Translate

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Η ΔΟΒΙΣΤΑ ΣΤΟ ΤΙΜΑΡΙΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Η σταδιακή διαμόρφωση της γενέτειρας του Ήρωα και εθνικού ευεργέτη του 1821 Φιλικού Εμμανουήλ Παπά από τα μέσα του 15ου αιώνα.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Από την επίσημη επίσκεψη του προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου
στη Δοβίστα, στις 3 Δεκεμβρίου 2017, στο ετήσιο Μνημόσυνο του Εμμανουήλ Παπά.

Η ιστορική έρευνα έχει δείξει ότι η δημιουργία πολλών οικισμών κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου της οθωμανικής επικυριαρχίας είναι άμεσα συνδεδεμένη με το διοικητικό – φορολογικό σύστημα των τιμαρίων και των βακουφιών. Στο πλαίσιο αυτού του συστήματος δεκάδες οικισμοί μικρών αγροτικών κλήρων στη Μακεδονία εγκαταλείφθηκαν οριστικά, ή κατοικήθηκαν και πάλι κατά περιόδους, έως το τέλος του 18ου αιώνα, όταν άρχισε να οριστικοποιείται το κοινοτικό σύστημα της ύστερης τουρκοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα, το τιμαριωτικό σύστημα στην  ανατολική Μακεδονία έχει στον πυρήνα του τα χαρακτηριστικά του συστήματος δουλοπαροικίας στις χώρες της Δύσης, και κυρίως στην Αγγλία και τη Γαλλία, με κυρίαρχο το στοιχείο της υψηλής κατά κεφαλή φορολόγησης. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, είναι πολύ δύσκολο να ταυτίσουμε τους κατοίκους των τότε τιμαρίων με τη σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση των κοινοτήτων, ακόμη κι αν έχουμε τον πλήρη κατάλογο των οθωμανικών φορολογικών κατάστιχων. Αυτό θα μπορούσε να γίνει, στη βάση τεκμηρίων, μόνο μετά τον 17ο και 18ο αιώνα.
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας η θέση του κάθε χωριού, μέσα στο διοικητικό και φορολογικό σύστημα του οθωμανικού κράτους, ήταν διαφορετική. Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα αυτό δεν ήταν ενιαίο σε όλη την επικράτεια της τότε οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά ούτε και παρέμεινε το ίδιο σε όλο το διάστημα της οθωμανικής επικυριαρχίας. Οι ιστορικοί έχουν εντοπίσει τα προβλήματα αυτά, κυρίως από τις κωδικοποιήσεις των διαφορετικών φορολογικών νόμων σε κάθε περιοχή.
Επειδή για την περιοχή των Σερρών δεν υπάρχει παρόμοια έρευνα, θα προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε την κατάσταση με βάση μια σχετική μελέτη, (Φορολογικές κατηγορίες των χωριών της Θεσσαλονίκης κατά την τουρκοκρατία), του διαπρεπούς ιστορικού μας Βασίλη Δημητριάδη, ο οποίος ερεύνησε σε ποια κατηγορία ανήκε το κάθε χωριό της περιοχής της Θεσσαλονίκης, που εκείνη την εποχή περιελάμβανε τοποθεσίες της Χαλκιδικής, του Κιλκίς, της Βέροιας και των Γενιτσών. Δηλαδή, ποια χωριά είχαν ενταχθεί στο τιμαριωτικό σύστημα, ποια είχαν μετατραπεί σε βακούφια και ποια είχαν ιδιαίτερη μεταχείριση εξαιτίας κάποιων διακεκριμένων υπηρεσιών που προσέφεραν στο οθωμανικό κράτος. Όπως τονίζει, ο Δημητριάδης, το δυσκολότερο πρόβλημα είναι ο προσδιορισμός των μεταβολών που έχει υποστεί ένα χωριό, μεταπηδώντας από τη μία κατηγορία στην άλλη.
 
Τμήμα της πλατείας μετά την επικάλυψη του χειμάρρου (λάκκος), που χώριζε
τον οικισμό σε δύο τμήματα μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1930.
Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ
Τι σημαίνει όμως τιμαριωτικό σύστημα; Με λίγα λόγια, είναι ένα σύστημα βασισμένο στην αγροτική οικονομία, στο οποίο τα νοικοκυριά, μέσα από την παραγωγή μικρών αγροτικών κλήρων, θα έπρεπε να βγάλουν τα προς το ζην, να δώσουν την επικαρπία στον τιμαριούχο και να ανταποκριθούν στους εξοντωτικούς φόρους του οθωμανικού κράτους.
Η εφαρμογή του τιμαριωτικού συστήματος για την περιοχή της Θεσσαλονίκης προσδιορίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, γύρω στα 1394. Επειδή η περιοχή των Σερρών έπεσε στα χέρια των Οθωμανών στα 1383, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η εφαρμογή του τιμαριωτικού συστήματος χρονικά συμπίπτει και στις Σέρρες την ίδια περίπου περίοδο. Αλλά η πόλη των Σερρών κατακτήθηκε από τον Γαζή Εβρενός Μπέη, πριν ακόμα ιδρύσει την πόλη των Γενιτσών. Το βακούφι του Γαζή Εβρενός Μπέη ήταν σε έκταση περισσότερα από 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα Γενιτσά μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Συνεπώς, η πιο ασφαλής εκτίμηση είναι ότι το τιμαριωτικό σύστημα εφαρμόστηκε στην περιοχή των Σερρών μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης το 1430.
Με τα δεδομένα αυτά μπορούμε να προσδιορίσουμε την πρώτη εικόνα του οικισμού μεταξύ του 1430 και του 1455, με την εμφάνιση της Δοβίστας στο φορολογικό κατάστιχο ΤΤ3 του 1454/55. Σύμφωνα με μία πληροφορία που διέσωσε ο Αθανάσιος Ξακουστός από το αρχείο του γραμματέα της Κοινότητας το 1930, ο Κωνσταντίνος Βοζάνης είχε προσδιορίσει την ίδρυση του τιμαρίου στα 1443. Δυστυχώς, ο Ξακουστός δεν μπόρεσε να διασώσει στοιχεία για τις βιβλιογραφικές πηγές που χρησιμοποίησε ο Βοζάνης.
Οι τιμαριούχοι προσδιόριζαν τα δικαιώματά τους με τα μπεράτια, τα διοριστήρια έγγραφα είτε του Σουλτάνου, είτε άλλων ανώτερων αξιωματούχων του κράτους. Στο φορολογικό κατάστιχο ΤΤ3 αναγράφεται καθαρά ότι η Δοβίστα ήταν τιμάριο του Ισά, γιού του Μουσά Οκτσί, με σουλτανικό μπεράτι. Τα τιμάρια ήταν μικρές ιδιοκτησίες φεουδαλικού τύπου, που δίνονταν κυρίως στους σπαχήδες του οθωμανικού στρατού ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους, συνήθως μετά από την κατάληψη μίας πόλης. Επίσης, τιμαριούχοι ήταν και μερικές άλλες κατηγορίες προνομιούχων όπως οι καδήδες, δηλαδή οι δικαστές.
Γράφει ο Απόστολος Βακαλόπουλος: «Οι γαζήδες, οι λεγόμενοι αγωνιστές της πίστης, καταλάμβαναν δικαιωματικά τις γαίες των Βυζαντινών, ή ο ίδιος ο σουλτάνος, ή οι μπέηδες τις μοίραζαν στους κυριότερους αρχηγούς γαζήδες. Επρόκειτο για γαίες με ορισμένη έκταση, γνωστές ως τιμάρια, με ανακλητό δικαίωμα, αλλά είχαν τα χαρακτηριστικά της φεουδαρχικής οργάνωσης. Οι ιδιοκτήτες των τιμαρίων «οι timar-erleri, όπως αναφέρονται στα παλαιά οθωμανικά χρονικά, ή timar-sipahiler αργότερα, έπαιρναν φόρους από τους υποτελείς τους και τους στρατολογούσαν. Τα τιμάρια είχαν ετήσιο εισόδημα από 2-3.000 ακτσέδες (άσπρα) ως 19.999. Όσες γαίες απέδιδαν περισσότερα, ως 99.000 ακτσέδες, ονομάζονταν ζιαμέτια και οι κάτοχοί τους ζαϊμηδες».

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η Δοβίστα ήταν πράγματι μία πολύ μικρή ιδιοκτησία και αυτό προκύπτει τόσο από την πληθυσμιακή σύνθεση, (21 οικογένειες, δύο ανύπαντροι και 6 χήρες), όσο και από τη συνολική επικαρπία του τιμαριούχου που ήταν, για το 1454/55, 2.728 άσπρα. Η παραγωγή εκείνης της χρονιάς απέφερε στον τιμαριούχο 36 kile, (βασική μονάδα μέτρησης όγκου), σιτάρι, 3 kile όσπρια, 20 kile (1 μόδιος = 513,12 Kg) βρώμη, 2 kile διάφορα βότανα, σίκαλη, καρύδια, κεχρί, ελιές, βαμβάκι, λινάρι, σταφύλια και εισόδημα από μερικά γουρούνια και αιγοπρόβατα. Ιδιαίτερα αναφέρεται το εισόδημα από τις 3 μουριές και τις 8 καρυδιές, που ήταν 95 άσπρα. Δηλαδή, και στη Δοβίστα παρατηρούμε την κλασσική αγροτική οικονομία της εποχής εκείνης στην ανατολική Μακεδονία, που βασιζόταν κυρίως στην παραγωγή δημητριακών και στην αμπελοκαλλιέργεια, καθώς και στην παραγωγή των απαραίτητων πρώτων υλών για την υφαντουργία, όπως το λινάρι και το βαμβάκι.
Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, στα φορολογικά κατάστιχα ΤΤ 167 (1530/31) και ΤΤ 403 (1527/28) του 16ου αιώνα, τα οποία δημοσίευσε το 1995 η Ευαγγελία Μπαλτά στο βιβλίο της «Τα βακούφια των Σερρών και της περιοχής της», το χωριό Sarmisaklu, δηλαδή η Πεντάπολη, ήταν βακούφι του Βαγιαζήτ του 2ου, είχε 325 οικογένειες και ετήσιο εισόδημα 34.006 άσπρα. Στο φορολογικό κατάστιχο ΤΤ3 του 1454/55, το χωριό Sarmucaklu εμφανίζεται με 185 οικογένειες και είναι τιμάριο. Δηλαδή, ένα τιμάριο θα μπορούσε να αφαιρεθεί από τον τιμαριούχο και να δοθεί σε ένα αγροτικό ή αστικό βακούφι. Τον 16ο αιώνα η πλειονότητα των βακουφιών των Σερρών ήταν αστικά βακούφια, δηλαδή οι κάτοχοί τους είχαν εισοδήματα από καταστήματα, εργαστήρια, σπίτια, οικόπεδα κλπ.

Ο Άνω Βουρός, όπως ήταν στις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Όπως, εύκολα γίνεται κατανοητό η οικονομία της Δοβίστας κινούνταν στο πλαίσιο ενός μικρού οικογενειακού αγροκτήματος. Αυτή την εποχή φορολογικές μονάδες ήταν τα σπίτια (hane), οι οικογένειες των οικισμών, δηλαδή τα πληθυσμιακά μεγέθη συγκροτούνται με βάση πόσες φορολογικές μονάδες υπάγονται στο τιμάριο. Για παράδειγμα, όπως έγραψε ο Τάσος Καραναστάσης, οι Μουσουλμάνοι των Σερρών κατανέμονται σε 494 νοικοκυριά, δηλαδή οικογένειες με ενήλικο άρρενα για αρχηγό, και 70 χήρες, δηλαδή οικογένειες με αρχηγό χήρα, ενώ τον χριστιανικό πληθυσμό αποτελούν 500 νοικοκυριά και 235 χήρες. Όπως δείχνουν τα ονόματα των Χριστιανών, είναι σχεδόν όλοι Έλληνες το γένος.
Το φορολογικό κατάστιχο ΤΤ 7 του 1478/79 δυστυχώς είναι ανέκδοτο, αλλά το μελέτησε, από τα οθωμανικά αρχεία της Κωνσταντινούπολης, και ο Κωνσταντίνος Μουστάκας. Σε εισήγησή του σε διεθνές συνέδριο στις Σέρρες, μεταξύ άλλων, παρουσίασε και έναν συγκριτικό πίνακα με αναλυτικά πληθυσμιακά δεδομένα των πόλεων Σερρών και Ζίχνας και των σαντζακιών Σερρών, Ζίχνας και Κετσισλίκ, μεταξύ των δύο φορολογικών κατάστιχων ΤΤ3 και ΤΤ7. Παρά τις εμφανιζόμενες διαφοροποιήσεις στον αριθμό των νοικοκυριών, των ανύπαντρων και των χηρών, το γενικό σύνολο των φορολογικών μονάδων ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα. Το 1454/55 έχουμε 11.824 νοικοκυριά και το 1478/79 έχουμε 11.775. Δηλαδή μέσα σε μία 25ετία παρατηρείται μία μείωση κατά 49 νοικοκυριά.
Τα τιμάρια με εισόδημα από 20.000 ως 99.999 άσπρα το χρόνο, τα ζεαμέτια (zeamet) ήταν ελάχιστα. Τέτοια μπεράτια δίνονταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η Δοβίστα δεν θα μπορούσε να ανήκει σε περισσότερα από ένα τιμάρια, διότι συνέβαινε και αυτό. Ένα χωριό μπορούσε να ανήκει σε περισσότερα από ένα τιμάρια. Να έδινε, δηλαδή, εισόδημα, σε περισσότερους από έναν τιμαριούχους. Ή αρκετές φορές, τα χωριά ενός τιμαρίου βρίσκονταν σε τελείως διαφορετικές περιοχές, σε άλλο σαντζάκι. Η κατάργηση των τιμαρίων τελικά επήλθε πολύ αργότερα, το 1831.
Ήδη, μετά τη σαρωτική του εκστρατεία του 1385, ο Μουράτ Α΄ εγκατέστησε τουρκικούς πληθυσμούς από την περιοχή του Σαρουχάν της Μ. Ασίας, (τους γνωστούς Γιουρούκους), στις περιοχές των Σερρών, του Αξιού, του Λαγκαδά, του Αβρέτ Χισάρ, του Μπογντάν και της Βόρειας Χαλκιδικής. Ένα δεύτερο κύμα Τούρκων εποίκων εγκατέστησε, μετά το 1394, και ο Βαγιαζίτ ο Α΄. Καταλαβαίνει κανείς τις ασφυκτικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν σε όλη αυτή την περιοχή, για τους χωρικούς των τιμαρίων και των βακουφιών.
Αυτή την περίοδο, δεν παρατηρούνται σημαντικές αυξομειώσεις του πληθυσμού των χωριών του τιμαριωτικού συστήματος και των βακουφίων. Οι συνθήκες διαβίωσης, και οι πάγιοι και έκτακτοι φόροι που επέβαλε το οθωμανικό κράτος στους χωρικούς, κυρίως μέχρι την αποτυχημένη προσπάθεια για την κατάληψη της Βιέννης το 1683, ανάγκαζε πολλούς να εγκαταλείπουν τα χωριά με κατεύθυνση προς τα αστικά κέντρα ή να αναζητούν οικισμούς, που είχαν φοροαπαλλαγές λόγω των ιδιαίτερων υπηρεσιών που παρείχαν, κυρίως προς τον οθωμανικό στρατό, όπως η παραγωγή ξυλοκάρβουνου, ή τα μεταλλεία αργύρου και σιδήρου.
 
Ο κλασσικός τύπος της οικίας με τη λιθοδομή του ισογείου
και τον συνδυασμό ξύλου και πηλού για τον όροφο.
Μετά τη βουλγαρική κατοχή 1941-1944 και τη φρενίτιδα του
εμφυλίου πολέμου, στη δεκαετία του 1950 τα περισσότερα σπίτια
της Δοβίστας ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ
Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα έχουμε μία σημαντική μεταβολή, που οδήγησε στη διαμόρφωση των κοινοτήτων, όπως τις γνωρίζουμε στην ύστερη περίοδο της τουρκοκρατίας. Από τον 17ο αιώνα, φορολογική μονάδα δεν αποτελεί πλέον η οικογένεια, η κατοικία, το hane, αλλά το χωριό. Το οθωμανικό κράτος αναγνωρίζει ως φορολογικά υπόχρεο συνολικά το χωριό, του οποίου οι κάτοικοι καθίστανται συνυπεύθυνοι για την καταβολή των φορολογικών τους υποχρεώσεων.
Αυτό το γεγονός οδηγεί σε σημαντικές εξελίξεις. Αρχίζει η ομογενοποίηση κάποιων κοινοτήτων, (όπως η Δοβίστα), καθώς οι πλουσιότεροι αναγκάζονται να πληρώνουν πολλές φορές και το μερίδιο των φτωχών, γιατί το κράτος απαιτεί το ποσό στο ακέραιο. Σε αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες επί της κεφαλής όλων. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η νέα κατάσταση οδήγησε και στη δημιουργία των μεγάλων τσιφλικιών, διότι πολλά χωριά τα εγκατέλειπαν οι κάτοικοί τους λόγω αδυναμίας να αποπληρώσουν τους υπέρογκους τόκους των δανείων που έπαιρναν για την πληρωμή των φορολογικών τους υποχρεώσεων. Τις ιδιοκτησίες τους τις εκχωρούσε το κράτος στους δανειστές τους ή σε όποιον πλήρωνε τα ανάλογα ποσά που συνήθως αντιστοιχούσαν στους φόρους ενός έτους.
Όπως έγραψε ο Δημητριάδης, η αντιμετώπιση των ραγιάδων από το οθωμανικό κράτος κατά σύνολα, είτε χωριά ήταν αυτά, είτε ομάδες χωριών, είτε τέλος ολόκληρες διοικητικές περιοχές, δηλαδή ναχιγιέδες και καζάδες, ασφαλώς βοήθησε να αναπτυχθεί η κοινοτική αυτοδιοίκηση κατά την εποχή της τουρκοκρατίας. Βέβαια, η οριστική διαμόρφωση αυτού του νέου κοινοτικού συστήματος επί τουρκοκρατίας έγινε μετά το 1850 με την εφαρμογή του Τανζιμάτ, ενός μεταρρυθμιστικού διοικητικού προγράμματος του οθωμανικού κράτους.


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ

Για να μην επιστρέψουμε στην Ελλάδα της Μελούνας

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Τα υψώματα της Μελούνας από το μοναστήρι της Παναγίας Ολυμπιώτισσας σε λόφο πάνω από την Ελασσόνα. Από τον αυχένα της Μελούνας κατέβηκαν οι οπλίτες των ελληνικών μεραρχιών στις 6 Οκτωβρίου 1912 προς την Τσαριτσάνη, που μόλις διακρίνεται στο βάθος αριστερά.

Η μάχη της Μελούνας (17-18 Απριλίου 1897), στην τότε οροθετική γραμμή του Βασιλείου της Ελλάδος και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσε το προοίμιο για την καταστροφική ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Η ορεινή διάβαση της Μελούνας στα νοτιοδυτικά του Κάτω Ολύμπου, με υψόμετρο 540 μ., σχηματίζεται από τον ορεινό όγκο του Μενεξέ (868 μ.) από τα βόρεια και του υψώματος Μελούνα (563 μ.) από τα νότια. Αυτός ο αυχένας χωρίζει την πεδιάδα της Ελασσόνας από την πεδιάδα του Πηνειού ποταμού, και την εποχή εκείνη ήταν ουσιαστικά η μόνη πιθανή δίοδος προς τη Μακεδονία, όπως βεβαίως και την περίοδο των βαλκανικών πολέμων 1912-1913.
Τον Οκτώβριο του 1912 οι όροι είχαν αντιστραφεί. Τώρα 2 τουρκικές μεραρχίες έπρεπε να αντιμετωπίσουν 5 άρτια οργανωμένες ελληνικές μεραρχίες, οι άνδρες των οποίων ρίχτηκαν στον αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας ψυχή τε και σώματι. Το γαϊτανάκι της εμπλοκής των βαλκανικών δυνάμεων με την οθωμανική αυτοκρατορία είχε αρχίσει στις 30 Σεπτεμβρίου, με την ταυτόσημη διακοίνωση που επέδωσαν ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις Σερβίας, Βουλγαρίας και Ελλάδος προς τον πρέσβη της Τουρκίας στη χώρα τους, με αίτημα την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που προέβλεπε η συνθήκη του Βερολίνου (1878-1880) για τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Στις 4 Οκτωβρίου 1912, Σερβία και Βουλγαρία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία.
Λίγες ημέρες πριν, η Τουρκία είχε κατασχέσει όλα τα ελληνικά πλοία που βρίσκονταν στα λιμάνια της, ύψωσε σ’ αυτά την τουρκική σημαία και τα χρησιμοποιούσε για τη μεταφορά στρατευμάτων και εξοπλισμού! Η ελληνική κυβέρνηση είχε απαιτήσει να απελευθερωθούν τα ελληνικά πλοία έως τις 16:00 της 3ης Οκτωβρίου 1912. Η προθεσμία παρήλθε και στις 5 Οκτωβρίου το Ελληνικό Βασίλειο κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Αξίζει να δούμε το κείμενο της ανακοίνωσης κήρυξης πολέμου που επέδωσε ο Έλληνας πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη στην τουρκική κυβέρνηση:
«Κήρυξις πολέμου. Ο υπογεγραμμένος Πρέσβης της Ελλάδος κατά διαταγήν της Κυβερνήσεώς του έχει την τιμήν να προβή εις την ακόλουθον ανακοίνωσιν εις την Α.Ε. τον Υπουργόν των Εξωτερικών της Α.Μ. του Σουλτάνου. Επειδή η Υψηλή Πύλη δεν απήντησεν εις την κατηγορηματικήν διακοίνωσιν, ήν αι Κυβερνήσεις Βουλγαρίας, Ελλάδος και Σερβίας έσχον την τιμήν να τη απευθύνωσι την 30ήν Σεπτεμβρίου και επειδή η κατάστασις, ήτις ήτο ήδη αρκετά κρίσιμος ένεκα της παρά το Διεθνές Δίκαιον κατασχέσεως υπό της Τουρκίας των Σερβικών πολεμοφοδίων και των Ελληνικών πλοίων απέβη έτι μάλλον απειλητική ως εκ των εν τοις συνόροις επιθέσεων των Τουρκικών στρατευμάτων κατά των Σερβικών και Βουλγαρικών προφυλακών, ως και της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων, εις ην παρά τα διεθνή νόμιμα προέβη η Τουρκία, η Κυβέρνησις της Α.Μ. του Βασιλέως των Ελλήνων αναγκάζεται προς μεγίστην αυτής λύπην να προστρέξη εις την δύναμιν των όπλων, επιρρίπτουσα εις την Οθωμανικήν κυβέρνησιν πάσαν ευθύνην δια την διακοπήν των σχέσεων μεταξύ της Ελλάδος και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έχω την τιμήν να πληροφορήσω την Αυτοκρατορικήν Κυβέρνησιν ότι από της στιγμής ταύτης η Ελλάς ευρίσκεται εις εμπόλεμον κατάστασιν μετά της Τουρκίας, και θεωρών την αποστολήν μου λήξασαν εγκαταλείπω την Κωνσταντινούπολιν όσον τάχιον».
Κων/πολις 5-Χ-1912. Γρυπάρης.

Σχεδιάγραμμα της επέλασης του ελληνικού στρατού από τα υψώματα της Μελούνας προς τα στενά του Σαρανταπόρου και τα Σέρβια
Την ίδια ημέρα, ο Γεώργιος ο Α΄ είχε απευθύνει διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό: «… Ο κατά ξηράν και θάλασσαν στρατός ημών εν πλήρει συναισθήσει του καθήκοντος αυτού προς το Έθνος και την χριστιανοσύνην, μνήμων των εθνικών αυτού παραδόσεων και υπερήφανος δια την ηθικήν αυτού Υπεροχήν και αξίαν, αποδύεται μετά πίστεως, εις τον αγώνα όπως δια του τιμίου αυτού αίματος αποδώση την ελευθερίαν εις τους τυραννουμένους…». Για την ιστορία, πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος και στο υπουργικό συμβούλιο οι: Λάμπρος Α. Κορομηλάς, Κωνσταντίνος Δ. Ρακτιβάν, Εμμανουήλ Ρέπουλης, Ιωάννης Δ. Τσιριμώκος, Αλέξανδρος Ν. Διομήδης, Ανδρέας Μιχαλακόπουλος και Νικόλαος Α. Στράτος.
Σύμφωνα με τη Γενική Διαταγή Επιχειρήσεων της 4ης Οκτωβρίου, ο Ελληνικός στρατός, από το πρωί της 5ης Οκτωβρίου, θα έφτανε μέχρι τη γραμμή Λυγαριά – Λεύκη – Δομένικο – Βερδικούσα – Φωτεινό. Το βράδυ της ίδιας ημέρας η 1η Στρατιά είχε διανυκτερεύσει στα υψώματα από Αετοράχη – Μελούνα – Μπατζιό και Μερκέζι. Στις 12 το μεσημέρι της 6ης Οκτωβρίου η ιστορική Τσαριτσάνη υποδεχόταν τον Κωνσταντίνο και τους άνδρες των μεραρχιών. Η Τσαριτσάνη ήταν η πρώτη κωμόπολη που απελευθερώθηκε το 1912. Η Ελασσόνα την εποχή εκείνη ήταν ελάσσονος σημασίας οικισμός, σε σχέση με την Τσαριτσάνη. Και ενώ ο κύριος όγκος του Στρατού Θεσσαλίας απελευθέρωνε την Ελασσόνα, το απόσπασμα Ευζώνων Γεννάδη κινήθηκε δυτικά και απελευθέρωσε τη Δεσκάτη.
Ακολούθησε η επέλαση προς το Σαραντάπορο, τα Σέρβια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά, τη Θεσσαλονίκη. Να τι έγραφε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ, στις 11 Οκτωβρίου 1912:
«Η μάχη του Σαρανταπόρου κατέληξεν εις την άλωσιν της Πόρτας και των Σερβίων, παραδώσασα εις χείρας του Ελληνικού Στρατού την οχυρωτέραν δίοδον της Μακεδονίας και πλήθος αιχμαλώτων και λαφύρων, αφίνει προ αυτού εφεξής ανοικτόν τον δρόμον προς την Θεσσαλονίκην. Αι άλλαι δίοδοι δεν παρέχουν ικανόν έρεισμα εις στρατόν όστις καταδιωχθείς και αποσυντεθείς απώλεσε το ηθικόν του, και εξετοπίσθη εκ της σπουδαιοτέρας θέσεως, την οποίαν η προ εικοσαετίας γραφείσα μυστική έκθεσις του στρατηγού Βοσέρ εθεώρει ως απόρθητον. Όσον αφορά το Στενόν της Πέτρας, υπάρχει πιθανότης ότι θα εγκαταλειφθή και τούτο παρά των Τούρκων, διότι δύναται ως γνωστόν να υπερφαλαγγισθή από της θαλάσσης και της Βερροίας.
Και αν λοιπόν η καταδίωξις του υπό τον Διάδοχον Στρατού δεν προελάμβανε την ανασύνταξιν του υποχωρούντος εχθρικού σώματος, δια τοσούτον ενδόξου και περιφανούς νίκης, πάντως η μικρά αυτού αριθμητική δύναμις και αι άλλαι διαθέσιμοι στρατιωτικαί μονάδες των Τούρκων εν Μακεδονία, δεν θα ήσαν ικαναί ν’ αντιτάξουν σοβαράν άμυναν. Οσονδήποτε δε βραδέως και αν προχωρήση ο Ελληνικός στρατός ως εκ των δυσχερειών αίτινες θα καθίστανται ολονέν μεγαλύτεραι, εφ’ όσον απομακρύνεται από την βάσιν της ενεργείας του, μετ’ ολίγας ημέρας θα ευρίσκεται εντός της Θεσσαλονίκης».
Από το Σαραντάπορο ακόμα η κατεύθυνση του Ελληνικού στρατού ήταν προς τη Θεσσαλονίκη, με τις «ευλογίες» και του Ταχσίν Πασά ο οποίος υποχωρούσε σταδιακά προς τη συμβασιλεύουσα του Βυζαντίου. Ο Καλαποθάκης το γνώριζε και το έγραφε πρωτοσέλιδα, αλλά το «σύστημα» για να βάλει στο κάδρο τον Βενιζέλο επινόησε τα περί Μοναστηρίου και τον ήθελε να στέλνει …τηλεγραφήματα στον Κωνσταντίνο για να του υποδείξει δήθεν να προχωρήσει προς τη Θεσσαλονίκη! Ακόμη και σήμερα η βενιζελική πανεπιστημιακή νομενκλατούρα επαναλαμβάνει τα ίδια μυθεύματα για το …τηλεγράφημα του Βενιζέλου. Ενώ τον Κωνσταντίνο και τους επιτελικούς αξιωματικούς Μηχανικού, τον Ιωάννη Μεταξά και τον Βίκτωρα Δούσμανη, που υπέγραψαν το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, τους έχουν εξοβελίσει εις το πυρ των εξώτερον.

Επισκεφθήκαμε εντός του έτους την Ιερά Μονή Ολυμπιωτίσσης, το παλαιότερο μοναστήρι της παραολύμπιας περιοχής, το οποίο βρίσκεται από τα μέσα του 14ου αιώνα σε λόφο βορειοδυτικά της πόλης της Ελασσόνας. Από τα υπάρχοντα μέχρι τώρα στοιχεία εκτιμάται ότι το καθολικό της Μονής είναι προγενέστερο καθώς χορηγοί θεωρούνταν οι συνδιοικητές της Θεσσαλίας Κωνσταντίνος και Θεόδωρος (1289-1303). Από τον προαύλιο χώρο του καθολικού αντικρίσαμε την πεδιάδα της Ελασσόνας, την Τσαριτσάνη και τα υψώματα της Μελούνας και συνειρμικά «είδαμε» τις ελληνικές μεραρχίες να κατηφορίζουν προς τη Τσαριτσάνη και την Ελασσόνα. Από τα υψώματα αυτά και από αυτή τη μικρή πεδιάδα ξεκίνησε η απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Η Ελλάδα ξεκίνησε τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο με 7 μεραρχίες πεζικού και 1 ταξιαρχία ιππικού, ενώ η 8η μεραρχία συγκροτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1912 στην Ήπειρο από τις εκεί δυνάμεις των Ελλήνων. Συνολικά διέθετε 129.000 άνδρες και 180 πυροβόλα. Από την πλευρά της η Βουλγαρία διέθετε 11 μεραρχίες πεζικού, με διπλάσια δύναμη ανδρών σε κάθε μεραρχία σε σχέση με την ελληνικές μεραρχίες, 1 μεραρχία και 1 ταξιαρχία ιππικού. Συνολικά η Βουλγαρία ξεκίνησε τον πόλεμο με 300.000 άνδρες, 5.000 ιππείς και 720 πυροβόλα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού (πρώην Γραφείο Πολεμικής Εκθέσεως) και τους σχετικούς πίνακες που δημοσιεύτηκαν από την πρώτη εξιστόρηση των Βαλκανικών Πολέμων το 1932, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο 1912-1913 σκοτώθηκαν 81 αξιωματικοί και 682 οπλίτες, ενώ οι τραυματίες ήταν αντιστοίχως 87 και 3.583. Από τα στοιχεία αυτά λείπουν οι απώλειες μερικών μονάδων καθώς δεν υπήρξαν επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση τους.

Λαϊκή απεικόνιση της φονικής μάχης του Κιλκίς, τον Ιούνιο του 1913 
Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, όλοι μας την τιτάνια και επική προσπάθεια που κατέβαλαν οι οπλίτες, οι αξιωματικοί και το Γενικό Επιτελείο, τόσο εναντίον των Τούρκων στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όσο και εναντίον των Βουλγάρων στις φονικές μάχες του Κιλκίς – Λαχανά, 19-21 Ιουνίου 1913, όταν η Βουλγαρία έκανε το ολέθριο στρατηγικό λάθος να προκαλέσει τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων της, της Ελλάδας και της Σερβίας. Τις επόμενες δεκαετίες, τα μνημεία των πεσόντων ηρώων στους Βαλκανικούς Πολέμους ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια σε κάθε χωριό, κωμόπολη και πόλη της ελληνικής επικράτειας.
Οι απώλειες του στρατού μας στις μάχες εναντίον των Βουλγάρων ήταν τρομακτικές: 197 αξιωματικοί και 2.397 οπλίτες νεκροί, ενώ οι τραυματίες αξιωματικοί ήταν 429 και οι τραυματίες οπλίτες 18.872. Συνολικά είχαν τεθεί εκτός μάχης 21.894 άνδρες, ενώ από την πλευρά της Βουλγαρίας είχαν τεθεί εκτός μάχης (νεκροί και τραυματίες) 83.000 άνδρες. Τους νικήσαμε, λοιπόν, κατά κράτος και απελευθερώσαμε τη Μακεδονία.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΗ ΧΑΡΙΣΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.

Για το λόγο αυτό, κάποιοι άκαπνοι επαρμένοι δούλοι των αποικιοκρατών, που έχουν στείλει στο Υπερταμείο τα ιερά και τα όσια της Φυλής, να αφήσουν τη διπλωματία της κότας και αν θέλουν να χαρίσουν όνομα, εθνότητα και γλώσσα στα Σκόπια, προς τέρψιν των διεθνών δυναστών και τοκογλύφων, ας δώσουν το δικό τους όνομα. Θα τους πάει γάντι τους Σκοπιανούς.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΣ: ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΧΗΣ




Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com

Μόνο με ένα συνδυασμό των τεσσάρων βασικών λατινογενών γλωσσών θα μπορούσε κανείς να αποδώσει στην ευρύτητά του και κατά κυριολεξία την έννοια του πολιτικού συμψηφισμού, ο οποίος χρησιμοποιείται κατά κόρον στη χώρα μας από το πολιτικό σύστημα, σε μία διελκυστίνδα εξισορρόπησης ευθυνών, σκανδάλων και πολιτικού αμοραλισμού.
Στα ιταλικά ο συμψηφισμός αποδίδεται ως radura, που σημαίνει …ξέφωτο. Στα ισπανικά, compensación είναι η πράξη της αντιστάθμισης, η τροποποίηση που επιφέρει αντιστάθμιση και διατήρηση της ισορροπίας. Στα αγγλικά, το offsetting αποδίδεται με μία σειρά συνωνύμων του counteract, δηλαδή ως αντενέργεια, αντίδραση, εξουδετέρωση και αντίπραξη. Στα γαλλικά, ο συμψηφισμός αποδίδεται ως dégagement, δηλαδή ως εκκαθάριση, κάθαρση, διαφυγή, απεμπλοκή.
Έτσι, λοιπόν, μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό για ποιο λόγο το πολιτικό σύστημα καταφεύγει σε πολιτικούς συμψηφισμούς και παραπέμπει, μέσω αυτών, στις ελληνικές καλένδες καραμπινάτα σκάνδαλα, όπως το χρηματιστήριο, το μαύρο χρήμα στα κομματικά ταμεία, το κτηματολόγιο, τις παράνομες ελληνοποιήσεις, τις μίζες, τους «ανελέητους» διορισμούς, τις μεθοδεύσεις διάλυσης και ξεπουλήματος της χώρας δια των μνημονίων, τις «ξετσίπωτες» διατάξεις παραγραφής ποινικών και πολιτικών αδικημάτων, τον ορυμαγδό των τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια, τις φωτογραφικές διατάξεις τακτοποίησης ημετέρων, αλλά κυρίως την άφεση αμαρτιών στον ξεδιάντροπο πολιτικό αμοραλισμό του «λεφτά υπάρχουν», του «σκισίματος των μνημονίων», και μίας «αυταπάτης» που σ’ αυτή την ξεπουλημένη χώρα μπορεί να σε κάνει πρωθυπουργό.
Προσφιλής μέθοδος του πολιτικού απατεώνα; Δεν μιλά ποτέ για τη «ταμπακιέρα» και καταφεύγει πάντοτε στον πολιτικό συμψηφισμό με καταγγελτικό λόγο. Αυτή η μέθοδος προσομοιάζει με εκείνη κάποιων δημοσιογράφων, που «ελέγχουν» την εξουσία, κάνοντας συνεχείς επιθέσεις μόνο στην αντιπολίτευση. Η τραγωδία του πολιτικού απατεώνα; Η αδυναμία αντίδρασης μέσω ενός πολιτικού συμψηφισμού. Τότε απλώς σιωπά γιατί γνωρίζει ότι τουλάχιστον δεν ομολογεί την ενοχή του. Μοιάζει, όμως, με τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της στην άμμο:
«Ο Τσίπρας γιόρτασε την επέκταση της αποπληρωμής του χρέους με μια ομιλία του στις 21 Ιουνίου κάνοντας λόγο για μία “ιστορική μέρα”. Αμφιβάλλω αν κάποιος θα το θυμάται το επόμενο έτος. Το χρέος της Ελλάδας, η πηγή των προβλημάτων μας, διαπιστώθηκε ότι ήταν “παράνομο και μη βιώσιμο”, (illegitimate, illegal, odious and unsustainable), από την κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχου χρέους που συγκάλεσα ως πρόεδρος του κοινοβουλίου το 2015. Ο Τσίπρας δεν χρησιμοποίησε ποτέ τις επίσημες εκθέσεις της επιτροπής. Υπό την ηγεσία του, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε και προβλέπεται να φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα.
Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα θα έχει "καθαρή έξοδο" από το Μνημόνιο τον Αύγουστο: έχει ήδη νομοθετήσει για τη νέα λιτότητα που επιβλήθηκε με την τρόικα μέχρι το 2022, αποδέχθηκε την εποπτεία της οικονομίας μέχρι το 2060 και απέδωσε τον έλεγχο της δημόσιας ιδιοκτησίας μέχρι το 2114.
Ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί να καταστρέψει τους ολιγάρχες των μέσων ενημέρωσης. Σήμερα, οι παλιοί ολιγάρχες εξακολουθούν να ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας, ενώ μια νέα γενιά, οι "ολιγάρχες της εποχής του Τσίπρα", καθιερώθηκαν».
Η συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου στον Guardian, με τον εύγλωττο τίτλο If you love Greece, help us get rid of Alexis Tsipras and his zombie party δεν επιδέχεται αντίπραξη με τακτικές πολιτικού συμψηφισμού:
«Από το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει εφαρμόσει ένα απογοητευτικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, με την πώληση λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, εταιρειών ύδρευσης και φυσικού αερίου, τους αρχαιολογικούς και πολιτιστικούς χώρους, τα θέατρα, τα δικαστήρια, και άλλες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Κανείς από τους νεοφιλελεύθερους προκάτοχους του Τσίπρα δεν τολμούσε να πάει τόσο μακριά.
Το 2017 η κυβέρνησή του ξεκίνησε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς σπιτιών που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες, χρησιμοποιώντας αντισυνταγματικές μεθόδους και αστυνομική βία. Ως δικηγόρος, είδα την αστυνομία να χρησιμοποιεί δακρυγόνα μέσα σε ένα δικαστήριο. Για να ευχαριστήσει την τρόικα, ποινικοποίησε ακόμη και τις διαμαρτυρίες κατά του πλειστηριασμού των σπιτιών.
Ως επικεφαλής του κόμματος "Πορεία προς Ελευθερία", έκανα έκκληση στον ελληνικό λαό να αντισταθεί στην τρόικα και την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ζητάμε την υποστήριξη όλων των προοδευτικών, συμπεριλαμβανομένων των φίλων μας στο Εργατικό Κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι. Έχει γίνει ένα πολιτικό ζόμπι, συντρίβοντας κάθε προοδευτική αξία καθώς υπνοβατεί προς την εκλογική καταστροφή του. Η απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα». (Syriza is not the leftwing party it claims to be. It has become a political zombie, crushing every progressive value as it sleepwalks to its electoral demise. Its removal from power is the first step towards restoring democracy in Greece).
Συνεπώς, ο επικεφαλής της Γαλλικής Αριστεράς, Ζαν Λυκ Μελανσόν  βρήκε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξαπολύσει σφοδρή επίθεση κατά του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, χαρακτηρίζοντάς τον ως μία «από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής».

Mélenchon: "Tsipras est l’une des figures les plus minables de la vie politique européenne". Η μετάφραση του χαρακτηρισμού αποδίδεται ορθά αν και η λέξη minable έχει μερικές φορές την έννοια του ρηχού, του «πτωχού», του πολύ κακού και χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, για μία κακή τηλεοπτική εκπομπή, όπως έχει καταστεί και η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης, με θέμα τη δυνατότητα συγκρότησης ενός αριστερού ευρωπαϊκού μετώπου, ο Μελανσόν ανέφερε ότι ο Αλέξης Τσίπρας «ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του». Η δημοσιογράφος του γαλλικού δικτύου BFMTV υπενθύμισε στον Μελανσόν μία παλαιότερη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, στην οποία είχε τονίσει μεταξύ άλλων: «Έχω την αίσθηση ότι ο Μελανσόν δεν θέλει να κυβερνήσει. Είμαι πλέον βέβαιος ότι σε περίπτωση νίκης, δεν θα ξέρει τι να κάνει. Αυτό δεν αποτελεί αριστερή θέση».
Προφανώς, για τον κ. Τσίπρα «αριστερή θέση» είναι να λες τερατώδη πολιτικά ψέματα και να εξαπατάς τον λαό αλλάζοντας και το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος. Ο Μελανσόν, ο οποίος δεν κυβερνά αλλά διατηρεί την πολιτική του αξιοπρέπεια, ξέσπασε στα γέλια και τόνισε χαρακτηριστικά:
«Ο Τσίπρας εξελέγη, υποσχόμενος ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα, και όταν του παρουσίασαν ένα απαράδεκτο μνημόνιο το έθεσε σε δημοψήφισμα, χωρίς να αποδεχθεί τελικά τη βούληση του λαού του. Πρόδωσε το λόγο του. Γιατί ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του; Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως αν εγώ αναλάβω την εξουσία θα γίνω ένας ακόμη… Τσίπρας».
Έτσι, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ανησυχεί όχι γιατί, όπως του είπε ο Μίκης, τον συγχαίρουν όλοι οι πρώην ιδεολογικοί εχθροί του, αλλά γιατί «πυροβολούν» όλοι αυτοί που κάποτε ήταν πολιτικά μαζί του. Ιδιαίτερη βαρύτητα, για ευνόητους λόγους, έχει η άποψη του Αλέκου Αλαβάνου:
«Ο χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ καλύπτεται από τη ΝΔ – και δεν το λέω ειρωνικά. Κοινή πολιτική τους είναι η υποταγή στους δανειστές, ο ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι ακόμα πιο δεξιά. Όχι μόνο η ΝΔ, αλλά, από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, καμία συντηρητική ή αντιδραστική πολιτική δύναμη δεν έχει κάνει, με τόση επιτυχία μάλιστα, ανάλογη επίθεση στην Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε και απαξίωσε το στρατηγικό της πλεονέκτημα, τις αξίες του κόσμου της εργασίας που παραδοσιακά τη διέπνεαν: ειλικρίνεια, ευθύτητα, εντιμότητα, μαχητική αγωνιστικότητα για τα δικαιώματα του λαού. Έρχεται όμως η στιγμή για τον πέλεκυ της δικαιοσύνης».
Βεβαίως, ούτε στην περίπτωση του Αλέκου Αλαβάνου ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να «απεμπλακεί» με τη μέθοδο του πολιτικού συμψηφισμού. Ο κ. Αλαβάνος κατεδάφισε, εκτός από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα, και το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ με μία απλή διαπίστωση:
«Όσο για τη συμφωνία, στοιχειώδης αρχή της διπλωματίας είναι ότι οι θετικές πλευρές εκκινούν ταυτόχρονα για τις δύο πλευρές, και όχι σήμερα για τη μία και στον αόριστο μέλλοντα και εάν για την άλλη. Κι ακόμα νέα δεδομένα για τη Μακεδονία απαιτούν μιαν άλλη αντίληψη και αναπτυξιακό πρόγραμμα για τη Βόρεια Ελλάδα. Η Θεσσαλονίκη έχει πιο σημαντική γεωστρατηγική σημασία και από την Αθήνα».
(Από πρόσφατη συνέντευξη στο Βήμα της Κυριακής, με αναδημοσίευση στο iskra.gr).
Ανακεφαλαιώνοντας, και σύμφωνα με τις παραπάνω δηλώσεις, (συ είπας), ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταστεί η πιο ελεεινή φιγούρα της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής, επικεφαλής ενός πολιτικού κόμματος ζόμπι με επιθέσεις βαμπίρ στην Αριστερά μόλις δύσει ο ήλιος, που βρίσκεται δεξιά της Ν.Δ., και συνεπώς είναι ακροδεξιό κόμμα, και έχοντας συμπράξει κυβερνητικά με την ακροδεξιά καρικατούρα των ΑΝΕΛ κατηγορεί κάθε μη Συριζαίο ως ακροδεξιό, ελπίζοντας να περάσει στα αριστερά της Ν.Δ., όπου συνωστίζονται παλιοί και νέοι σοσιαλιστές, μπολσεβίκοι νέας κοπής και όπως πάντα …τραπεζίτες. Άλλωστε, απεφάνθη και η πάνσοφος Φώφη, ερίτιμο μέλος όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων από το 2010: Ο Τσίπρας είναι δεξιός και με τη βούλα!

(ΥΣ.: Ε, λοιπόν, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μία πολύ ωραία …ατμόσφαιρα!).

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

ΚΟΤΖΙΑΣ: ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 100 ΧΡΟΝΙΑ




Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Εάν εξαιρέσουμε τον κυνισμό, την ειρωνεία, και τον ναρκισσισμό που αποπνέουν οι κατά καιρούς δηλώσεις του για το σκοπιανό, η γλώσσα του σώματος και η συνακόλουθη έκφραση του προσώπου του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, τότε οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι, από τον Νοέμβριο του 2017, έκανε μία φιλότιμη προσπάθεια να μας πείσει ότι διαθέτει μία αίσθηση πολιτικού ρεαλισμού, της ρεαλπολιτίκ κατά την ευρωπαϊκή διπλωματική γλώσσα.
 Όμως, ταυτόχρονα, ο κ. Κοτζιάς μας άφηνε και μία αίσθηση πως ήθελε να μας διαβεβαιώσει ότι …όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Σκοπιανό; Σιγά το πρόβλημα! Είναι να απορεί κανείς πώς έμεινε άλυτο τόσα χρόνια! Άντε τώρα που «λύσαμε» το σκοπιανό, να λύσουμε και το αλβανικό, να λύσουμε και το βουλγαρικό να λύσουμε και το τουρκικό και μετά να κλείσουμε, ως αχρείαστες, τις διπλωματικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών.
Πριν τη συζήτηση στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. στο Λουξεμβούργο για το θέμα της διεύρυνσης των δυτικών Βαλκανίων, ο κ. Κοτζιάς απηύθυνε έκκληση προς όλες τις πλευρές «να κατανοήσουν ότι υπάρχουν πράγματι προβλήματα με την ΠΓΔΜ και την Αλβανία, αλλά μπορούν να λυθούν πιο αποτελεσματικά εάν ενταχθούν σε μια διαδικασία monitoring και screening». Αν και οι ξενόγλωσσοι αυτοί όροι δεν αποτελούν παρά μία διπλωματική κοινοτοπία, ως διπλωματική πρακτική είναι ευρέως γνωστοί στις υπηρεσίες των Βρυξελλών και δύσκολα θα τις κατέτασσε κανείς στις πρακτικές μίας ρεαλπολιτίκ. 
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο υπουργός Εξωτερικών χαρακτήρισε τη συμφωνία των Πρεσπών ότι «ήταν το καλύτερο νέο της Ευρώπης εδώ και μια 5ετία», επισημαίνοντας τα εξής: «Σε μια εποχή που είχαμε κρίση της ευρωζώνης, κρίση ταυτότητας, εμβάθυνσης ή διεύρυνσης, το brexit, έχουμε και το Μεταναστευτικό, σε αυτήν την εποχή λύθηκε ένα πρόβλημα που αφορούσε και στην ΕΕ. Αναγνωρίστηκε η δυνατότητα της διπλωματίας να λύνει προβλήματα και να μην κοιτάει η Ευρώπη προς τα πίσω».
Με λίγα λόγια, ο κ. Κοτζιάς ισχυρίστηκε ότι μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών εξελίξεων της Ευρώπης των 29, αυτός και μόνον αυτός ήταν ο φορέας των good news της τελευταίας πενταετίας. Δηλαδή, το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ είναι καλύτερο νέο και από τη δήθεν καθαρή έξοδο της χώρας από τα μνημόνια;
Μόνιμη επωδός των επιχειρημάτων του κ. Κοτζιά υπήρξε ότι από τη συμφωνία για το σκοπιανό θα έπρεπε να βγουν όλοι κερδισμένοι. Σε συνέντευξή του σε εκπομπή της ΕΡΤ, ο κ. Κοτζιάς σημείωσε: «Αυτό που χρειάζεται είναι η FYROM να αποκτήσει, και εμείς να το επιδείξουμε, μια κουλτούρα συναίνεσης και συμβιβασμού, που σημαίνει ότι ούτε εμείς ούτε εκείνοι μπορούν να τα πάρουν όλα. Πρέπει να βρούμε έναν συμβιβασμό που να είναι ωφέλιμος και για τα δύο κράτη ο οποίος να αντέχει στο χρόνο».
Μας είχε προειδοποιήσει, λοιπόν, ότι επρόκειτο για μία συμφωνία win-win, μόνο που οι στρατηγικές διαπραγμάτευσης winwin αφορούν τις επιχειρηματικές συμφωνίες – συγχωνεύσεις, στις οποίες επιδιώκεται τα δύο συμβαλλόμενα μέρη να αποκομίσουν τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από μία μακράς διάρκειας επιτυχημένη επιχειρηματική συνεργασία. Μπορεί ο καθένας να εντρυφήσει στις 5 στρατηγικές, όπως τις αναλύουν οι ειδικοί της Νομικής Σχολής του Harvard, που οδηγούν σε μία πραγματικά επιτυχημένη συμφωνία winwin. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν είναι ούτε πολυεθνική ούτε αμοιβαίο κεφάλαιο κ. Κοτζιά, ή μήπως είναι;

Βενιζέλος και Ινονού, το 1930 είχαν "λύσει" και αυτοί τα ελληνοτουρκικά.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το πολιτικό ψυχογράφημα του κ. Κοτζιά γράφτηκε το 1925 από τον Ξενοφώντα Στρατηγό. Ο υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου και μέλος των κυβερνήσεων Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τη μικρασιατική καταστροφή αλλά πολύ σύντομα αποφυλακίστηκε. Πέθανε το 1927 στην Ελβετία αλλά πρόλαβε και μας κληροδότησε το πολιτικό ψυχογράφημα του Ελευθερίου Βενιζέλου, που ταιριάζει γάντι στην εικόνα που εμφάνισε ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών με την αυθαίρετη πολιτική του στο σκοπιανό, ερήμην της λαϊκής βούλησης.
 «Από χαρακτήρος και ιδιοσυγκρασίας ανυπόμονος, μη έχων την δύναμιν να συγκρατή τον εαυτόν του εν τη αναμονή και παραβλέπων το ότι ο βίος των Εθνών δεν μετράται με ημέρας αλλά με αιώνας, ήτο ο άνθρωπος των ταχειών, προχείρων, ριζικών και τελειωτικών λύσεων παντός ζητήματος, επί τη βάσει των περιστάσεων της στιγμής. Έσπευδεν, ως ο φοβούμενος μήπως άλλος τον προλάβη, να πραγματοποιήση την τελικήν εκκαθάρισιν του «δούναι» και «λαβείν» του Ελληνισμού, προεξοφλών προς τούτο το μέλλον αυτού… Εκάστη των λύσεών του, πραγματοποιουμένη, θα εκανόνιζεν αμετακλήτως την τύχην των επερχομένων γενεών, αλλά κατά διάφορον εκάστοτε τρόπον. Αι αποφάσεις, ας εκάστοτε υπηγόρευεν η φαντασίαν του, η ευκόλως διεγειρομένη εκ τυχαίων ή ασυστάτων πολλάκις εντυπώσεων, άς απεκάλει «διαισθήσεις» απέβλεπον σχεδόν πάντοτε εις λύσεις τελειωτικάς. Η στιγμή ή η «ευκαιρία» εξήσκει επί της ιδιοσυγκρασίας του εντελώς ιδιάζον και καταπληκτικής εντάσεως γόητρον, εξ ού καθίστατο έξαλλος.
…Υπό το κράτος τοιαύτης διεγέρσεως ενήργει ως μαινόμενος, η διάνοιά του συνεσκοτίζετο υπό του πάθους, όπερ εκυριάρχει ολοκλήρου της υπάρξεώς του, η δε ομολογουμένη διαύγεια της κρίσεως αυτού εθολούτο… Όλα αμέσως, άνευ αναβολής, άνευ χρονοτριβής δια να μη χαθή η «ευκαιρία»!
… Απεριόριστος εγωπάθεια τον παρώρμα εις το να μη ανέχηται υπό τον ουράνιον θόλον, όστις περιέβαλε τον ιδικόν του κόσμον, ειμή μόνον υποτελείς, όργανα πειθήνια και άβουλα, θαυμάζοντα τα παράβολα σχεδιά του και εξυπηρετούντα ανεξετάστως αυτά. Άρχοντες και αρχόμενοι, σκέψις, ελευθέρα βούλησις, λαϊκή θέλησις, έπρεπε να είνε υποπόδιον των ποδών του…».
Από πολύ νωρίς, όταν «έσκασε» η ακόρεστη βουλιμία του κ. Κοτζιά να λύσει το σκοπιανό (Δεκέμβριος 2017), εκδηλώθηκαν και οι αλαζονικές απόψεις του: «Αυτό που χρειάζεται είναι μία πλειοψηφία βουλευτών, όχι μία πλειοψηφία κομμάτων. Και μια πλειοψηφία ευθύνης. Όποιος θέλει να πάρει ευθύνη είναι μία πλειοψηφία» καθώς δεν «μπορεί να μένει άλυτο ένα ζήτημα γιατί κάποιοι παίζουν με το μέλλον της χώρας».
Όποιος θέλει να πάρει ευθύνη είναι μία πλειοψηφία! Οι θλιβερές μειοψηφίες έχουν ξεσαλώσει με φαινομενικά καινοφανείς, αλλά στην πραγματικότητα παλαιομοδίτικες διεθνιστικές θέσεις. Δηλαδή, αν πάρει κάποιος την ευθύνη να καταλύσει το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, τότε καθίσταται αυτομάτως και πλειοψηφία; Αν κάποιος πάρει την ευθύνη να αλλάξει το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, τότε καθίσταται αυτομάτως πλειοψηφία; 
Συνεπώς, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η αντιπαράθεση του κ. Κοτζιά με όλο το πολιτικό φάσμα, το οποίο αποδόμησε άρθρο – άρθρο το ιδιωτικό συμφωνητικό των Πρεσπών. Εκτός όλων των άλλων, σας παραπέμπω στην υποδειγματική ομιλία του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στη βουλή. Πρόσφατο παράδειγμα υπήρξε η «κόντρα» του υπουργού Εξωτερικών με τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολο Τζιτζικώστα, στην οποία τα πράγματα ειπώθηκαν με το όνομά τους:
 «Για δεύτερη φορά τις τελευταίες μέρες ο κ. Κοτζιάς επιλέγει να μου επιτεθεί με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, απλώς επειδή διαφωνώ με την κατάπτυστη, εθνικά επιζήμια και επικίνδυνη 'συμφωνία' του με τον κ. Ντιμιτρόφ, χωρίς καμιά προσωπική πολιτική ή κομματική επιδίωξη. Καλά θα κάνει ο κ. Κοτζιάς να συνειδητοποιήσει εγκαίρως ότι η αλαζονική συμπεριφορά του, ο διχαστικός του λόγος και η επιμονή του στο λάθος, δυστυχώς δεν βλάπτουν μόνο τον ίδιο και την κυβέρνησή του αλλά συνολικά τη χώρα».
Μέγιστο διπλωματικό ατόπημα του κ. Κοτζιά η επίκληση της «εθνικής γραμμής», όπως διαμορφώθηκε, υποτίθεται, στο Βουκουρέστι το 2008. Σχήμα οξύμωρο, οι «διεθνιστές» να επικαλούνται μία «εθνική γραμμή», και μάλιστα ενός Κώστα Καραμανλή. Την «εθνική γραμμή» ενός Καραμανλή για τον οποίον γέμιζαν τους τοίχους με συνθήματα όπως «να τελειώνουμε με τον Καραμανλή και την παρέα του». Πράγματι, με τον Καραμανλή και την παρέα του τελείωσαν και τώρα χαριεντίζονται και ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις με τη δική τους παρέα, τους διεθνείς τοκογλύφους και τα τσιράκια τους στις Βρυξέλλες, εφαρμόζοντας πιστά τα μνημόνια, τα οποία θα έσκιζαν με ένα νόμο και ένα άρθρο. (Η υπογραφή του ιδιωτικού συμφωνητικού Κοτζιά - Ντιμιτρόφ την ημέρα των γενεθλίων του Μάθιου Νίμιτς δέον να θεωρηθεί ως σύμπτωση).
Εθνική γραμμή για το θέμα των Σκοπίων υπήρξε μία και μοναδική. Η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992. ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΑΥΤΟΥ. Ο Κοτζιάς, λοιπόν, εξοβέλισε από τη σκέψη του αυτή την εθνική γραμμή, την οποία είχε υιοθετήσει τότε σύσσωμη η πολιτική, πανεπιστημιακή και πνευματική ηγεσία της χώρας.
«Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων αποτελούσε, τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωρισθούν τα Σκόπια ως χωριστό κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου, και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία“, η επιβουλή κατά της Ελλάδας καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.
Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο αλλά μέρος μόνο του εθνικού γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομά του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά, να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό των κατοίκων του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.
Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων. Η χρήση της ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο σε ανεξάρτητο πλέον κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.
Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας "Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και θα καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα” την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θα θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες».
Απόσπασμα από την Ανοικτή Επιστολή που συνυπέγραψαν και απέστειλαν, τον Μάρτιο του 1992, προς τους 12 υπουργούς των Εξωτερικών της τότε ΕΟΚ, ο Οδυσσέας Ελύτης μαζί με άλλες 5 προσωπικότητες, τον Ιωάννη Γεωργάκη, την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, τον Αριστόβουλο Μάνεση, τη Μελίνα Μερκούρη και το Δημήτρη Τσάτσο.


Το ιδιωτικό συμφωνητικό Κοτζιά – Ντιμιτρόφ δεν υπήρχε σε καμία προεκλογική εξαγγελία και σε καμία προγραμματική συμφωνία των κυβερνητικών εταίρων. Δεν μας εκπλήσσει το θράσος και ο κυνισμός των κυβερνητικών χειρισμών στο θέμα αυτό, το οποίο επιδιώκουν να το «λύσουν» χωρίς να έχουν καμία νομιμοποιητική εντολή όντας αυτή τη στιγμή μία θλιβερή μειοψηφία και σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

30 Οκτωβρίου 1944: Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ 104 ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΑΣ



Πτώματα, πτώματα, πτώματα… αθώων Σαλονικιών!


Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
booksonthesites.blogspot.com


Σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας της Καζέρτας, της 26ης Σεπτεμβρίου 1944, όλες οι αντάρτικες δυνάμεις που δρούσαν στην Ελλάδα θα έπρεπε να υπαχθούν υπό τις εντολές της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, και υπό τις διαταγές του στρατηγού Ρόναλντ Σκόμπι, και να απόσχουν από κάθε δράση για την κατάληψη της εξουσίας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου με τους 4 ΕΑΜικούς υπουργούς (Μιλτιάδη Πορφυρογένη, Γιάννη Ζέβγο, Αλέξανδρο Σβώλο και Ηλία Τσιριμώκο) είχε μεταφερθεί, στις 7 Σεπτεμβρίου 1944, από την Αλεξάνδρεια στην ιταλική πόλη Κάβα ντε Τιρένι κοντά στην Καζέρτα. Στην κυβέρνηση συμμετείχαν, επίσης, ο Θεμιστοκλής Τσάτσος και ο Χρήστος Σγουρίτσας. Στη σύσκεψη (23-26/9), η οποία θα καθόριζε τη ομαλή πολιτική μετάβαση μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, συμμετείχαν οι στρατιωτικοί αρχηγοί του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας, και από την πλευρά του ΕΛΑΣ ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, με νομικό σύμβουλο των Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο.
Βεβαίως, οι Βρετανοί δεν είχαν καμία ψευδαίσθηση για τις προθέσεις του ΕΛΑΣ, ο οποίος είχε, εν πολλοίς, δημιουργηθεί υπό την υψηλή επιστασία της Ιντέλιτζενς Σέρβις και μοναδικός σκοπός του υπήρξε, από συστάσεως, η κατάληψη της εξουσίας στη μεταπολεμική Ελλάδα.
«Με βάση την κατάπτυστη Συμφωνία της Καζέρτας (26-09-1944), οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ έπρεπε να περιοριστούν ανατολικά του Στρυμόνα και δυτικά του Αξιού. Η Θεσσαλονίκη, μαζί με όλες τις άλλες πόλεις, θα έμενε στο έλεος των δώδεκα χιλιάδων ταγματασφαλιτών και ΠΑΟτζήδων, συνεργατών των Γερμανών, που τώρα πια ήταν κάτω από την προστασία των Άγγλων. Στο μεταξύ, για κακή τύχη των ΠΑΟτζήδων, στις 25 του Οκτώβρη, πιάστηκε από τον εφεδρικό ΕΛΑΣ, ο αρχηγός της ΠΑΟ και ψευτοϋπουργός των Γερμανών, Χρυσοχόου.
Η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας (ΟΜΜ) δεν υπάκουσε στο Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ και προσανατολιζόταν στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Παρά τις διαμαρτυρίες των Άγγλων, η ΟΜΜ προώθησε τη 10η και 11η Μεραρχία του ΕΛΑΣ προς Θεσσαλονίκη. Η έδρα της ΟΜΜ, με διοίκηση τους στρατηγούς Μπακιρτζή και Βαφειάδη, ήταν στο Ασβεστοχώρι. Εκεί έφθασε και το 19ο Σύνταγμα, το οποίο ανήκε στην 11η Μεραρχία Από το Ασβεστοχώρι, προωθήθηκε όλο το σύνταγμα προς το Επταπύργιο. Στις 30 του Οκτώβρη, τμήματά μας, με αιφνιδιασμό, κατέλαβαν, εξοντώνοντας τη φρουρά των Γερμανών, το εργοστάσιο ηλεκτρισμού του Αγίου Δημητρίου, το οποίο οι Γερμανοί είχαν προετοιμάσει για ανατίναξη. Το εργοστάσιο αυτό τροφοδοτούσε με ηλεκτρικό ρεύμα μεγάλο μέρος της πόλης». (Βαγγέλης Κωστούδης, Αλέξης, σ. 86-87).
Ο Κωστούδης ήταν καπετάνιος του 19ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, και εκτός του ότι υπερβάλλει εξόφθαλμα για τον αριθμό των ταγματασφαλιτών, η αφήγησή του, όπως όλες οι αφηγήσεις των καπετάνιων του ΕΛΑΣ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΤΩΜΑΤΑ!

«Τα τελευταία χρόνια εκυκλοφόρησαν διάφορα (ενίοτε φλύαρα και γλυκερά) απομνημονεύματα καπεταναρέων, όπου δεν διαβάζεις ούτε μία λέξη περί πτωματολογίας. Στο περιοδικό ΓΙΑΤΙ είδα κάτι αναμνήσεις ενός καπετάνιου από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Ο εν λόγω καπετάνιος δεν μοιάζει να έχει ανταμώσει στις παρυφές της πόλης τις κουστοδίες των συλληφθέντων αθώων σαλονικιών, που τους έσφαξαν όλους στις χαράδρες του Χολομώντα». (Ηλίας Πετρόπουλος, σελ. 50).




Για το λόγο αυτό ο Ηλίας Πετρόπουλος, ΕΠΟΝίτης ο ίδιος, και γιός υπεράνω πάσης υποψίας ΕΑΜίτη, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της περιόδου αποχώρησης των Γερμανών από τη Θεσσαλονίκη, κάθισε και έγραψε, και «επέστρεψε» στον ΕΛΑΣ τα πτώματα των χιλιάδων αθώων Ελλήνων της ζοφερής περιόδου κατάληψης της πόλης από τους ΕΛΑΣίτες.
«Η ΟΠΛΑ δούλευε στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. Οι εκτελέσεις της ΟΠΛΑ ήσανε σποραδικές. Οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ μπροστά στους εκτελεστές του ΕΛΑΣ μοιάζουν ωχροί ερασιτέχνες. Επί τρεις δεκαετίες η Δεξιά μας σφυροκοπούσε με σλόγκαν του τύπου ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ και τέτια. Είναι πιά καιρός να παραδεχτούμε ότι η Δεξιά είχε δίκαιο.
Όντως, ο ΕΛΑΣ έσφαξε χιλιάδες ανθρώπους, που το μόνο τους παράπτωμα ήτανε πώς δεν είχαν οργανωθεί στο ΕΑΜ. Η σφαγή αυτή ήταν προαποφασισμένη και εκτελέστηκε μεθοδικότατα. Δεν αναφέρομαι στα Δεκεμβριανά, όπου, στο κάτω – κάτω της γραφής, είχε φουντώσει ο ανοιχτός πόλεμος. Μιλάω για τις ύπουλες σφαγές στα χωριά και στις κωμοπόλεις, που ολοκληρώθηκαν με την μεγάλη σφαγή της Θεσσαλονίκης. Γιατί στην Θεσσαλονίκη, την τελευταία βδομάδα του Οκτωβρίου του ΄44 (δηλαδή, ενώ οι γερμανοί βρισκόντουσαν ακόμη στην πόλη), καθάρισαν μερικές χιλιάδες ανθρώπους…
Ποιός διέταξε;
Αγνοούμε ποιοι νοσηροί εγκέφαλοι συνέλαβαν αυτό το τερατώδες προγραμματισμένο έγκλημα. Και δεν ξέρουμε πώς ακριβώς λειτουργούσε η μηχανή. Είναι αδιανόητο το να φορτώσουμε τις σχετικές ευθύνες στον Σαράφη, ή στον Μπακιρτζή. Αυτοί οι αξιωματικοί της παλιάς σχολής ήσανε εξαιρετικώς έντιμοι άνθρωποι. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τον Μάρκο Βαφειάδη, που είχε ένα μεγάλο ηθικό κύρος. Δεν συνέβαινε, όμως, κάτι αντίστοιχο με πολλούς πολιτικούς ηγέτες του ΕΑΜ, και κυρίως, με τον Άρη Βελουχιώτη. Ως γνωστόν, τις διαταγές του ΕΛΑΣ τις έγραφαν εις άπταιστον καθαρεύουσαν. Μέσα στις σωζόμενες διαταγές του ΕΛΑΣ δεν συναντάς τίποτα το ενοχοποιητικό. Προφανώς, υφίστατο μία παράλληλη ιεραρχία καπεταναρέων, που χρησιμοποιούσε την μέθοδο των ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΝ εντολών. Και ασφαλώς, μέσα απ’ αυτό το αόρατο δίκτυο ξεκινάγανε οι εντολές για το καθάρισμα των όποιων πολιτικών αντιπάλων. Μάλιστα, εκείνη την εποχή είχε διαμορφωθεί και μία σχετική αργκό. Έτσι, για όποιον τον καθάριζε η οργάνωση λέγαμε πως πήγε στον μαϊμουδόκοσμο, ή ότι τον κοντήνανε λιγάκι (στα χωριά μεταχειριζόντουσαν ακόμη το κλασικό ρήμα χαλνάω). Επίσης, χρησιμοποιούσαμε μια σύντομη και διακριτική χειρονομία για να δείξουμε ότι τον τάδε τον είχαν καθαρίσει». (Ηλίας Πετρόπουλος, σελ. 45-47).
Στις 11 Μαρτίου 1945, σε κύριο άρθρο της εφημερίδας Εμπρός με τίτλο «Το μέγα μήνυμα» επισημαίνονταν και τα εξής:
«Η “Καθημερινή” προ τεσσάρων, ακόμη, μηνών, εξομολογείται, δεν επίστευε ποτέ ότι το κομμουνιστικόν κόμμα ημπορούσε να κάμη ό,τι έκαμε τον Δεκέμβριον. Το πολύ – πολύ μερικάς μεταρρυθμίσεις. Αγία αφέλεια της πνευματωδεστέρας των συναδέλφων. Αλλά προ ενός και δύο, τότε μηνών το ΚΚΕ είχε σφάξει την Πελοπόννησον – όσον δεν την είχαν σφάξει οι Αλβανοί μετά το κίνημα του Ορλώφ. Και επί τρία έτη έσφαζε συστηματικώς την Ελλάδα, εις κάθε κώμην, εις κάθε χωρίον. Και προ ολίγων μηνών είχε σφάξει ως τράγους των Ψαρρόν και τους ευζώνους του. Και δις και τρις είχεν επιτεθεί κατά του Ζέρβα. Και χιλιάκις είχεν επιτεθή εναντίον κάθε πατριώτου που ύψωνε την Ελληνικήν σημαίαν εις το βουνό, χωρίς να “οργανωθή”. Και προ δέκα πέντε μηνών είχε επιτεθή εις τα Άγραφα εναντίον ομάδος εθνικιστών ανταρτών, δια δόλου, τους συνέλαβε, και επί ένα μήνα τους έσυρε από χωρίου εις χωρίον, προς εμπτυσμόν, προπηλακισμόν, βασάνους: ο αρχηγός της ομάδος ωνομάζετο Σαράφης.
Εις στήθη και νώτα αξιωματικών εζωγράφιζεν με τα γιαταγάνια τα ηρωικά ψευδώνυμα των ληστάρχων, και άλλας μεγαλειώδεις παραστάσεις. Άλλους είχε σκοτώσει με γκλίτσες. Κόψιμον μύτης, αυτιών, βγάλσιμον ματιών, τοποθέτησις γεννητικών οργάνων εις το στόμα τραγικών πτωμάτων, εθεωρούντο κοινοτυπίαι. Η ιατροδικαστική επιστήμη έβλεπε ότι αι έως τότε γνώσεις της εγίνοντο νηπιώδεις».
Την άνοιξη του 1945 η εκταφή πτωμάτων από ομαδικούς τάφους είχε καταστεί σύνηθες φαινόμενο ώστε περνούσε και στα …ψιλά των εφημερίδων:
«Υπό της ιατροδικαστικής υπηρεσίας εξετάφησαν εις τα Τουρκοβούνια εκατόν νέα πτώματα. Και έπεται συνέχεια – άνευ τέλους».
Εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε εξέλιξη η δίκη των δοσιλόγων, αλλά και οι δίκες συνεργατών της Γκεστάπο, και εκτελεστών της ΟΠΛΑ, όπως εκείνων των διυλιστηρίων της Ούλεν. Οι φωτογραφίες τους φιγουράριζαν σε όλα τα έντυπα του αστικού Τύπου και οι καταθέσεις των μαρτύρων στις δίκες έκαναν το αναγνωστικό κοινό να ανατριχιάζει. Όμως ο Ριζοσπάστης διακωμωδούσε την όλη κατάσταση ως προβοκάτσια του …καθεστώτος και είχε μάλιστα σε συνέχειες δημοσιεύματα, δίκην επιφυλλίδος, με τίτλο «Το ελληνικό Κατύν»!
 
Δεξιά μόλις περνούσες τη δυτική Πορτάρα, ο συνοικισμός Παράσχου το 1918.

Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Με το προεδρικό διάταγμα 50/2016 – ΦΕΚ 81/Α/9-5-2016 καθιερώθηκε η 30η Οκτωβρίου, επέτειος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, ως δημόσια εορτή τοπικής σημασίας για το Δήμο Θεσσαλονίκης. Σε κανένα από τα 4 άρθρα του προεδρικού διατάγματος δεν αναφέρεται ότι η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ. Δικαίως, διότι οι Γερμανοί έφυγαν από μόνοι τους όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Άλλωστε, δύο μόλις μήνες πριν είχαν μακελέψει ανενόχλητοι τον Χορτιάτη.
Παρά ταύτα, από τον πρώτο κιόλας εορτασμό της επετείου άρχισε η μεταχρονολογημένη «εαμική» σπέκουλα. Μετέτρεψαν την αποχώρηση των Γερμανών, και την παράνομη κατάληψη της πόλης, σε επική έφοδο του …εφεδρικού ΕΛΑΣ, παρά το γεγονός ότι οσονούπω ο ΕΛΑΣ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πόλη μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου του 1945.  Δηλαδή, επρόκειτο για μία «απελευθέρωση» 104 ημερών.
Ο ΕΛΑΣ παράνομα μπήκε στην πόλη και νόμιμα έφυγε. Όπως έγραψε και ο Λένιν: «Στα πρακτικά ζητήματα της πολιτικής, σε κάθε χωριστή ή ειδική ιστορική στιγμή, το σπουδαίο είναι να ξέρεις να ξεχωρίζεις τα ζητήματα, στα οποία εκδηλώνεται η κυριότερη μορφή των συμβιβασμών που είναι απαράδεχτοι, προδοτικοί, που ενσαρκώνουν τον ολέθριο για την επαναστατική τάξη οπορτουνισμό, και να κατευθύνεις όλες σου τις προσπάθειες στο ξεσκέπασμά τους και στην καταπολέμησή τους». Η οριοθέτηση από τον Λένιν του αριστερισμού «ως την παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» ερμηνεύει και πολλές πολιτικές της αριστερής κυβέρνησης, την οποία το ΚΚΕ σήμερα δεν διαχωρίζει από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Στο δια ταύτα τώρα:
 «Οι γερμανοί φεύγουν.
Η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ, όπως ισχυρίζονται οι κομουνιστές ψευτο-ιστορικοί. Απλώς, οι γερμανοί την εγκατέλειψαν την προτελευταία μέρα του Οκτωβρίου του ΄44. Από το καλοκαίρι ήταν φανερό πως η Βέρμαχτ ετοιμάζεται να μας αδειάσει τη γωνιά. Η απόβαση στη Λέρο και η απελευθέρωση της Αθήνας μας έδοσε πολύ κουράγιο. Περιμέναμε τη σειρά μας. Ήδη, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, οι γερμανοί είχαν αρχίσει να καταστρέφουν τα εφόδια τους. Στον περίβολο της Διεθνούς Έκθεσης έκαιγαν ολόκληρα βουνά από κιβώτια, κόκκινα αλεξίπτωτα κτλ. Λένε ότι, οι γερμανοί είχαν υπονομεύσει τις εγκαταστάσεις του λιμανιού και το ηλεκτρικό εργοστάσιο της οδού Αγίου Δημητρίου και ότι, τάχα, ο ΕΛΑΣ με μιάν αστραπιαία ενέργεια εξουδετέρωσε τις χιτλερικές προθέσεις. Δεν πιστεύω ούτε λέξη». (σελ. 53).
 
"Τους έβγαζαν από την Πορτάρα και τους εκτελούσαν"
«Κάπου δέκα μέρες πριν φύγουν οι γερμανοί οι ακραίες συνοικίες της Θεσσαλονίκης είχαν απελευθερωθεί (αντιστάσεως μη ούσης) από τον λεγόμενο εφεδρικό ΕΛΑΣ. Δεν ξέρω τι έγινε στην Τούμπα και στην Καλαμαριά. Ξέρω, όμως, το τι έγινε ψηλά στην Ακρόπολη, όπου είχαν το στέκι τους οι καπετάνιοι. Το εκεί σημαντικότερο επίκεντρο του εφεδρικού ΕΛΑΣ ήταν στην γειτονίτσα ανάμεσα στο τέρμα της οδού Αγίου Δημητρίου Πολιορκητού (πιο πάνω από την οδό Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου), στην οδό Μπουμπουλίνας και στην Πορτάρα. Τα τείχη της Ακρόπολης έχουν πολλές πύλες. Εδώ μιλάω για την Πορτάρα που ξάνοιγε προς τη ρεματιά με τους καφενέδες, Συκιές μεριά. Το ΄44 η τοποθεσία έξω από την Πορτάρα δεν ήταν ακόμη οικοδομημένη. Και ακριβώς γιαυτό ο εφεδρικός ΕΛΑΣ είχε επιλέξει τον θύλακα που σχηματίζουν εκεί τα τείχη. Ο εφεδρικός ΕΛΑΣ είχε επιτάξει κάμποσα σπίτια. Τα υπόγεια αυτών των σπιτιών είχαν μετατραπεί σε πρόχειρα κρατητήρια, όπου στοιβάζαν τους εθνοπροδότες…
… Η επέκταση των συνόρων του εφεδρικού ΕΛΑΣ προς την Κάτω Πόλη είχε σαν αποτέλεσμα να κάνουν γιούργια οι εφεδροελασίτες και να πιάνουν διάφορους εθνοπροδότες που, εν συνεχεία, τους ανέβαζαν στην Μπουμπουλίνας (οποία συνωνυμία!). Οι συλλήψεις αυτές γινόντουσαν βάσει εντολών των καπετάνιων, που έπαιρναν τις πληροφορίες τους από κάθε λογής ανθρώπους που κατέθεταν μιαν οποιαδήποτε αόριστη καταγγελία. Η καταγγελία, συχνά, ήταν ενισχυμένη με λίγες χρυσές λίρες. Οι καπετάνιοι ετσέπωναν τις λίρες κι έστελναν δύο ελασιτάκια να πιάσουν τον καταγγελθέντα εθνοπροδότη. Δηλαδή, η Θεσσαλονίκη πέρναγε μια μαύρη μεταβατική περίοδο, όπου ο καθένας μπορούσε να καρφώσει και να εξοντώσει τον γείτονά του». (σ. 54-56).
 
"Η ρεματιά με τους καφενέδες, Συκιές μεριά".
Η γραπτή μαρτυρία του Ηλία Πετρόπουλου «σπάει κόκαλα»:
«Οι συλλαμβανόμενοι εθνοπροδότες πεταγόντουσαν στα υπόγεια των σπιτιών της Πορτάρας και περίμεναν την τύχη τους. Ελάχιστοι αφέθηκαν ελεύθεροι, πληρώνοντας λύτρα. Οι υπόλοιποι χάθηκαν σε διάφορες χαράδρες και ξεροπήγαδα. Τα βράδια ο κάθε καπετάνιος συγκροτούσε μιαν ομάδα εφεδροελασιτών, που θα οδηγούσε κάμποσους εθνοπροδότες στο σχολείο του Χορτιάτη. Η θλιβερή κουστοδία ξεκίναγε το σούρουπο και περπατώντας όλη νύχτα έφτανε στον Χορτιάτη, όπου παρελάμβανε τα θύματα ο μόνιμος ΕΛΑΣ. Αυτό το σενάριο δεν ήταν σταθερό. Πολλές φορές έπαιρναν πέντε – δέκα εθνοπροδότες, τους έβγαζαν από την Πορτάρα, τους έβαζαν να σκάψουν το λάκο τους, και τους εκτελούσαν. Πολλά σημερινά σπίτια του νέου οικισμού, ανάμεσα Συκιές – Επταπύργιο, είναι χτισμένα πάνω σ’ αυτούς τους ομαδικούς τάφους. Την άνοιξη του ΄45 ξέχωσαν τους τάφους που αναφέρω. Τα πτώματα ήταν άλειωτα. Άλλα μπρούμυτα κι άλλα ανάσκελα. Δεν φοράγανε σακάκια, γιατί τα είχαν κλέψει οι εκτελεστές. Όλοι οι σκοτωμένοι είχαν δολοφονηθεί με μία σφαίρα στον αυχένα. Οι ελασίτες είχαν ρίξει πάνω στα πτώματα είκοσι πόντους χώμα. Οι αρχές ξέθαψαν τα πτώματα για να τα γνωρίσουν οι οικείοι και, φυσικά, για να κάνουν την πτωματολογική τους προπαγάνδα. Τα κουφάρια βρομάγανε απαίσια. Οι υπάλληλοι της ιατροδικαστικής υπηρεσίας τα περέχυναν με ένα υγρό που κάπως έκοβε την μπόχα. Όλα τα πτώματα ανήκαν σε φτωχούς ανθρώπους, που δεν είχαν είχαν καμιά σχέση μήτε με τα Τάγματα Ασφαλείας, μήτε με την Γκεστάπο. Ανάμεσά τους είδα τον εφημεριδοπώλη της γειτονιάς μου, έναν λαϊκό παλαιστή κτλ. κτλ.». (Ηλίας Πετρόπουλος, σ. 57-58).
…Κι έτσι, οι αδαείς ελασίτες παρελάμβαναν τους εθνοπροδότες, που προωθούσε στο βουνό η οργάνωση της Θεσσαλονίκης και που τους εξαναγκάζανε να βαδίσουν προς την Αρναία. Τους σκότωσαν όλους μέσα στο πυκνό δάσος του Χολομώντα, ανάμεσα Ταξιάρχη και Παναγία. Οι λύκοι και τα τσακάλια της Χαλκιδικής χορτάσανε ανθρώπινο κρέας… Όλοι αυτοί οι εθνοπροδότες ήσαν ΑΘΩΟΙ». (Ηλίας Πετρόπουλος σ. 60-61).

Πας μη κομμουνιστής, ταγματασφαλίτης και εθνοπροδότης. Αυτός υπήρξε ο πυρήνας της μπολσεβίκικης προπαγάνδας σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στον εμφύλιο. Ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς έδωσε, το 1945 σε άρθρο του, μία άλλη διάσταση της εαμικής αντίληψης για τον «εθνοπροδότη» εκείνη την εποχή:
«Σύμφωνα με την “απόφαση” 9, το διάταγμα, δηλαδή, της “πολιτικής επιτροπής της εθνικής απελευθέρωσης” για τη δέσμευση, κατάσχεση και δήμευση περιουσίας “εθνοπροδοτών”, ένας οποιοσδήποτε λοχίας της πολιτοφυλακής του ΕΑΜ ή ένας οποιοσδήποτε “καπετάνιος” του ΕΛΑΣ μπορούσε ν’ αποφασίση (άρθρο 5) για τη δήμευσι και την κατάσχεσι της περιουσίας των ανθρώπων, με μόνη τη δικαιολογία τις υπόνοιές του (υπόνοιες του λοχία ή του “καπετάνιου” ότι ο κατέχων την περιουσία είνε “εθνοπροδότης”). Η καθαυτό εγκληματική αυτή δουλειά γινότανε, σύμφωνα μ’ αυτό το λαμπρό διάταγμα, με τον ακόλουθο τρόπο. Μόλις ο βαθμούχος της πολιτοφυλακής ή ο “καπετάνιος” έβαζε στο μάτι έναν νοικοκύρη με καλή περιουσία, σχημάτιζε “υπόνοιες” ότι ήταν “εθνοπροδότης”. Και χωρίς καμμιά διαδικασία, καμμιά προανάκρισι, κανενός είδους χαρτί, κανένα φάκελλο, καμμιά δικογραφία και καμμιά προσφυγή σ’ ανώτερο, πρόσταζε αμέσως τη “δέσμευση” της περιουσίας.
…αλλά το φοβερώτερο, το πιο απαίσιο άρθρο είνε το 18: “Ο σκοτωμός – λέει – του εθνοπροδότη που έγινε στη μάχη ή κατά οποιοδήποτε άλλο τρόπο, εξισώνεται ως προς τις περιουσιακές συνέπειες με καταδίκη σε θάνατο”! Έφθανε, δηλαδή, να σκοτώση ένας Ελασίτης κάποιον, αδιάφορο με ποιόν τρόπο – τον οποίον θεωρούσε “εθνοπροδότη” για να δημευθή η περιουσία του, σαν να είχε δικασθή, να είχε αποδειχθή η ενοχή του και είχε καταδικασθή σε θάνατο! Κι’ επειδή η δημευμένη περιουσία (κινητή και ακίνητη) περιήρχετο, κατά το άρθρο 10, στην κυριότητα του λαϊκού κράτους και τη διεχειρίζετο η ΕΤΑ, και το κράτος και οι ρεμούληδες της ΕΤΑ είχανε κάθε συμφέρον, για ν’ αυξάνουν τους πόρους των, να σκοτώνουν όσο το δυνατόν πιο πολλούς … “εθνοπροδότες” και να σφετερίζωνται την περιουσία τους! Χάρις σ’ αυτό το πρωτοφανούς ατιμίας και εγκληματικότητος …νομοθέτημα γέμισε η Ύπαιθρος εθνοπροδότες και οι ρεματιές αναρίθμητα πτώματα. Ο νομοθέτης έλεγε, με τις διατάξεις αυτές στους ελασίτες:
- Σκοτώστε όσους μπορείτε περισσότερους! Μας χρειάζονται λεπτά!».
Βεβαίως, ο Πετρόπουλος έγραψε και για τα φοβερά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, για την περίοδο του εμφυλίου, για τα στρατοδικεία της Θεσσαλονίκης, για το Νεκροταφείο των Τουφεκισμένων και πάντοτε με τη γλώσσα της αληθείας. Να πώς έκλεισε την αφήγησή του στις 29 Μαΐου 1988 στο Παρίσι:
«Δεν είμαι ιστορικός. Αν μίλησα για πτώματα το έκανα γιατί αυτά τα πτώματα δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ επί είκοσι χρόνια. Τώρα που γέρασα ηρέμησα λιγάκι. Ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για να μιλήσω για τους σκοτωμένους που είδαν τα μάτια μου. Πολύ περισσότερο που, εγώ, δεν σκότωσα κανένα συνάνθρωπό μου».
Από την πλευρά μου, ασχολήθηκα με το θέμα για δύο κυρίως λόγους. Ο ένας είναι επειδή περιδιαβαίνω από παιδί της δεκαετίας του 1960 τα κάστρα της Ακρόπολης, την εκτός των τειχών περιοχή των Συκεών, το Επταπύργιο, τις πορτάρες και όλες εκείνες τις περιοχές της Άνω Πόλης που περιγράφει ο Πετρόπουλος. Μου είναι οικείες, τις γνωρίζω, έχω τρέξει πάνω στα τείχη, έχω ακούσει τις ιστορίες για τους σκελετούς που βρέθηκαν εδώ και εκεί.
Ο άλλος είναι επειδή από τον πρώτο κιόλας εορτασμό της «επετείου» άκουγα κάτι «γλυκερά» που έλεγε και ο Πετρόπουλος, γλυκανάλατα θα τα έλεγα εγώ, από όψιμους εφεδροελασίτες για την επική …κατάκτηση της πόλης μόλις οι Γερμανοί σηκώθηκαν και έφυγαν χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς.