων του Οίκου των Στιούαρτ στους θρόνους της Αγγλίας της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, από το 1688 έως το 1746), και τελικά απελευθερώθηκε. Στη Γαλλική Αυλή, όπου εμφανίστηκε το 1748, άσκησε για καιρό ιδιαίτερη επιρροή και χρησιμοποιήθηκε σε μυστικές αποστολές από τον Λουδοβίκο τον 15ο. Αλλά, έχοντας επέμβει στη διαμάχη μεταξύ της Αυστρίας και της Γαλλίας, υποχρεώθηκε τον Ιούνιο του 1760, λόγω της εχθρότητας του Δούκα του Choiseul, να μετακινηθεί στην Αγγλία. Εμφανίζεται να κατοικεί στο Λονδίνο για ένα ή δύο χρόνια, αλλά το 1762 βρισκόταν στην Αγία Πετρούπολη στη Ρωσία και συνελήφθη ως πρωταγωνιστής στη συνωμοσία εναντίον του Τσάρου Πέτρου του 3ου τον Ιούλιο του ιδίου έτους, ένα σχέδιο που ανέδειξε την Μεγάλη Αικατερίνη τη 2η στο ρωσικό θρόνο.
Έπειτα πήγε στη Γερμανία, όπου, σύμφωνα με τα «Αυθεντικά Απομνημονεύματα» του τυχοδιώκτη κόμη ντι Καλιόστρο, (σ.σ.: Κόμης Αλεσάντρο ντι Καλιόστρο, ψευδώνυμο του αυτοαποκαλούμενου μάγου και αποκρυφιστή Γκιουζέπε Μπάλσαμο, γνωστού στη Γαλλία ως Ιάκωβος Μπάλσαμο (1743-1795)), υπήρξε ο ιδρυτής του ελευθεροτεκτονισμού και μύησε τον Καλιόστρο σ’ αυτήν την αδελφότητα. Επέστρεψε ξανά στο Παρίσι από το 1770 έως το 1774, και αφού σύχνασε σε αρκετές γερμανικές Αυλές, εγκαταστάθηκε σε έπαυλη στο Schleswig-Holstein, όπου μαζί με τον ιδιοκτήτη της περιοχής Charles of  Hesse αφιερώθηκαν μαζί στη μελέτη των «μυστικών» επιστημών. Πιθανόν, πέθανε στο Σλίσβιχ το 1784, αν και λέγεται ότι εθεάθη στο Παρίσι το 1789».
Από την εποχή της Αικατερίνης των Μεδίκων και μετά, το κόκκινο δαιμονικό εμφανιζόταν, μέσα σε μία κόκκινη λεπτή ομίχλη, πριν συμβούν τα χειρότερα σε πολλούς ενοίκους του Κεραμεικού. Το βράδυ πριν την αυτοκτονία του Ερρίκου IV, πριν τον θάνατο του Λουδοβίκου XVI, τον είδε και η Μαρία Αντουανέτα, αλλά και ο Ναπολέων πριν το Βατερλό διότι και ο Μέγας Ναπολέων στο παλάτι του Κεραμεικού κατοικούσε μετά από μία εκτεταμένη ανακαίνιση και αποκατάσταση του τεράστιου οικοδομήματος.
Το παλάτι του Κεραμεικού «επέζησε» το 1792 από την επίθεση του παρισινού όχλου, (όχι όμως και η Ελβετική Φρουρά), «γλύτωσε» με μικρές ή μεγάλες καταστροφές στις επαναστάσεις του 1830 και του 1848, και τελικά πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης καταστολής της κομμούνας του Παρισιού  (26 Μαρτίου – 28 Μαΐου 1871). Μία ολιγομελής ομάδα εξτρεμιστών Κομμουνάρων κατέκαψαν με «βόμβες» πετρελαίου και υγρής πίσσας μία τεράστια δομημένη επιφάνεια. Η φωτιά έκαιγε για δύο ημέρες (23-24 Μαΐου). Ο κόκκινος διάβολος εμφανίστηκε για τελευταία φορά μέσα από τους πυκνούς καπνούς. Υπενθυμίζουμε ότι το 1865 είχε ιδρυθεί η Α΄ Διεθνής και το 1867 ο Μαρξ έγραψε τον 1ο τόμο του Κεφαλαίου. Βεβαίως, ο Μαρξ φρόντισε να «καρπωθεί» την Κομμούνα του Παρισιού: «Η πάλη της εργατικής τάξης με την τάξη των κεφαλαιοκρατών και με το κράτος της μπήκε σε νέα φάση χάρη στον παρισινό αγώνα. Όποια κι αν είναι η άμεση έκβαση της υπόθεσης έχει πια κερδηθεί ένα καινούριο σημείο αφετηρίας κοσμοϊστορικής σημασίας». Η ιστορική έρευνα, όμως, έχει δείξει ότι την Κομμούνα του 1871 την έκαναν κυρίως οι αστοί επαγγελματο-βιοτέχνες του Παρισιού και ότι το «προλεταριάτο» ήταν εκείνη την εποχή μειοψηφία.

Το περίφημο Hôtel de Ville, το δημαρχείο του Παρισιού,
όπως είναι σήμερα μετά την ανακατασκευή του από την
ολοκληρωτική καταστροφή του 1871.
Εκτός από το παλάτι του Κεραμεικού, έγιναν στάχτη και αποκαϊδια και άλλα εμβληματικά κτίρια του Παρισιού όπως το κτίριο του δημαρχείου, το περίφημο Hôtel de Ville, μαζί με τα δημοτολόγια 4 αιώνων! Η κατασκευή του Δημαρχείου είχε ολοκληρωθεί το 1628 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ντομίνικο ντε Κόρτονα, τον διάσημο Μποκαντόρ. Μέχρι τον 19ο αιώνα η πλατεία του Δημαρχείου ήταν γνωστή ως Place de Grève, επειδή ήταν κοντά στις όχθες του Σηκουάνα. Τι δεν είδαν τα «μάτια» του Hôtel de Ville. Το βράδυ της 23ης Ιουνίου, την παραμονή του θερινού ηλιοστασίου, οι Παριζιάνοι συγκεντρώνονταν γύρω από μία φωτιά για να γιορτάσουν τη γιορτή του Αγίου Ιωάννη. Τη φωτιά την άναβε ο μονάρχης. Λαϊκές δοξασίες ανέφεραν ότι την παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωάννη οι γάτες έπαιρναν μέρος σε μία τερατώδη συνάντηση μαγισσών με το διάβολο, και για το λόγο αυτό πετούσαν μέσα στη φωτιά ένα σάκο που περιείχε μερικά ζωντανά αιλουροειδή.
Η Place de Grève ήταν όμως και το σημείο όπου εκτελούνταν οι άνθρωποι με διαφόρους ευρηματικούς τρόπους. Αποκεφαλισμοί, κρεμάλες, στην πυρά ή βασανίζονταν στον «τροχό», διαμελίζονταν ή πέθαιναν από πνιγμό κλπ. Παροιμιώδης έμεινε η φράση του Ρομπέρ – Φρανσουά Νταμιέν, ο οποίος αποπειράθηκε το 1757 να δολοφονήσει τον Λουδοβίκο XV μ’ ένα σουγιά! Αν και ο βασιλιάς δεν έπαθε τίποτα, ο Νταμιέν καταδικάστηκε με τις διατάξεις για τους τυραννοκτόνους σε θάνατο δια διαμελισμού. Όταν έμαθε την απόφαση αναφώνησε: «Αναμένεται μία πολύ δύσκολη ημέρα», "La journée sera rude"! Πριν εκτελεστεί πέρασε του Χριστού τα Πάθη: Συνέθλιψαν τα πόδια του με ένα μηχανισμό που τον ονόμαζαν «μπότες», τον βασάνισαν με καυτούς πείρους, το χέρι που κρατούσε τον σουγιά το έκαψαν με θειάφι, λειωμένο κερί, λειωμένο μόλυβδο και έριξαν βραστό νερό στις πληγές του. Μετά από όλα αυτά τον έδεσαν από τα τέσσερα άκρα του σε τέσσερα άλογα και τον διαμέλισαν. Τον κορμό του σώματος που απέμεινε το έκαψαν στην πυρά και σκόρπισαν τις στάχτες. Το Hôtel de Ville ξανακτίστηκε μεταξύ του 1873 και του 1883, σε αντίθεση με το παλάτι του Κεραμικού που έμεινε «κουφάρι» για 11 χρόνια και μετά οι ιθύνοντες πούλησαν και τις πέτρες του!

Αποκλειστικές εικόνες από το εσωτερικό του παλατιού του Κεραμεικού
πριν οι εξτρεμιστές Κομμουνάροι το μετατρέψουν σε στάχτες και 
αποκαΐδια.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ 1314
Μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1814, η νικημένη και ταπεινωμένη Ναπολεόντεια Γαλλία επέστρεψε στα σύνορα του 1789 και ταυτοχρόνως έγινε η παλινόρθωση του Οίκου των Βουρβόνων με τον Λουδοβίκο ΙΗ΄ βάσει του κληρονομικού δικαιώματος. Λουδοβίκο καρατόμησαν οι επαναστάτες το 1789 και Λουδοβίκος τους προέκυψε και πάλι μετά από 25 χρόνια, έστω και με τη χορήγηση της La Charte, δηλαδή του Γαλλικού Συντάγματος! Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός τόσων ετών;  Ποιοι ήταν οι δύο από τους 4 που τα επέβαλαν όλα αυτά; Ο πολλά βαρύς υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Μέττερνιχ και ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄.
Το 1824 ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ πέθανε άτεκνος και τον διαδέχθηκε, βάσει του κληρονομικού δικαιώματος ο αδελφός του Κάρολος σε ηλικία 66 ετών. Αυτή η ιστορία με το κληρονομικό δικαίωμα άρχισε να εκνευρίζει και πάλι τους Παριζιάνους. Αλλά η δυσαρέσκεια προέκυψε κυρίως από έναν άλλο λόγο. Ο Κάρολος αποδόμησε τελείως το νόημα και την ιστορική σημασία της Γαλλικής Επανάστασης θεσπίζοντας διατάξεις αποζημιώσεων για τις περιουσίες που είχαν λεηλατηθεί και κατασχεθεί – ή «απαλλοτριωθεί» αν θέλετε – το 1789, αλλά και κατά την πρώτη αυτοκρατορική περίοδο του Ναπολέοντα. Μάλιστα, οι αποζημιώσεις θα έπρεπε να καταβληθούν σε όλους όσους είχαν χαρακτηριστεί «εχθροί της επανάστασης»! Τότε για ποιο λόγο «δούλευαν» επί χρόνια οι γκιλοτίνες στο Παρίσι; Και δεν έφτανε μόνον αυτό. Ο Κάρολος επέβαλε τη θανατική ποινή σε όσους βεβήλωναν τη Θεία Ευχαριστία ή Θεία Κοινωνία, γεγονός που θεωρήθηκε ότι πριμοδοτούσε την Καθολική Εκκλησία και παραβίαζε τις αρχές της θρησκευτικής ελευθερίας. Και πάλι η γνωστή θανάσιμη αντιπαλότητα Καθολικών και Προτεσταντών 300 χρόνια μετά την Αικατερίνη των Μεδίκων.
Ο Κάρολος έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να προκαλέσει την εξέγερση και να βάλει τον Οίκο των Βουρβόνων στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Το 1830 διέλυσε το Κοινοβούλιο, επέβαλε λογοκρισία, απαγόρευσε το δικαίωμα του εκλέγεσθαι σε μεγάλη μερίδα της μεσαίας αστικής τάξης κλπ. Η εξέγερση κράτησε τρεις ημέρες (27-29 Ιουλίου 1830) και στην γαλλική ιστοριογραφία έμεινε ως η Ιουλιανή Επανάσταση ή Trois Glorieuses. Το μεσημέρι της τρίτης ημέρας οι επαναστάτες κατέλαβαν το παλάτι του Κεραμεικού και άρχισαν να πίνουν κρασί από τα κελάρια του. Λίγο νωρίτερα είχαν καταλάβει και το παλάτι του Λούβρου. Το απόγευμα «έπεσε» και το Hôtel de Ville, το Δημαρχείο. Για μία ακόμη φορά οι Παριζιάνοι εξεγέρθηκαν για να ρίξουν ένα βασιλιά και να φέρουν έναν άλλο, τον Λουδοβίκο Φίλιππο του Οίκου της Ορλεάνης, ο οποίος «έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» και κυβέρνησε ως συνταγματικός μονάρχης. Δηλαδή, δεν ήθελαν τον Φίλιππο, δεν ήθελαν τον Λουδοβίκο και τους προέκυψε Λουδοβίκος – Φίλιππος.
Στα αυτιά του Καρόλου ηχούσε, 516 χρόνια μετά, η βροντερή φωνή του ήρωα του Αγίου Ιωάννη της Άκρας Ζακ Ντε Μολαί, ο οποίος πριν η φωτιά εξαϋλώσει το σώμα του κάλεσε με τη βροντερή φωνή του τον Πάπα Κλήμη και τον βασιλιά Φίλιππο να παρουσιαστούν στη δικαιοσύνη του Θεού, μέσα σε 40 ημέρες ο πρώτος και μέσα στο χρόνο ο δεύτερος. Έτσι και έγινε. Και οι δύο ήταν νεκροί μέχρι τις 29 Νοεμβρίου του 1314. 
Στις 11 Μαρτίου του 1314 οι εκπρόσωποι της παπικής ιεροεξεταστικής επιτροπής του Πάπα Κλήμη του Ε΄ και του βασιλιά Φίλιππου του Ωραίου αποφάσισαν τον δια πυράς θάνατο του 22ου και τελευταίου Μεγάλου Μάγιστρου του Ναού των Ιπποτών Ζακ Ντε Μολαί (Jacques de Molay) και του διοικητή της Νορμανδίας Γοδεφρίδου Ντε Σαρναί (Geoffroy de Charnay), με την κατηγορία της αιρετικής στάσης και της ανήθικης συμπεριφοράς. Οι ιεροεξεταστές είχαν αποσπάσει, με φρικτά βασανιστήρια, 207 ομολογίες Ναϊτών για το μεγάλο μυστικό του Τάγματος του Ναού. Οι αποκαλύψεις εκείνης της εποχής οδήγησαν τον Robert Ambelain στο συμπέρασμα ότι, με κάλυμμα την επίσημη δομή και λειτουργία του Τάγματος των Ναϊτών, λειτουργούσε μέσα σ’ αυτό, σε ανώτατο ιεραρχικό επίπεδο, μία μυστικιστική εταιρεία με απόκρυφους Μάγιστρους και εσωτεριστικές διδασκαλίες. Έγραψε ο Ambelain«Ανάμεσα στο πλήθος, χωρισμένοι σε μικρές ομάδες, τα μέλη της αδελφότητας των λιθοξόων και των ξυλουργών, με μία λέξη των Τεκτόνων, που ήταν οι προστατευόμενοι των Ιπποτών του Τάγματος του Ναού, άκουσαν τα λόγια του Μολαί. Κι ήταν γι’ αυτούς μία διαταγή και μία ελπίδα. Η ιδέα της εκδίκησης πέρασε στους αιώνες. Τρεις φορές η δυναστεία του βασιλιά έσβησε με τρεις αδελφούς. Οι CAPETIENS με τον Λουδοβίκο τον Ι΄, τον Φίλιππο τον Ε΄ και τον Κάρολο τον Δ΄. Οι VALOIS με τον Φραγκίσκο τον Β΄, τον Κάρολο τον Θ΄ και τον Ερρίκο τον Γ΄. Οι BOURBONS με τον Λουδοβίκο τον ΙΣΤ΄, τον Λουδοβίκο τον ΙΗ΄ και τον Κάρολο τον Ι΄. Το 1358 ξεσπάει η Ζακερί. Στα επόμενα τριάντα χρόνια αγρότες και τεχνίτες, οδηγημένοι απ’ τον Ζακ BONHOMME, πολεμούν εναντίον των ευγενών και του βασιλιά προλογίζοντας έτσι τη Μεγάλη Επανάσταση των Ιακωβίνων του 1789. Ο Ζακ BONHOMME άρχισε την εκδίκηση του Ζακ Ντε Μολαί. Κι ένα πρωινό του Γενάρη του 1793, από τον Πύργο του Ναού, ξεκίνησε ο εικοστός δεύτερος διάδοχος του Φιλίππου του Ωραίου για το τελευταίο ταξίδι του».

Απεικόνιση του συγκροτήματος Λούβρου - Κεραμεικού από τον17ο αιώνα.

ΟΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΒΑΥΑΡΙΑΣ
Η Ιουλιανή Επανάσταση ήταν μία «σικάτη» εξέγερση. Οι καταστροφές και οι λεηλασίες ήταν ελάχιστες στα περισσότερα αριστουργηματικά κτίρια της Γαλλικής πρωτεύουσας. Ίσως γιατί εκείνη τη χρονιά, τον Νοέμβριο του 1830, πέθανε ξεχασμένος σε ένα μικροσκοπικό κρατίδιο της Πρωσίας σε ηλικία 83 ετών ο ιδρυτής και αρχηγός των «Πεφωτισμένων της Βαυαρίας», ο Άνταμ Βαϊσχάουπτ. Ο πάνσοφος αυτός Βαυαρός έγινε καθηγητής Θρησκευτικού Δικαίου, σε ηλικία 20 ετών, στο πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ, έδρα ενός γνωστού κολλεγίου Ιησουϊτών. Δέκα χρόνια πριν ξεσπάσει η Γαλλική Επανάσταση του 1789, ο Βαϊσχάουπτ, ίδρυσε μία μυστική εταιρεία, εν πολλοίς στα πρότυπα των Ταγμάτων των Ιησουιτών του 16ου αιώνα, η οποία εξαρθρώθηκε από τη Βαυαρική αστυνομία σε μία εποχή που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια οι Στοές, οι Μυστικές Εταιρείες, οι Εσωτερικοί Κύκλοι κλπ. Η Βαυαρία και όλη η Γερμανία τη «γλύτωσε» τότε τη …γαλλική επανάσταση. Θα την πληρώσουν τη νύφη, όμως, αργότερα πολλοί άλλοι.
Γράφει ο Βέρνερ Γκέρσον: «Οι πεφωτισμένοι της Βαυαρίας είχαν σαν απώτερο σκοπό να ξαναφέρουν τον άνθρωπο στη φυσική του κατάσταση, καταργώντας την ιδιοκτησία, τη θρησκεία και την ηθική. Πρώτα να καταστραφούν τα πάντα, συστηματικά, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια ν’ αναδιοργανωθεί μία κοινωνία αταξική. Στις σημειώσεις του Βαϊσχάουπτ ανακαλύφθηκε μία φράση που αργότερα ξανασυναντά κανείς λέξη προς λέξη στα κείμενα του Μπακούνιν: “Πρέπει να καταστρέψουμε τα πάντα, τυφλά, έχοντας μόνον ένα πράγμα στο μυαλό μας: να καταστρέψουμε όσο γίνεται περισσότερα, όσο γίνεται πιο γρήγορα”».
Και συνεχίζει ο Γκέρσον: «Με δύο λόγια, ο Βαϊσχάουπτ έσπειρε τον σπόρο απ’ όπου θα βλάσταιναν αργότερα οι Μπαμπέφ, Μπουαναρότι, Ελισαίος Ρεκλύς, Μπακούνιν, Κροπότκιν, Ζαν Γκράβ και, πιό έμμεσα, ο Μπλάνκουϊ, ο Τρότσκυ, ο Λένιν».
Γι’ αυτόν τον τελευταίο έγραψε ο Niall Ferguson, μεταξύ πολλών άλλων, στο πολύκροτο έργο του για τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο:
«…Ο Λένιν, αν όχι για οτιδήποτε άλλο, ήταν κάτι παραπάνω από μεθυσμένος με τις δυνατότητες του τρόμου. Τον Αύγουστο του 1918, τηλεγράφησε στον Τρότσκι: “Θα έπρεπε να πούμε (στους διοικητές του Κόκκινου Στρατού) ότι από εδώ και πέρα εφαρμόζουμε το μοντέλο της Γαλλικής Επανάστασης και δικάζουμε, ακόμα και εκτελούμε τους ανώτερους διοικητές αν δείξουν απροθυμία και αποτύχουν στην αποστολή τους”. Την ίδια στιγμή, προέτρεψε τον προϊστάμενο του Κόμματος στο Σαράτσοφ, να σκοτώσει “συνωμότες και αναποφάσιστους χωρίς να ρωτήσει κανέναν ή να μην ακολουθήσει καμία ηλίθια γραφειοκρατία”».
Τον Μάρτιο του 1916 ο Καρλ Λήμπνεχτ ίδρυσε το κίνημα των «Σπαρτακιστών» στη Γερμανία, τον προπομπό του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος. Ήταν η εποχή που οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες με τον αρχιπράκτορα του «συστήματος» Πάρβους σχεδίασαν την αποστολή του Λένιν και των συνεργατών του στη Αγία Πετρούπολη, για να τελειώνουν με τον τσάρο και την παρέα του. Σε μία πρώτη ανάγνωση η υιοθέτηση του ονόματος του Σπάρτακου θα έμοιαζε ως φυσιολογική, και ήταν, αλλά από άλλη σκοπιά. «Σπάρτακος» ήταν η κωδική ονομασία του Βαϊσχάουπτ στους «Πεφωτισμένους της Βαυαρίας».
Θα ήταν αφέλεια να αναζητήσουμε ιστορικά τεκμήρια για αυτή τη συνάφεια. Η μυητική διαδικασία ανά τους αιώνες δεν αφήνει ίχνη συσχέτισης. Τα γεγονότα όμως; Τον Ιανουάριο του 1919, ξεσπά στη ρημαγμένη, πεινασμένη και καθυποταγμένη Γερμανία η εξέγερση των Σπαρτακιστών. Παρά τις αρχικές επιτυχίες, η εξέγερση καταπνίγεται στο αίμα. Κάρλ Λήμπνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Η Ρόζα είχε γλυτώσει από τη «δοκιμή» του 1905 στη Ρωσία. Στη Γερμανία όμως εκείνη την περίοδο τους την είχαν στημένη. Ο στρατηγός Λούντεντορφ κατάλαβε την εγκληματική του αφέλεια να στείλει τον Λένιν στη Ρωσία, και προετοίμασε τους στρατιωτικούς διοικητές και τους «μαχητές» του Τευτωνικού Τάγματος και της «Αγίας Δόξας». Όπως άφησε να εννοηθεί στην «Απολογία» του, περίμενε τη «χολέρα» να έρθει και δυτικά!

ΥΣ.: Κάτι απροσδιόριστο κυκλοφορεί ανά τους αιώνες στην Ευρώπη, διαμορφώνει τις εξελίξεις και το παγκόσμιο ολιγαρχικό σύστημα πολιτικής επιβολής και οικονομικής εξουσίας.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Τα ονόματα σκοπίμως αναγράφονται άλλοτε με λατινικούς και άλλοτε  με ελληνικούς χαρακτήρες.