Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΟΥΜΕΝΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΚΡΟΥ

«Γιατί η επιδίωξη του βρώμικου κέρδους, όσο ταπεινωτικό και ποταπό μπορεί να φαίνεται, είναι, και πάντοτε ήταν, μία απάνθρωπη αναγκαιότητα, απαραίτητη για την επίτευξη ακόμα και των πιο υψηλών και ευγενέστερων ιδανικών».

Arminius Vambéry 

(Dervishes, Dracula and Diplomacy. Arminius Vambéry and the British

Foreign Office).

 Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η αναίτια ανθρωποσφαγή του Μεγάλου Πολέμου, 1914-1918, σχεδιάστηκε μεθοδικά και διεκπεραιώθηκε από ένα «είδος», (genre), που ανήκε στον εσωτερικό κύκλο ενός σχήματος τεσσάρων ομόκεντρων κύκλων, στον εξώτατο των οποίων ανήκει η αποχαυνωμένη ανθρωπότητα. Στο εξωτερικό αυτό επίπεδο, η επικοινωνία μεταξύ των μελών είναι κάτι το αδύνατο. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι κατανόησης των πραγμάτων, όσοι και οι άνθρωποι. Κάθε άνθρωπος και ένας διαφορετικός κόσμος. Συνεπώς, οι άνθρωποι καθίστανται εύκολα θύματα πολιτικής, φιλοσοφικής, αποκρυφιστικής, κοινωνικής και ιδεολογικής χειραγώγησης. Κατά τον μυστικιστή φιλόσοφο Γεώργιο Γκουρτζίεφ (1866-1949), ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του βίου του «ζει σε μία μορφή ύπνου και σχεδόν καθ’ ολοκληρία μηχανικά, χωρίς να έχει πραγματική γνώση ούτε της εξωτερικής αλλά κυρίως ούτε της εσωτερικής πραγματικότητας».

Υπό το πρίσμα αυτό, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν πάντοτε στις τάξεις τους «περίεργους» τύπους, όπως ο «κουτσός απόγονος ενός ξεπεσμένου Ταλμουδιστή» Arminius Vambéry (Αρμίνιους Βαμπέρι), από την Ουγγαρία, γνωστός στην αρχή ως Χέρμαν Βάμπερζερ. Ο Αρμίνιους ήταν καθηγητής των ανατολικών γλωσσών στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης από το 1865 μέχρι το 1905, και είχε μία καταπληκτική ευρυμάθεια για την εθνογραφία, τα ήθη και τα έθιμα, τη φιλολογία, τη φιλοσοφία, και τις δοξασίες του Ισλάμ στην Οθωμανική και την Περσική Αυτοκρατορία.

Ο συγγραφέας του «Δράκουλα» Μπραμ Στόκερ είχε εμπνευστεί το βιβλίο του από τις ιστορίες του Αρμίνιους για τα βαμπίρ της Τρανσυλβανίας. Ο Αρμίνιους Βαμπέρι υπήρξε για περισσότερα από 20 χρόνια ανεπίσημος κατ’ αποκοπή πληροφοριοδότης, κατάσκοπος, διαμεσολαβητής, αρθρογράφος για το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, στον αγώνα για την προώθηση των βρετανικών συμφερόντων στην κεντρική Ασία απέναντι στις ρωσικές επιδιώξεις στην περιοχή. (The records of the Permanent under-Secretary’s Department, FCO Historians, March 2005).

Ο αποκρυφιστής Ρενέ Γκενόν έκανε μία απόπειρα να ερμηνεύσει την παρουσία αυτού του «είδους» με μυστικιστικούς όρους, και μέσα από τις αποκρυφιστικές δοξασίες, αλλά η αλληλογραφία του δείχνει ότι, αν και θήτευσε επί δεκαετίες σ’ αυτούς τους χώρους, δεν κατάφερε τελικά να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα (René Guénon, Correspondance avec Vasile Lovinescu, non publié, 1934-1940). Συμπερασματικά, κατ’ ορισμόν, το «είδος» αυτό αποτελεί έναν ιδιαίτερο τύπο «Αρμαγεδώνος» υπό τον έλεγχο των δαιμονίων εναντίον της ανθρωπότητας.

Ο Βέρνερ Γκέρσον έγραψε ότι η μύηση δεν είναι άλλο από την προσπάθεια να κινητοποιηθούν, όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες που έχει από τη φύση του κάθε νεόφυτος, αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στον καθένα μας, και που ο Φρόιντ ονόμασε συλλήβδην «Υποσυνείδητο», ενώ ο Γιούγκ μιλά για «Σκιές» για «Άνιμα» και «Άνιμους». Δηλαδή, υπάρχουν μέσα στον καθένα μας εν υπνώσει, ή εν δυνάμει, μυστηριώδεις και άγνωστες ικανότητες που μπορεί η «μύηση» να τις αποκαλύψει, να τις ενεργοποιήσει προς πάσα κατεύθυνση. Και τότε, ο άνθρωπος μετεξελίσσεται σε κάτι πνευματικά ανώτερο προς τη σωστή ή τη διαβολική κατεύθυνση. Τότε είναι που μετεξελίσσεται σε «είδος».

Από την πλευρά του, ο Γκενόν επινόησε τον όρο αντιμύηση «κάτι που παρουσιάζεται ως μία μύηση και το οποίο μπορεί να δώσει αυτήν την ψευδαίσθηση, αλλά το οποίο οδηγεί στην αντίστροφη θεώρηση της πραγματικής μύησης». Όσοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τη θεωρία Γκενόν περί μύησης και αντιμύησης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί και ως η έναρξη μίας διαδικασίας, ένα είδος αρχικοποίησης που προκαλεί την αντίστροφη θεώρηση της πραγματικής μύησης, την αντιμύηση, δηλαδή την έναρξη μίας αντι-διαδικασίας. Σε γήινη γλώσσα όλα αυτά οδηγούν στη δημιουργία των δίπολων μύησης και αντιμύησης, όπως η Μαύρη και η Λευκή Αδελφότητα, ο Μπολσεβικισμός και ο Ναζισμός, η Σοβιετική Ένωση και οι ΗΠΑ, οι Σουνίτες και οι Σιίτες, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες κ.ο.κ.

Κατά Γκενόν, ο άλλος πόλος, ο υποτιθέμενος αντίπαλος, είναι μία ψευδαίσθηση: «Αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, επειδή πολλοί αφήνοντας τον εαυτό τους να ξεγελαστεί από αυτό που βλέπουν, φαντάζονται ότι υπάρχουν στον κόσμο δύο αντιτιθέμενες οργανώσεις-δυνάμεις, αμφισβητώντας η μία την κυριαρχία της άλλης, παρανόηση που αντιστοιχεί, στη θεολογική γλώσσα, με εκείνη που τοποθετεί τον Σατανά στο ίδιο επίπεδο με το Θεό, και που άδικα ή δίκαια, συνήθως αποδίδεται στους Μανιχαϊστές». Είχε, λοιπόν, δίκαιο ο Άντονι Σάτον όταν έγραφε, σε ανύποπτο χρόνο, για τους «υποτιθέμενους εχθρούς» της διεθνούς ολιγαρχίας. Παρανόηση! Είναι όλοι τους δημιούργημα της Αδελφότητας του Σκότους. Η διαβολική ελίτ τροφοδοτεί, συχνά πυκνά, το τεραστίων διαστάσεων χάλκινο πύρινο άγαλμα του Μολώχ - με τα επτά δωμάτια ή τα επτά παρεκκλήσια – με εκατομμύρια ανθρωποθυσίες (Johann Lund, Die Alten Jüdischen Heiligt-hümer, 1711,1738).

Για παράδειγμα, ο Γκενόν τοποθετεί τον Μπάζιλ Ζαχάρωφ σε ηγετική θέση στο χώρο της «αντιμύησης», δίπλα σε τύπους όπως ο κόμης του Σεντ Ζερμέν ή ο Ροδόσταυρος Σερ Φράνσις Μπέικον. Η δράση του Μπάζιλ ως εμπόρου όπλων, τραπεζίτη, και ως υπερ-κατασκόπου στη μυστικιστική και αποκρυφιστική Ιντέλιτζενς Σέρβις, δένει θαυμάσια με το ρόλο του δαιμονίου στον Αρμαγεδώνα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο Μπάζιλ τροφοδότησε τον Μολώχ, τον σπουδαιότερο πολεμιστή των έκπτωτων αγγέλων, με εκατομμύρια ανθρώπινες σάρκες: «Πρώτε Μολώχ, τρομερέ βασιλιά βουτηγμένε στο αίμα/ της ανθρωποθυσίας και στα δάκρυα των γονιών/ …(John Milton, Paradise Lost, 1667)».

Εκφάνσεις αυτής της ψευδαίσθησης ανιχνεύονται καθημερινά στον πολιτικό λόγο και στη δημοσιογραφική γραφή. Η θεωρία του ενός άκρου αναιρεί αυτόματα την ύπαρξη και των δύο πόλων, στο επίπεδο της μύησης και της αντιμύησης, και οδηγεί στην ορατή πραγματικότητα των δύο άκρων που γεννούν τερατουργήματα.

Εν κατακλείδι, ο «ορατός» κόσμος είναι λογικός και μπορεί να κατανοήσει τα κίνητρα και τις πράξεις των ανθρώπων. Μπορεί να ανιχνεύσει και να δει τις δυνάμεις που διαμορφώνουν την Ιστορία, αρκεί να διατηρήσει τη λογική του. Αλλά όταν ξυπνούν οι «Σκιές» κάποιοι χάνουν τη λογική τους.

ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Ομιλία - προαναγγελία του υπό έκδοση βιβλίου του συγγραφέα για τον διαχρονικό «Ιππότη του θανάτου», την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017, στις 20:30΄ το βράδυ, στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ», Ερμού 61, Θεσσαλονίκη.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

 

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Αν και, όπως λέγεται, ο Σατανάς υπήρξε και ο ίδιος πωλητής, ο Μπάζιλ Ζαχάρωφ θα μπορούσε να του πουλήσει την κόλαση και τον παράδεισο μαζί παραδίδοντας ταυτόχρονα στον Βελζεβούλ ανώτερα μαθήματα «σύγχρονου» μάνατζμεντ. Το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του Μπάζιλ, η αποδεδειγμένη σχέση του με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, η τεράστια επιρροή που ασκούσε επί δεκαετίες σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τις διεθνείς εξελίξεις, και οι «μαγικές» ικανότητές του, άφηναν αποχρώσες ενδείξεις συμμετοχής του σε μασονικές στοές, μυστικιστικές οργανώσεις και αποκρυφιστικούς κύκλους της Ευρώπης. Όμως, τέτοιου είδους πληροφορίες δεν ανιχνεύονται, ούτε «αποδεσμεύονται» σε πραγματικό χρόνο. Επομένως, η μόνη σίγουρη μέθοδος προσέγγισης του «φαινομένου» Ζαχάρωφ υπήρξε πάντοτε η μυθιστορηματική εκδοχή της …σταδιοδρομίας του. Και αυτήν επέλεξαν μέχρι τώρα οι περισσότεροι συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τον «αρχιερέα» του πολέμου.

Ο Μπάζιλ διαμόρφωσε την προσωπικότητά του και ανδρώθηκε επαγγελματικά σε μία περίοδο έξαρσης των κινημάτων αποκρυφισμού και μυστικισμού στην Ευρώπη και την Αμερική. Η πιο απλοϊκή, μυθιστορηματική, εκδοχή για τον Μπάζιλ τον θέλει απλώς έναν αλητάκο ελληνικής καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη, που κατάφερε να γίνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Vickers των Rothschield, έχοντας ως όραμα τη «Μεγάλη Ελλάδα». Θα έλεγε κανείς πως επρόκειτο για κινηματογραφικό σενάριο, πριν ακόμη κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες κόπιες βωβού κινηματογράφου. Η άλλη εκδοχή, απλοϊκή κι αυτή, είναι πως πρόκειται για έναν «τυπικά επιφανή» Εβραίο, που δουλειά του ήταν να δημιουργεί πολέμους, να πουλά όπλα και να «γονατίζει» τις κυβερνήσεις με την τοκογλυφία. Στις ενδιάμεσες ερμηνείες μπορούσε ο καθένας να προσθέσει το δικό του σενάριο. Μία ρεαλιστική προσέγγιση στο φαινόμενο Ζαχάρωφ θα μπορούσε να είναι η «διπλωματική» θεώρηση του Keith Hamilton, μετά την αποδέσμευση των άκρως άκρως απόρρητων συνδυασμένων εγγράφων της Ιντέλιτζενς Σέρβις και του Φόρεϊν Όφις, αλλά κι αυτή ακόμη εμπεριέχει λογοτεχνικά ψήγματα:

«Για κάποιους ήταν ένας πολύτιμος διαμεσολαβητής, ένας χρήσιμος πληροφοριοδότης, ένας καινοτόμος κατασκευαστής όπλων και ένας γενναιόδωρος ευεργέτης. Για άλλους ήταν κάτι παραπάνω από ένας τσαρλατάνος, ένας Λεβαντίνος κακοποιός, ο οποίος στην ανελέητη επιδίωξη των στόχων του ήταν έτοιμος να εκμεταλλευτεί και να θυσιάσει φίλους και εχθρούς συνάμα. Η αλληλογραφία του με τον Caillard στα αρχεία του PUSD δύσκολα θα την χαρακτηρίζαμε εκτεταμένη, αλλά προσφέρει μία σπάνια ματιά του κόσμου όπως τον είχε αντιληφθεί και των μέσων με τα οποία επεδίωξε να τον αλλάξει».

Ίσως την πληρέστερη, μα συνάμα και ασαφή, περιγραφή για την προσωπικότητα του Ζαχάρωφ να την έδωσε ο Guiles Davenport στο βιβλίο του “ZAHAROFF, High Priest of War”, και ενώ ο Μπάζιλ ήταν ακόμη εν ζωή, αλλά κι αυτή η περιγραφή πέφτει στην παγίδα της μυθιστορηματικής αφήγησης:

«Έχει ειπωθεί γι’ αυτόν τον άνθρωπο ότι οι ταφόπλακες ενός εκατομμυρίου ανδρών θα είναι το μνημείο του και οι επιθανάτιοι ρόγχοι τους ο επιτάφιός του. Επομένως δεν θα πρέπει να αναμένεται ότι ο επικεφαλής σε μία ιστορία ίντριγκας, δύσοσμων δολοπλοκιών και συμπαιγνίας, στρεψοδικίας και ανούσιου μυστηρίου, θα είναι πάντοτε ευχάριστης οσμής στα ρουθούνια εκείνων που προτιμούν τους ήρωες τους λευκούς σαν κρίνα…

Συνοψίστε τον, λοιπόν, σε όλες αυτές τις αντιφάσεις και ενσωματώστε τη σύνθεσή τους σε έναν άνδρα. Δώστε σ’ αυτόν τον άνδρα τραγωδία, χρώμα, δράμα. Δώστε του πλούτο και ανυπολόγιστη δύναμη. Δώστε του το χάρισμα της σιωπής, τη συνήθεια της βέβαιης αξιοπρέπειας, μία βαθιά γνώση της αδυναμίας των φιλόδοξων ανδρών. Προσθέστε σκληρότητα, μία αίσθηση ίντριγκας και τελικά ρομάντσο.

Δώστε του υπηκοότητα όλων των εθνών, εδάφη πατριωτών και λατρών της γης και των καλλιεργημένων ανθρώπων. Απονείμετέ τον με τιμές μίας μεγάλης αυτοκρατορίας. Χαρίστε του την εύνοια των μισών βασιλέων της γης ως ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της ανάγκης τους γι’ αυτόν και του ιδιόμορφου ταλέντου του για την εξυπηρέτησή τους και δώστε του το μίσος των υπολοίπων για τη δύναμή του να συντρίβει τα στέμματά τους μέσα στη σκόνη.

Δώστε του την αγάπη των ευγενών γυναικών.

Δώστε του αιματοχυσία και πολέμους».

Η πώληση όπλων σε όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές υπήρξε για τον «ιππότη του ένοπλου καπιταλισμού και των τιμητικών μεταλλίων» μία πράξη απόλυτα «πατριωτική». Αυτό ήταν το κρυφό «οικονομικό σύστημα» του Μπάζιλ, βασική παράμετρος του οποίου υπήρξε η εξαγορά, η γνωστή στις μέρες μας «μίζα». Γι αυτές του τις υπηρεσίες στον Μαμωνά ο Μπάζιλ «τιμήθηκε» με 298 μετάλλια από 31 διαφορετικές χώρες. Ο Μπάζιλ κερδοσκοπούσε και από τα κέρδη των τραπεζών. Επρόκειτο ουσιαστικώς για δανεισμό χωρίς ρίσκο. Οι τράπεζες του Ζαχάρωφ χορηγούσαν στα κράτη, εγγυημένα από το δημόσιο, δάνεια με υψηλά επιτόκια για να προμηθευτούν κάθε λογής όπλα από τις πολεμικές βιομηχανίες του Ζαχάρωφ! Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι ο Μπάζιλ επινόησε τη δωροδοκία, σίγουρα όμως της έδωσε «επιστημονικό» περιεχόμενο.

Στο τέλος του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα επικρατούσε στη Βρετανία η φιλελεύθερη οικονομία στην απόλυτη μορφή της, βασισμένη στα ακλόνητα θεμέλια της αποικιοκρατίας, και συνεπώς είχε δημιουργηθεί ένα οικονομικό περιβάλλον που ταίριαζε απολύτως με τις φιλοδοξίες και τις ικανότητες ανθρώπων όπως ο Ζαχάρωφ. Όμως, όπως είναι φυσικό, αυτό από μόνο του δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας του μύθου του. Άλλωστε, εκείνη την εποχή δεν ήταν ο μόνος ο οποίος αναζητούσε τη γη της επαγγελίας στο Σίτυ του Λονδίνου.

Η οικονομική κρίση του 1870 στην Ευρώπη καθοδηγείται από μία καπιταλιστική κάστα που αναζητά νέες αγορές κρατών που χρειάζονται όπλα, με απώτερο σκοπό να μακελέψουν τον κόσμο. Η δημιουργία εθνικών κρατών δημιουργεί ένα κατάλληλο περιβάλλον για τους εμπόρους όπλων και τη δεκαετία του 1880 η καριέρα του Ζαχάρωφ αρχίζει και απογειώνεται.

Κλείνονται μυστικές συμφωνίες μεταξύ των σπουδαιότερων πολεμικών βιομηχανιών της εποχής από όλο το φάσμα της Ευρώπης, Vickers, Krupp, Schneider – Creusot, Rafalovitch, και σχηματίζεται ένα παγκόσμιο εμπορικό δίκτυο με τις ευλογίες των κυβερνήσεών τους, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά γιατί ουσιαστικά ελέγχονται από τους ιδιοκτήτες των πολεμικών βιομηχανιών.

Ξεκινά μία διαδικασία κινητοποίησης των μαζών προς την κατεύθυνση των μονίμως επερχόμενων και επαπειλούμενων πολέμων, που δεν σταματά ακόμη και όταν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες διάγουν μία περίοδο οικονομικής ευημερίας την πρώτη δεκαετία του 20^ου αιώνα. Πεδίο δοκιμών από τα μέσα της δεκαετίας του 1880 αποτελούν τα Βαλκάνια, όπου Γερμανία, Αυστρία αλλά και η Ρωσία εποφθαλμιούν τη Θεσσαλονίκη για να ελέγχουν τη βαλκανική ενδοχώρα.

Η κοσμική ζωή του Ζαχάρωφ με τις επαύλεις στην Αγγλία, τη Γαλλία, το Μόντε Κάρλο και η διαμονή του σε πολυτελέστατες σουίτες ξενοδοχείων, όπως το Grand Hotel στο Παρίσι και το Claridge στο Λονδίνο, πρόδιδε μόνο ένα τμήμα του τεράστιου πλούτου που συγκέντρωσε επί 50 χρόνια πουλώντας όπλα, δίνοντας δάνεια και κλείνοντας συμφωνίες. Μεταξύ όλων των άλλων έβαλε στο στόχαστρο των οικονομικών του συμφερόντων και τα κοιτάσματα πετρελαίου της Ρουμανίας και της Μέσης Ανατολής.

Κάποιοι θεώρησαν ότι, ο κυνισμός και η κτηνωδία που επέδειξε κερδοσκοπώντας από τη σφαγή της ευρωπαϊκής νεολαίας στον Μεγάλο Πόλεμο, έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τον ρομαντισμό στην προσωπική του ζωή μένοντας πιστός σε μία σχέση που δεν έδειχνε να έχει προοπτική. Ίσως, αυτό να υπήρξε και η ακροτελεύτια αντίσταση του ανθρωπίνου DNA του. Ή μήπως κι αυτός ο ρομαντισμός υπήρξε συστατικό στοιχείο του «συστήματος» Ζαχάρωφ;