Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ "ΧΙΡΟΣΙΜΑ" ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

Ιστορικού – ερευνητή

booksonthesites.blogspot.com

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ

θα καθίσουν στο δείπνο.

Μόνον αυτοί και όχι οι άλλοι,

της συνομοταξίας του κτήνους.

Αυτοί που λιμοκτόνησαν

χωρίς να μάθουν ποτέ την αιτία.

Αυτοί που σφαγιάστηκαν

και πετάχτηκαν στα βάραθρα,

άψυχα κουφάρια για τους γύπες.

Αυτοί που ικέτεψαν

μα έλεος δεν τους δόθηκε

Αυτοί που μακελεύτηκαν

στα χαρακώματα και τα ορύγματα.

Τα θύματα των διεθνών τοκογλύφων,

Η βορά της Αδελφότητας των όπλων.

Οι αδικημένοι του κώδικα της ζωής

οι πένητες της ευσπλαχνίας,

οι απόκληροι της αγάπης.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ

θα καθίσουν στο δείπνο».

Αν είχαμε τη δυνατότητα να αποτυπώσουμε σε μία φωτογραφία τις απώλειες του ελληνισμού σε ανατολική Μακεδονία, Θράκη, Μικρά Ασία και Πόντο την περίοδο 1914-1922, τότε τα πυρηνικά ολοκαυτώματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στις 6 και τις 9 Αυγούστου του 1945 θα φάνταζαν μινιατούρες καταστροφής. Η σύγχρονη ιστορική επιστήμη «βολεύεται» να θεωρεί γενοκτονία, ολοκαύτωμα και εγκλήματα πολέμου μόνον τις περιπτώσεις για τις οποίες κατέχει κάθε μορφής αποδεικτικό υλικό, ενώ απορρίπτει ως ιστοριοδιφικής καταβολής τα στοιχεία της συλλογικής μνήμης.

Η εισβολή των βουλγαρικών μεραρχιών στο ελληνικό έδαφος από το Σιδηρόκαστρο, το Νευροκόπι και τον μεθοριακό σταθμό του Οξιλάρ, στις 5 και 6 Αυγούστου 1916, προς τις Σέρρες τη Δράμα και την Καβάλα και η τουρκική επίθεση στην εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου του 1922, οριοθετούν τη χειρότερη τραγωδία του ελληνισμού όχι μετά την πτώση της Πόλης το 1453, αλλά μετά την κατάληψη του ελληνικού χώρου από τις τουρκικές ορδές τη δεκαετία του 1380.

Πριν την είσοδο των Βουλγάρων στην Καβάλα τον Αύγουστο του 1916, η πόλη είχε 55.000 κατοίκους. Κατά τη διανομή άρτου στις 10 Οκτωβρίου 1918 βρέθηκαν 8.500 κάτοικοι από τους οποίους οι σκελετωμένοι και ρακένδυτοι Έλληνες ήταν λιγότεροι από τους μισούς. Σε έκθεσή τους οι επιζήσαντες γιατροί της πόλης ανέφεραν ότι 10.000 Έλληνες πέθαναν από ασιτία και άλλοι 4.000 από διάφορα νοσήματα, που είχαν ως αρχική αιτία τον υποσιτισμό. Στην αγορά έβρισκαν μόνο ξεροκόμματα από αραβόσιτο στόκο και τσιμέντο!

ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Κατά μία διαβολική σύμπτωση οι 70.000 νεκροί της Χιροσίμα συμπίπτουν με τους 70.000 νεκρούς του βουλγαρικού «B29», που αφάνισε τον ελληνισμό της ανατολικής Μακεδονίας. Οι 300.000 νεκροί του ποντιακού ελληνισμού ξεπερνούν κατά πολύ τους 200.000 νεκρούς σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, όπως αποτυπώθηκαν σε ιαπωνικές στατιστικές του 1950. Και εάν το πυρηνικό μανιτάρι υψώθηκε στα 18 χιλιόμετρα για να ταρακουνήσει τα αμερικανικά αεροπλάνα που σκόρπισαν τον όλεθρο, κανένα πυρηνικό μανιτάρι δεν σηκώθηκε για να πιστοποιήσει το ολοκαύτωμα ενός εκατομμυρίου Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που σφαγιάστηκαν και πετάχτηκαν βορά στα όρνεα στις πορείες θανάτου.

Οι 80 φωτογραφίες του Γερμανού ανθρωπιστή, συγγραφέα και ποιητή Armin T. Wegner και άλλων Γερμανών αξιωματικών, οι οποίοι υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του αφανισμού του αρμενικού λαού, ήταν αυτές που τεκμηρίωσαν τη γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων το 1915-16. Η αποτύπωση με το φωτογραφικό φακό της εξολόθρευσης των Αρμενίων οδήγησε στην αναγνώριση της πρώτης γενοκτονίας του 20^ου αιώνα, σύμφωνα με τη «Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία της Γενοκτονίας», που εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 9 Δεκεμβρίου του 1948.

Δυστυχώς δεν βρέθηκε κανένας Βρετανός, Γάλλος ή Ιταλός αξιωματικός να αποτυπώσει τη γενοκτονία του μικρασιατικού ελληνισμού, ενώ οι Μπολσεβίκοι του Λένιν του Τρότσκι και του Φρούνζε τροφοδοτούσαν τον Κεμαλικό στρατό με ατελείωτες ποσότητες όπλων, πυρομαχικών, βαγόνια με πετρέλαιο και κυρίως με εκατομμύρια χρυσά ρούβλια την ίδια περίοδο που οι λαοί τους λιμοκτονούσαν στον ανηλεή εμφύλιο πόλεμο «Κόκκινων» και «Λευκών» μετά το ξέσπασμα της μπολσεβίκικης επανάστασης.

«Οι Τούρκοι συλλαβόντες ταύτην μετά των τέκνων της ως και ετέρους ομογενείς 190 εν όλω, τινάς μεν τούτων απέπνιξαν δια βρόχων, τους δε λοιπούς κατέσφαξαν, τα βρέφη των ομογενών τούτων εθανάτωσαν, περιβαλόντες τους λαιμούς αυτών δια βρόχων και ακολούθως εκσφενδονίσαντες ταύτα διά περιστροφικής κινήσεως εις τους τοίχους των οικιών. Αι γυναίκες εβασανίζοντο ανοιγομένων των κοιλιών αυτών και αποσπωμένων των εμβρύων τα οποία ερρίπτοντο προς βρώσιν εις τους κύνας».

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Πέντε ημέρες πριν την εκδήλωση της σαρωτικής τουρκικής επίθεσης στην εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ τον Αύγουστο του 1922, ο φυγόστρατος Γεώργιος Κονδύλης ενημέρωνε με επιστολή του τον Ελευθέριο Βενιζέλο ότι «είναι εξηκριβωμένον τελείως, ότι ο στρατός του Μ. Κεμάλ ευρίσκεται εν αθλία καταστάσει». Ήταν δε σε τέτοια «άθλια κατάσταση» ο στρατός του Κεμάλ ώστε τις πρώτες ώρες της επίθεσης είχε κονιορτοποιήσει τις ελληνικές εμπροσθοφυλακές με τα μεγαλύτερου βεληνεκούς πυροβόλα του και παγίδευσε μονάδες από τα δύο σώματα στρατού στην κοιλάδα του Αλί Βεράν.

 «Όταν το τμήμα μας βρέθηκε στο έμπα της χαράδρας είδα μπροστά μου να εκτείνεται ολόκληρο το εσωτερικό του μεγάλου ανοίγματος κατάμεστο από φαντάρους, άλογα, μουλάρια, αυτοκίνητα, ταλίκες, κάρα κι ό,τι άλλα διέθεταν και τα δύο σώματα στρατού… Ήταν φανερό πως η …ναπολεόντεια μεγαλοφυΐα της στρατιωτικής μας διοικήσεως είχε κατορθώσει το ακατόρθωτο: Στρίμωξε 70-80 χιλιάδες άνδρες και τετράποδα περισσότερα από 2 χιλιάδες και μηχανοκίνητα σε μιάν έκταση λιγότερη από χίλια στρέμματα».

Ο Κονδύλης ήταν μάλιστα σίγουρος ότι «αι πιθανότητες αναλήψεως επιθέσεως εκ μέρους του Μ. Κεμάλ ηλαττώθησαν επαισθητώς. Το αγγλικόν Στρατηγείον είναι σήμερον σχεδόν βέβαιον ότι πάσα τοιαύτη σκέψις εγκαταλείφθη». Όχι. Τον Κονδύλη δεν τον εκτέλεσαν στο Γουδί. Τον έκαναν υποστράτηγο για τις «ακριβείς» πληροφορίες που συνέλεγε από το βρετανικό στρατηγείο. Όπως δεν εκτέλεσαν τους φυγόστρατους, τους φυγάδες και τους λιποτάκτες και αυτούς που παρέδωσαν 4.000 οπλίτες και 200 αξιωματικούς στον Κεμαλικό στρατό.

ΤΑ "ΙΟΥΛΙΑΝΑ" ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η μη …ανάκληση του Λάμπρου Κορομηλά

Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΣ

Ιστορικός - ερευνητής

Το προσωπικό του προξενείου της Θεσσαλονίκης σε φωτογραφία του 1908. Η δομή και η οργάνωση του προξενείου ήταν εν πολλοίς έργο του Λάμπρου Κορομηλά.

Οι 35 νεκροί Τούρκοι στρατιώτες στην πολιορκία της ομάδας του καπετάν Μητρούση στο καμπαναριό της εκκλησίας στα Καμενίκια Σερρών, το πρωϊ της 14^ης Ιουλίου 1907, ήταν από μόνο του ένα πολύ σοβαρό γεγονός για να προκαλέσει τη μήνιν της Υψηλής Πύλης. Όμως τους Τούρκους αξιωματούχους δεν τους εξόργισε τόσο ούτε και η συμπλοκή της τουρκικής στρατο-χωροφυλακής με το 11μελές αντάρτικο σώμα του 25χρονου Στενημαχιώτη καπετάν Μακούλη, την ίδια ημέρα στη Δοβίστα Σερρών, που είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση, πλην ενός, των Μακεδονομάχων.

Η Υψηλή Πύλη έπνεε τα μένεα γιατί κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις διαπιστώθηκε ότι πολλοί κάτοικοι των Δαρνακοχωρίων και της πόλης των Σερρών εμπλέκονταν στον Μακεδονικό Αγώνα. Μόνον από τη Δοβίστα συνελήφθησαν περισσότερα από 150 άτομα και άλλα 100 από τα γύρω χωριά με την κατηγορία της συμμετοχής ή της υπόθαλψης αντάρτικων ομάδων. Ήταν η πρώτη φορά που οι τουρκικές αρχές είχαν απτές αποδείξεις για την εμπλοκή σε τόσο μεγάλη κλίμακα του ελληνικού πληθυσμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 6^ου Γραφείου της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού, στην περιοχή των Σερρών και της Στρώμνιτσας στο ελληνικό δίκτυο άμυνας ήταν 143 οπλίτες και 270 άτομα επιμελητείας.

Οι επιπτώσεις υπήρξαν ραγδαίες σε όλα τα επίπεδα. Ενημερώθηκαν οι πρεσβευτές των «Μεγάλων Δυνάμεων» στην Κωνσταντινούπολη και ζητήθηκε από τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα να προβεί σε αυστηρό διάβημα για την καταστολή της δράσης των Μακεδονικών σωμάτων. Η κατάσταση μύριζε κυριολεκτικά μπαρούτι. Ο Έλληνας πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Λάμπρος Κορομηλάς μόλις πληροφορήθηκε για τις συμπλοκές στις Σέρρες και τη Δοβίστα μπήκε στη διπλωματική άμαξα και έφυγε για το Βόλο, ενώ ο πρόξενος των Σερρών Αντώνιος Σακτούρης έψαχνε τρόπους διαφυγής.

«Βιέννη, Τρίτη πρωία – Τηλεγραφήματα εκ Κωνσταντινουπόλεως αναγγέλουσιν ότι τη απαιτήσει των Μεγάλων Δυνάμεων η Τουρκία απηύθυνε προς τον εν Αθήναις πρεσβευτήν αυτής μακρόν τηλεγράφημα προσκαλούσα αυτόν να προβή εις αυστηρά διαβήματα παρά τη Ελληνική κυβερνήσει προς καταστολήν των Μακεδονικών σωμάτων.

Το τηλεγράφημα τούτο ανακοινωθέν και εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις δημοσιεύεται παρ’ όλων των εφημερίδων και εμποιεί ζωηροτάτην εντύπωσιν δια τον κατηγορηματικόν τόνον.

Λέγεται ότι ο πρεσβευτής της Τουρκίας πλην των άλλων αξιώσεων των διατυπουμένων εις το τηλεγράφημα εζήτησεν όπως εντός 24 ωρών ανακληθή ο εν Θεσσαλονίκη Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος κ. Κορομηλάς».

Ο Λάμπρος Κορομηλάς υπήρξε ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη και ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα έως και τον Ιούλιο του 1907, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Προξενείο μετά τα γεγονότα στις Σέρρες και τη Δοβίστα.

Η ΜΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ

Μπορεί σήμερα οι ενέργειες της τότε ελληνικής κυβέρνησης να δείχνουν διπλωματικό επαρχιωτισμό αλλά έπρεπε με κάθε θυσία να μην ικανοποιηθεί η τουρκική απαίτηση για ανάκληση του Κορομηλά, αλλά και ο Έλληνας πρόξενος να μην ξαναπατήσει το πόδι του στη Θεσσαλονίκη!

Η ελληνική κυβέρνηση λοιπόν αντέκρουσε τους ισχυρισμούς της Υψηλής Πύλης ότι ο Έλληνας πρόξενος της Θεσσαλονίκης οργάνωνε τη δράση των ελληνικών σωμάτων στη Μακεδονία και δεν έδωσε απάντηση στο αίτημα για ανάκλησή του από το γενικό προξενείο Θεσσαλονίκης. Ο Κορομηλάς βρισκόταν από τετραημέρου στην Αθήνα και  «είτε οσφρανθέντος την απειλήν της Τουρκίας, είτε τυχαίως επανελθόντος λύει ευκόλως το ζήτημα, αφού πρόκειται περί εκτελέσεως γεγονότος τετελεσμένου ήδη». Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Οι τουρκικές αντιδράσεις άρχισαν να παίρνουν τη μορφή τελεσιγράφου με την έμμεση απειλή πολέμου που διατυπώθηκε:

«Εν αντιθέσει προς τας υφισταμένας συνθήκας και προς τας διαβεβαιώσεις τας δοθείσας υπό του υπουργού των Εξωτερικών και του προέδρου του υπουργικού συμβουλίου της Ελλάδος ο αριθμός των ενόπλων ελληνικών ομάδων εν Μακεδονία αυξάνει από ημέρας εις ημέραν…  Οι Έλληνες υπουργοί είνε αρκούντως συνετοί δια να μη αγνοώσι πού θα φέρη η κατάστασις αύτη εν τέλει από της απόψεως των δύο χωρών».

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΑΚΤΟΥΡΗ

Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε απλώς ότι έληξε η θητεία του Λάμπρου Κορομηλά και συνεπώς δεν επρόκειτο να επανέλθει στη Θεσσαλονίκη. Και ναι μεν ο Κορομηλάς τη γλύτωσε, ο Σακτούρης όμως πέρασε εφιαλτικές στιγμές καθώς μέχρι το Νοέμβριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη η μεγάλη δίκη των συλληφθέντων – παραπέμφθηκαν τελικά περίπου 150 άτομα – οι ανακριτικές αρχές διέρρεαν σταγόνα – σταγόνα τα στοιχεία της προανάκρισης. Όλοι γνώριζαν ότι ο Σακτούρης ήταν ο ιθύνων νους του «όλου πράγματος» στην ανατολική Μακεδονία.

Έγραψε ο Σακτούρης στα απομνημονεύματά του:

«Οι Τούρκοι προέβησαν εις αθρόας συλλήψεις των ομογενών κατοίκων των παρά τας Σέρρας Ελληνικωτάτων χωρίων, Νταρνακοχωρίων. Η δίωξις ήτο αγριοτάτη. Εις πλέον των 150 ανήλθον οι συλληφθέντες. Και μεταξύ αυτών ήσαν οι πρόκριτοι, οι οποίοι υπεβλήθησαν εις φρικώδη βασανιστήρια δια να μαρτυρήσουν… Ολόκληρος η περιφέρεια υπεβλήθη εις μαρτύρια και ενομίσαμεν ότι ολόκληρος η εκεί οργάνωσις της αμύνης εξηφανίσθη».

Ο Σακτούρης αναγκάστηκε να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη για να παραπονεθεί στον «περιφερειάρχη», στον ευφυέστατο Χιλμή πασά, ο οποίος του είπε το μνημειώδες: «Κύριε Σακτούρη, τα μεγάλα ζητήματα, απαιτούν μεγάλας θυσίας. Πώς θέλετε να πάρετε την Μακεδονίαν, χωρίς θυσίας;».

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ

"Ελγίνεια" της Μακεδονίας

Τα μοναστήρια της Μακεδονίας και της Θράκης περιμένουν τα κλεμμένα από τους Βουλγάρους χειρόγραφα και κειμήλια.

Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΣ

Ιστορικός – ερευνητής

Η λεηλασία των 700 και πλέον ελληνικών χειρογράφων, περγαμηνών και χαρτώων και πολλών άλλων κειμηλίων των μοναστηριών της Μακεδονίας και της Θράκης αποτελεί ένα πολιτισμικό έγκλημα ίδιας τάξης μεγέθους με την αρπαγή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τον ληστρικό Έλγιν και αποτελεί τη δεύτερη τραγική επίπτωση της βουλγαρικής κατοχής 1916-18 μετά την προμελετημένη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού.

Από την εποχή που ο τότε έφορος των Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου ταξίδεψε στη Σόφια τον Μάιο του 1923, για να παραλάβει υποτίθεται όλους τους συλημένους πολιτισμικούς μας θησαυρούς, σύμφωνα με το άρθρο 126 της συνθήκης του Neuilly του 1919, μέχρι και σήμερα έχουν δημοσιευτεί δεκάδες μελέτες για το θέμα αυτό.

Το εύρος της βουλγαρικής προσπάθειας για τη φυσική εξόντωση του πληθυσμού και την εξάλειψη της συλλογικής ιστορικής μνήμης των Ελλήνων πήρε τέτοια μορφή, ώστε λεηλατήθηκαν όχι μόνον οι μονές αλλά και οι κώδικες των μητροπόλεων και των εκκλησιών, τα μητρώα των κοινοτήτων και τα αρχεία όλων των κρατικών υπηρεσιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κώδικας και οι κώδικες αντιγραφής αλληλογραφίας της μητρόπολης Δράμας, οι κώδικες των πρακτικών των συνεδριάσεων της δημογεροντίας και όλων των ιδρυμάτων του ελληνισμού κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας με στοιχεία για την οικογενειακή και περιουσιακή κατάσταση των Ελλήνων.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

Πριν από τον Μεγάλο Πόλεμο  οι δύο εμβληματικές μονές της Μακεδονίας, η μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και η μονή Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο είχαν σύμφωνα με δημοσιευμένους καταλόγους 692 χειρόγραφα. Από τα 431 χειρόγραφα της Εικοσιφοίνισσας, από τα οποία τα 161 περγαμηνά και τα 270 χαρτώα, επεστράφησαν ελάχιστα. Κατά την περίοδο 1913-1919 οι Βούλγαροι λεηλάτησαν και τα δύο μοναστήρια της Ξάνθης, της Παναγίας της Καλαμούς και της Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας από τα οποία πήραν μεταξύ άλλων κειμηλίων και 43 χειρόγραφα.

Τα χειρόγραφα έχουν εδώ και χρόνια καταλογραφηθεί και ταυτιστεί από Έλληνες και ξένους επιστήμονες και το μόνο που απομένει είναι η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους στη φυσική τους θέση, στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών. Από τους δεκάδες επιστήμονες που ασχολήθηκαν με τα ελληνικά χειρόγραφα της Μακεδονίας θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τον κορυφαίο Έλληνα παλαιογράφο και κωδικολόγο Λίνο Πολίτη, ο οποίος εμφύσησε και στους φοιτητές του την προσήλωσή του στο να βρεθούν τα κλεμμένα κειμήλια και τον Andre Guillou, ο οποίος μελέτησε για πολλά χρόνια τα ελληνικά χειρόγραφα και εξέδωσε το μνημειώδες έργο του για τα χειρόγραφα της μονής του Τιμίου Προδρόμου.

Μετά την έστω και off the record παραδοχή των Βουλγάρων το 1985, ότι αυτοί έχουν τα κλεμμένα χειρόγραφα αλλά ότι δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν ακολούθησε η αναπάντεχη παρουσίασή τους το 1990 κατά τη διάρκεια διεθνούς επιστημονικής συνάντησης στο κέντρο “Ivan Dujev”.

«Η γενική κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα τα χειρόγραφα (Σ.Σ.: 1990) κρίνεται ικανοποιητική, αν εξαιρέσουμε μερικά «ατυχήματα» που έχουν υποστεί. Τις φθορές αυτές τις γνωρίζαμε από καιρό, γιατί έχουν διαπιστωθεί τόσο στα χειρόγραφα που βρίσκονται σήμερα στην Αθήνα όσο και στα χειρόγραφα που κατά καιρούς έχουν επανεμφανιστεί. Συχνά από τα χειρόγραφα λείπουν φύλλα μεμονωμένα, κυρίως αυτά που είχαν μικρογραφίες ή έφεραν σημειώματα που πρόδιδαν την προέλευσή τους. Κάποτε δεν λείπουν φύλλα αλλά έχουν εξαλειφθεί ή οι παλιοί αριθμοί των χειρογράφων ή τα σημειώματα ή μέσα στα σημειώματα μόνο τα ονόματα των Μονών. Τέλος σε μερικές περιπτώσεις από τα χειρόγραφα λείπουν μεγάλα τμήματα».

Μετά την εμπεριστατωμένη παρουσίαση του θέματος το 1990 από τους Βασίλη Άτσαλο, Βασίλη Κατσαρό και Χαράλαμπο Παπαστάθη, άρχισε ένα γαϊτανάκι υποσχέσεων σε ανώτατο κυβερνητικό και πολιτειακό επίπεδο για την επιστροφή τους αλλά το θέμα πήγαινε κάθε φορά στις …βουλγαρικές καλένδες. Κατά καιρούς μέχρι και στον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο υποσχέθηκε η βουλγαρική κυβέρνηση την επιστροφή των ελληνικών χειρογράφων.

ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Επικεφαλής και «επιστημονικός» σύμβουλος της επιχείρησης αφελληνισμού ήταν ένας αλητήριος αρχαιοκάπηλος, τσέχικης καταγωγής, αυστριακός ή βούλγαρος υπήκοος, δήθεν καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο της Σόφιας με το όνομα ή ψευδώνυμο Βλαδίμηρος Σις, του οποίου η επιστημονική ιδιότητα του αρχαιολόγου και του καθηγητή δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ καθώς δεν βρέθηκε καμία μελέτη του σε κανένα έγκυρο επιστημονικό περιοδικό.

Η λεηλασία της Εικοσιφοίνισσας έγινε τη Μεγάλη Δευτέρα στις 27 Μαρτίου του 1917, δηλαδή τρείς μήνες πριν η νεοσύστατη κυβέρνηση του Βενιζέλου κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των κεντρικών αυτοκρατοριών, της Τουρκίας και της Βουλγαρίας. Ο Σις έχοντας μαζί του τους κομιτατζήδες του Πανίτσα απογύμνωσε τη μονή από όλους τους πολιτισμικούς θησαυρούς του ελληνισμού.

Να τι έγραψε σε έκθεσή του ο ηγούμενος της Εικοσιφοίνισσας Νεόφυτος στις 28^ης Οκτωβρίου 1918:

«Μεγάλη  Εβδομάς, εβδομάς των παθών του Κυρίου ημών Ι. Χ. και των Μοναχών. Την Μεγάλην Δευτέραν της εβδομάδος και ώραν 2 μ.μ. ο Βούλγαρος οπλαρχηγός Πανίτσας με όλα τα γνωστά παλληκάρια του και ο Βλαδίμηρος Σις, Αυστριακός την καταγωγήν, Βούλγαρος υπήκοος αρχαιολόγος, καθηγητής του εν Σόφια Πανεπιστημίου (τουλάχιστον ο ίδιος έδωκεν τοιαύτας συστάσεις ότε ειργάσθη εις την Βιβλιοθήκην της Μονής) και τυμβωρύχος των αρχαίων μνημείων εν Φιλίπποις κατά τον χειμώνα του 1916-1917, ούτοι λέγω μετά τινων χωρικών οθωμανών ήλθον εις την Μονήν και αφού προηγουμένως προς ημετέραν απάτην αφώπλισαν αμφοτέρας τας φρουράς (υπαρχούσης τότε τουρκικής) συνήθροισαν και έκλεισαν Μοναχούς τε και υπηρέτας εις το στέγασμα του νέου φούρνου.

…μετά ξυλοκόπημα μίας ώρας βλέπομεν ότι άλλοι έθεσαν πυρ εις την μεταξύ αγίας Βαρβάρας και καθολικού Ναού αυλήν και έκαιον τα εν χρήσει έντυπα βιβλία του Ναού και τα ενδύματα των Μοναχών ευρισκόμενα εντός του Ιερού, ίνα νομίσωμεν μετά ταύτα ότι η κλαπείσα βιβλιοθήκη και τα λοιπά διάφορα ιερά άμφια εκάησαν εκεί.

… τα δε κλοπιμαία εκ της βιβλιοθήκης εις διάφορα χειρόγραφα εκ μεμβράνης και παπύρου εκ του Σκευοφυλακείου, εις Ιερά άμφια Βυζαντινής τέχνης χρυσά και αργυρά αντικείμενα αμυθήτου πλούτου και εις χρυσόβουλα, σιγίλλια και τίτλους (φιρμάνια) ιδιοκτησίας και λοιπά αντικείμενα αρχαίας τέχνης πάντα ταύτα εφορτώθησαν εις 18 ημιόνους και μεταφέρθησαν εις Δράμαν. Την ιστορικήν αξίαν αυτών ουδείς θα δυνηθεί να περιγράψη. Μετά την αναχώρησιν των κακούργων, μόλις εμείναμεν ελεύθεροι διεσκορπίσθημεν άπαντες οι Μοναχοί εις τα κελλία μας πεφοβισμένοι…».

ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ

Ο ληστρικός χαρακτήρας της βουλγαρικής επιδρομής στα ελληνικά μοναστήρια συμβάδιζε σε βαρβαρότητα με το συστηματικό λιμό και το κλίμα τρομοκρατίας, που είχαν επιβάλλει οι βουλγαρικές αρχές στους Έλληνες της ανατολικής Μακεδονίας.

Στον κατάλογο που απέστειλε στις 22 Οκτωβρίου 1918 ο επόπτης (τοποτηρητής) της μητρόπολης Σερρών, ο επίσκοπος Καμπανίας Διόδωρος προς τον υπουργό Εξωτερικών περιγράφονται όλα τα κειμήλια και τα αντικείμενα που λεηλατήθηκαν από τη μονή Τιμίου Προδρόμου, την οποία οι Βούλγαροι κυριολεκτικά απογύμνωσαν ακόμη και από τα κουφώματα θυρών και παραθύρων!

Στην περίπτωση της μονής Τιμίου Προδρόμου των Σερρών, οι Βούλγαροι άφησαν τα προσχήματα και η λεηλασία της μονής άρχισε τις δύο τελευταίες ημέρες του Ιουνίου 1917. Ένα βουλγαρικό απόσπασμα με επικεφαλής τον λοχαγό Πετρώφ κατέλαβε τη μονή από τις 23 Ιουνίου και εκτόπισε όλους τους πατέρες στη Βουλγαρία. Με οδηγό τις καταγραφές και πάλι του αρχαιοκάπηλου Βλαδίμηρου Σις απογύμνωσαν τη μονή. Τα κλοπιμαία παραδόθηκαν στη διοίκηση της 8^ης βουλγαρικής μεραρχίας που στρατοπέδευε στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών.

Ο κατάλογος του Διόδωρου έπεσε στην αφάνεια καθώς το 1923 οι βουλγαρικές αρχές επέστρεψαν μέρος των κλεμμένων χειρογράφων, τα περισσότερα από τα οποία ήταν από τη μονή του Τιμίου Προδρόμου. Δεν επρόκειτο όμως μόνο για τα χειρόγραφα. Οι Βούλγαροι λεηλάτησαν το καθολικό της μονής, το σκευοφυλάκιο, τη βιβλιοθήκη, τα κελιά των μοναχών, τις αποθήκες με δεκάδες τόνων εφοδίων, έκλεψαν εκατοντάδες ζώα και πτηνά διαφόρων ειδών και «εξήκοντα κυψέλας μελίσσια», το ταμείο της μονής και τους ίδιους τους μοναχούς και τα χρήματα τα μοιράστηκαν λοχαγοί του βουλγαρικού στρατού και ο φρούραρχος Σερρών Φιλίπωφ.

Αξίζει να αναφέρουμε τα κλαπέντα από τη βιβλιοθήκη, όπως καταγράφονται στον κατάλογο του Διόδωρου:

1)               Οκτώ χειρόγραφα ευαγγέλια επί μεμβράνης, ών τα δύο με μικρογραφίας.

2)               Ενενήκοντα πέντε χειρόγραφα επί μεμβράνης.

3)               Διακόσια δέκα χειρόγραφα επί χάρτου.

4)               Χίλιοι διακόσιοι εβδομήκοντα δύο τόμοι έντυπα συγγράμματα.

5)               Είς κώδιξ αρχαίος του κτήτορος, ο λεγόμενος Κτητορικός.

6)               Είς έτερος κώδιξ αρχόμενος από του 1300 μ. Χ. με διάφορα έγγραφα.

7)               Τέσσαρες μεταγενέστερους κώδικες της Μονής.

8)               Τριάκοντα πέντε λογιστικά βιβλία.

9)               Μία υδρόγειος σφαίρα.

10)          Άπαντες οι τίτλοι των ιδιοκτησιών της Μονής.

Συνολικά από τη βιβλιοθήκη και τις διάφορες κρύπτες οι Βούλγαροι επιδρομείς πήραν 313 χειρόγραφα, 100 μεμβράνης και 200 χαρτώα, 4 χρυσόβουλα βυζαντινών αυτοκρατόρων, 5 πατριαρχικά σιγίλια και 4 αρχαίους κώδικες.

«Εμβόλιμα σημειώνεται πως, από τούς σημαντικότερους κώδικες της Μονής ήταν οι δύο Κώδικές της, γνωστοί ως Συλλογή Α και Συλλογή Β. Η Συλλογή Α περιείχε το Τυπικό της Μονής και 14 αντίγραφα από χρυσόβουλα, αυτοκρατορικά προστάγματα και Πατριαρχικά Σιγίλλια. Ο κώδικας αυτός που κλάπηκε το 1917 τελικά εντοπίστηκε στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Πράγας με αρίθμηση XXVC9. Ἡ Συλλογή Β περιέχει έγγραφα χρονολογημένα από το 1279 έως και το 1800. Σήμερα βρίσκεται στην βιβλιοθήκη τοῦ Κέντρου Σλαβοβυζαντινῶν Σπουδών Ivan Dujcev με αριθμό D 80».

Οι  Βούλγαροι πήραν επίσης όλα τα προσωπικά αντικείμενα από τους μοναχούς, κιβώτια με αφιερώματα, «επτακόσιους είκοσι οκάδας χάλκινα σκεύη της τραπέζης και του μαγειρίου, τραπεζομάντηλα, μαχαιροπήρουνα και εν γένει παν ό,τι ήτο δυνατόν να μετακομισθή».

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΜΙΑΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ

Γράφει ο Βασίλης Σ. Κάρτσιος*

Η εκκωφαντική σιωπή για τις βουλγαρικές φρικαλεότητες στην ανατολική Μακεδονία έρχεται να προστεθεί στην ένοχη σιωπή για τη γενοκτονία του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού, για να καλυφθεί ο ένας και μοναδικός ηθικός αυτουργός τους, ο οποίος με την αλλοπρόσαλλη, κατευθυνόμενη από ξένα κέντρα πολιτική του, οδήγησε τον ελληνισμό της Μακεδονίας και της Μικράς Ασίας στα τάρταρα.

Χάριν μίας κακώς εννοούμενης σχέσης καλής γειτονίας (αποδεδειγμένα εγκληματικής από τη μία πλευρά) και η πλέον τεκμηριωμένη και αυταπόδεικτη τέλεση γενοκτονικών κακουργημάτων ακυρώνεται από την παντελή έλλειψη πολιτικής βούλησης, με αποτέλεσμα να προκύπτει ο κίνδυνος να περάσουν τα ιστορικά γεγονότα στη σφαίρα του μύθου.

Συνεπώς δεν προκαλεί καμία εντύπωση στον γράφοντα η κατάπληξη με την οποία αντιμετώπισαν κάποιοι αναγνώστες το άρθρο μου με τίτλο «Έγκλημα και ατιμωρησία», με επωδό: «μα πότε συνέβησαν όλα αυτά»;

Μία από τις πλέον τεκμηριωμένες γενοκτονίες σε βάρος του ελληνισμού ήταν η μεθοδευμένη και συστηματική προσπάθεια της Βουλγαρίας να αλλάξει τον εθνολογικό χάρτη της ανατολικής Μακεδονίας παρά τη συντριπτική ήττα της από τον ελληνικό στρατό στον β΄ βαλκανικό πόλεμο το καλοκαίρι του 1913.

Ήδη από το 1919, λίγους μήνες μετά τη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1918, είχαν όχι μόνο συνταχθεί αλλά και εκδοθεί τρία σημαντικά διεθνούς νομικού κύρους ντοκουμέντα, που περιέγραφαν με κάθε λεπτομέρεια τα αποτελέσματα της βάρβαρης και απάνθρωπης βουλγαρικής κατοχής 1916-1918, που δυστυχώς ήταν προάγγελος της τρίτης δολοφονικής βουλγαρικής κατοχής 1941-1944.

Πρόκειται για την έκθεση της Πανεπιστημιακής Επιτροπής, την έκθεση της Διασυμμαχικής Επιτροπής και την έκθεση του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού, τις οποίες η πολιτική και πανεπιστημιακή μας «διανόηση» φρόντισαν επιμελώς να εξαφανίσουν από το προσκήνιο και από αυτήν ακόμη τη βραβευμένη «ιστορία του ελληνικού έθνους».

Εκτός όμως από τα τρία αυτά συγκλονιστικά ντοκουμέντα, στο Διπλωματικό και Ιστορικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών υπάρχουν ογκωδέστατοι φάκελοι με τηλεγραφήματα, αναφορές, έγγραφα, προσωπικές μαρτυρίες και καταστάσεις με χιλιάδες ονόματα εκτοπισθέντων, πολλές από τις οποίες είναι αναλυτικότατες για την αιτία και τον τόπο θανάτου των δύστυχων Μακεδόνων: «εκ δαρμού, βαρείας εργασίας, κακουχιών και τύφου».

Επίσης, μπορεί κανείς να μελετήσει το σχετικό υλικό από τις διαβουλεύσεις κατά τη διάρκεια των εργασιών της Συνθήκης του Neuilly, που αποτέλεσε μία από τις συνθήκες ειρήνευσης στο λεγόμενο «σύστημα των Παρισίων» 1919-1920 και αφορούσε στη συνθηκολόγηση της ηττημένης Βουλγαρίας.

Ενώ λοιπόν υπήρξε από πολύ νωρίς, σε πραγματικό χρόνο, ένα ικανό διεθνές νομικό και διπλωματικό υπόβαθρο για την καταδίκη της Βουλγαρίας και την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της γενοκτονίας του ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας, το θέμα τέθηκε στο περιθώριο για τους γνωστούς πολιτικούς λόγους. 

*Ο Βασίλης Σ. Κάρτσιος είναι ιστορικός ερευνητής.

Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 21ης ΙΟΥΝΙΟΥ 1917

21 Ιουνίου 1917: Η θλιβερή επέτειος

της γενοκτονίας του ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ

Στην εποχή της παραφιλολογίας περί γενοκτονιών

και «αντιρατσιστικού νόμου»

Γράφει ο Βασίλης Σ. Κάρτσιος*

Η έκθεση της Διασυμμαχικής Επιτροπής του 1919 «Rapports et enquêtes de la commission interalliée sur les violations du droit des gens commises en Macédoine Orientale par les armées bulgares» (Αναφορές και έρευνες της διασυμμαχικής επιτροπής για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ανατολική Μακεδονία από τον βουλγαρικό στρατό), κατά την περίοδο από τη βουλγαρική εισβολή τον Αύγουστο 1916 μέχρι και τη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας τον Σεπτέμβριο του 1918, καλύπτει από μόνη της με τις 620 συγκλονιστικές σελίδες της όλες τις φάσεις των περίφημων «οκτώ σταδίων της γενοκτονίας» του Gregory Stanton.

Στην ουσία τέτοιες λεπτομερείς εκθέσεις πιθανόν να διαμόρφωσαν και τη θεωρία του προέδρου της Genocide Watch για τη μη γραμμική διαδικασία των οκτώ σταδίων (φάσεων) της γενοκτονίας (κατάταξη, συμβολισμός, απανθρωποίηση, οργάνωση, πόλωση, προετοιμασία, εξόντωση και άρνηση), καθώς ενώ λογικά τα μεταγενέστερα στάδια έπονται των προηγούμενων σταδίων, όλα τα στάδια εξακολουθούν να λειτουργούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

“Quel crime que celui qui consiste à condamner a une mort douloureuse des milliers de personnes inoffensives ! et comme il n’est pas possible de justifier par un argument sérieux les mesures qui ont créé et maintenu cet état de choses, il faut admettre avec les témoins entendus que le but entrepris était l’anéantissement de la population hellénique dans le but de modifier l’ethnologie du pays.»

«Άραγε υπάρχει χειρότερο έγκλημα από το να καταδικάσεις σ’ ένα επώδυνο θάνατο χιλιάδες ανυπεράσπιστους ανθρώπους; Και επειδή δεν είναι δυνατόν να δικαιολογήσει κανείς με λογικά επιχειρήματα τα αίτια που δημιούργησαν και διατήρησαν αυτό το καθεστώς, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι στόχος ήταν η εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού, στο πλαίσιο της αλλοίωσης του εθνολογικού χάρτη της χώρας.»

Απόσπασμα από την έκθεση του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού του 1919 για τα βουλγαρικά εγκλήματα στην ανατολική Μακεδονία και την εκτόπιση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στα κάτεργα της Βουλγαρίας και των Σκοπίων.

Στις σελίδες της έκθεσης καταγράφονται συγκλονιστικές λεπτομέρειες για το πώς η ηττημένη Βουλγαρία έθετε εμπόδια ακόμη και στον επαναπατρισμό των ομήρων με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να δολοφονηθούν στην προσπάθεια τους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Τόσο η εισβολή των βουλγαρικών στρατευμάτων τον Αύγουστο του 1916 στην ανατολική Μακεδονία όσο και η εκτόπιση από την 21^η Ιουνίου του 1917 περισσοτέρων από 70.000 Ελλήνων στα κάτεργα της Βουλγαρίας και των Σκοπίων, υπήρξαν αποτέλεσμα της άθλιας βρετανο-γαλλικής μεθόδευσης για την έξοδο της Ελλάδας στο πλευρό της Entente στον Μεγάλο Πόλεμο. Τα άκρως άκρως απόρρητα συνδυασμένα έγγραφα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαίωσαν απλώς το προφανές: Οι βρετανοί πράκτορες μεθόδευσαν την κατάληψη του Ρούπελ και την εισβολή των βουλγαρικών δυνάμεων στην ανατολική Μακεδονία!

 «Εισβάλλοντας στην ανατολική Μακεδονία, η βουλγαρική κυβέρνηση είχε την πεποίθηση ότι αυτή η περιοχή, που αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαλότητας τόσων ετών, θα παρέμεινε υπό βουλγαρική διοίκηση και ο μόνος στόχος της ήταν να αλλοιώσει τον εθνολογικό χαρακτήρα της. Η Επιτροπή εξέτασε με λεπτομέρειες όλα τα μέτρα και όλους τους τρόπους που χειρίστηκε το βουλγαρικό κράτος για να πετύχει αυτό το σκοπό, αλλά πρέπει να δηλώσουμε εκ των προτέρων ότι η βουλγαρική κατοχή υπήρξε από τις πρώτες ημέρες, απάνθρωπη, βάρβαρη και καταστροφική. Μετά την κήρυξη του πολέμου (Ιούνιος 1917) η βουλγαρική κυβέρνηση βρήκε τη δικαιολογία να προχωρήσει σε ομαδικές εκτοπίσεις. Αυτή είναι η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο περιόδων. Η έκθεσή μας λοιπόν, δεν κάνει καμία διάκριση και αντιμετωπίζει με ενιαίο τρόπο την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής».

Η έκθεση της Διασυμμαχικής Επιτροπής διαμόρφωσε από μόνη της ένα ικανό διεθνές νομικό και διπλωματικό υπόβαθρο για την καταδίκη της Βουλγαρίας και την ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της γενοκτονίας του ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας, για την οποία τα «σύγχρονα» κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου έχουν πλήρη άγνοια!

 «…Ανάμεσα στα κάτεργα, το πιο φοβερό ήταν το Κίτσεβο. Όποιον έστελναν εκεί, υπέφερε. Οι επιζώντες μιλούν γι’ αυτό με τρόμο. Οι συνθήκες εργασίας, οι άσχημες καιρικές συνθήκες κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η κτηνωδία των διοικητών, το μετέτρεψαν σε «κολαστήριο» και «νεκροταφείο». Αυτές είναι οι λέξεις που χρησιμοποίησαν όλοι οι μάρτυρες. Το ποσοστό θνησιμότητας εκεί ήταν απίστευτα υψηλό και οφειλόταν στην κακομεταχείριση, τους ξυλοδαρμούς και τις επιδημίες. Για να εξαφανίσουν όλα τα ενοχοποιητικά στοιχεία, οι σταυροί ξηλώθηκαν και το έδαφος ισοπεδώθηκε».

Τα μέλη της Διασυμμαχικής Επιτροπής δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών:

«Όσον αφορά τα άτομα που εκτοπίστηκαν στη Βουλγαρία, οι αναφορές και οι καταθέσεις είναι ακριβείς και διασταυρωμένες. Το αποτέλεσμα της έρευνας για το θέμα αυτό άφησε ένα βαθύ αίσθημα λύπης για τους δυστυχείς που υπέστησαν αυτά τα δεινά και αηδίας για αυτούς που τους τα προκάλεσαν. Το εύρος των ντοκουμέντων που δημοσιεύονται δεν αφήνουν περιθώρια σχεδόν για καμία αμφισβήτηση και κανένα σχόλιο».

Η Επιτροπή έκανε έρευνα σε 339 πόλεις και χωριά, που είχαν πριν την εισβολή των Βουλγάρων πληθυσμό 305.000 κατοίκων. Στις αρχές του 1919 ο πληθυσμός αυτών των δήμων και κοινοτήτων δεν ξεπερνούσε τα 235.000 άτομα. Οι Βούλγαροι μέσα σε 26 μήνες εξόντωσαν 70.000 άτομα. Τα χωριά για τα οποία δεν είχε στοιχεία η Επιτροπή ανέρχονται σε 155. Ο πληθυσμός αυτών των χωριών ήταν πριν την εισβολή περίπου 50.000 κάτοικοι.

Απόσπασμα από τις δεκάδες καταστάσεις των ομήρων της ανατολικής Μακεδονίας, που βρίσκονται στο Ιστορικό και Διπλωματικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών, πολλές από τις οποίες είναι αναλυτικότατες για τον τόπο και την αιτία θανάτου: «εκ δαρμού, βαρείας εργασίας, κακουχιών και τύφου».

Για το θάνατο δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων όχι μόνον έμειναν ατιμώρητοι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί αλλά η Βουλγαρία δεν κατέβαλε σχεδόν τίποτα ούτε για τις πολεμικές αποζημιώσεις αν και ανήκε στους ηττημένους του Μεγάλου Πολέμου. Ο διπλωμάτης Αλέξης Αδ. Κύρου έγραψε:

«Η Ελληνική Κυβέρνησις, επί τη βάσει του άρθρου 118 της Συνθήκης του Neuilly, εζήτησεν την τιμωρίαν 45 Βουλγάρων, οι οποίοι άπαντες, εκτός, μόνον, του ηθικώς υπευθύνου Ραδοσλαύωφ, είχον διαπράξει, αυτοπροσώπως, φρικιαστικά εγκλήματα κοινού δικαίου εις βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας, πιστοποιηθέντα παρά της Διασυμμαχικής Επιτροπής και μνημονευόμενα εις την έκθεσίν της. Πλην, ουδεμία εδόθη συνέχεια εις την Ελληνικήν ταύτην αίτησιν και εκ των Βουλγάρων κακούργων ουδείς ουδέν έπαθεν. Επανορθώσεις; Η Βουλγαρία, όχι μόνον τίποτε ή σχεδόν τίποτε δεν κατέβαλεν εκ του, δια του άρθρου 121 της Συνθήκης του Neuilly, επιβληθέντος ποσού εκ 2.250 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων, αλλά και απηλλάγη, τελικώς των συμπεριληφθεισών εις το ανωτέρω ποσόν Γερμανικών πολεμικών πιστώσεων εκ φρ. Χρ. 2.200. Ας υπομνησθή, επίσης, ότι αντιθέτως προς ό,τι εγένετο δια την Γερμανίαν και την Αυστρο- Ουγγαρίαν, αι νικήτριαι Δυνάμεις δεν έκριναν σκόπιμον να κατάσχουν τον Βουλγαρικόν εμπορικόν στόλον!»

*Ο Βασίλης Σ. Κάρτσιος είναι ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας του βιβλίου «Η γενοκτονία του ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας, κατά τη 2^η βουλγαρική κατοχή (1916-1918)»

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΘΝΟΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

Ιστορικού – ερευνητή

booksonthesites.blogspot.com

Οι πρακτικές του εθνομηδενισμού και της εθνοαποδόμησης αποκτούν πανευρωπαϊκή υπόσταση από τότε που οι μυλόπετρες του απολυταρχικού δίπολου εθνικοσοσιαλισμού και κομμουνισμού συνέθλιψαν τον φιλόδοξο φιλελευθερισμό των 14 σημείων του Αμερικανού προέδρου Γουίλσον και το σνομπ ιμπεριαλιστικό λίμπεραλ της Βρετανίας, οδηγώντας τις περισσότερες χώρες της εκμαυλισμένης ηπείρου στην αγκαλιά του φασισμού.

Η ελληνική εκδοχή της εθνοαποδόμησης ανάγεται στις απαρχές της συγκρότησης του «Βασιλείου της Ελλάδος» μετά τον ανηλεή εμφύλιο πόλεμο κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 και ιδιαιτέρως μετά τα «επαναστατικά» δάνεια που μας πέρασαν απευθείας από την τουρκοκρατία στη βρετανοκρατία.

Οι εγχώριοι εθνοαποδομητές ανακαλύπτουν ξανά και ξανά ότι τα πληρώματα του Μιαούλ(η) μιλούσαν αρβανίτικα, ότι οι Σουλιώτισσες δεν χόρεψαν και δεν πήδηξαν στο Ζάλογγο (κατακρήμνιση με ή άνευ χορού), ότι τα αρχαία ελληνικά είναι μία νεκρή γλώσσα και άλλα πολλά ευτράπελα ών ουκ έστιν αριθμός.

Η εκτίμηση των ιστορικών γεγονότων δια της ιστορικής προβολής αποτελεί σύνηθες βολικό παράπτωμα των εθνοαποδομητών, οι οποίοι εξοκέλλουν  σε συν-έκδοχα της ιστορικής αφασίας, τουτέστιν μπουρδολογίας.

Για παράδειγμα ο Εμμανουήλ Παπάς τον Μάιο του 1821 πλήρωνε 12.000 γρόσια το μήνα σε δύο καράβια από την Ύδρα, για να περιπολούν (όχι να πολεμούν) τις ακτές της Χαλκιδικής, ενώ ο Άνθιμος Γαζής στο Πήλιο περίμενε εις μάτην τα υδραίικα καράβια γιατί όπως έλεγαν “no money, no revolution”. Για όσους δεν κατάλαβαν ακόμη, αν περίμεναν οι Έλληνες να κηρύξει την επανάσταση ο Μιαούλ(ης) με τα αρβανίτικα πληρώματα, φέτος θα παίρναμε μέρος και εμείς στις διαδηλώσεις εναντίον του Ταγίπ Ερντογάν.

Πρόκειται όμως για μία ιδιότυπη ιστορική προβολή των γεγονότων στη σημερινή οπτική, που κάνει τόσο αναδρομές φαλμεραϊκού τύπου (ανύπαρκτον το οφθαλμοφανές), όσο και μεταγενέστερες στάσεις στη μπολσεβίκικη επανάσταση (ομογενοποίηση ή κατά το κοινώς λεγόμενο πολτός), στη σκοπιανή εθνογένεση (στον καιρό της εθνοαποδόμησης), την αλβανική τσαμουριά (οι μεγάλες Ιδέες κρύβουν και μεγάλες τραγωδίες) κ.ο.κ.

Η δυστυχία του να είναι Έλληνες έχει διάφορες εκφάνσεις. Από τις απλές επαναλήψεις δήθεν ιστορικών αποκαλύψεων και την άκριτη υιοθέτηση των απόψεων εθνικιστικών κύκλων γειτονικών χωρών, έως την αλόγιστη υποθήκευση της χώρας στους παγκόσμιους κεφαλαιοκράτες και τη δημιουργία off-shore για τη διαχείριση της αιώνιας μίζας, την οποία ο «σοσιαλισμός» του τρίτου δρόμου την ανήγαγε σε επιστημονικό επίτευγμα (ήμασταν πράγματι αιθεροβάμονες).

Η εθνοαποδόμηση γίνεται στη λογική της ιακωβίνικης αντίληψης, που  επιθυμεί διακαώς να ορίζει αυτή τι είναι δημοκρατία, να την ελέγχει και συνεπώς να απασφαλίζει τη λεπίδα της λαιμητόμου, έστω κι αν δεν υπάρχει άλλος ηγεμόνας για καρατόμηση. Τη θέση του Λουδοβίκου κάτω από το αστραφτερό ατσάλι παίρνει το άρτι γεννηθέν έθνος.

Μέσα σε συνθήκες πολυδιάσπασης της κοινωνίας, οι εθνοαποδομητές βρίσκουν τη χαρίτσα τους διότι ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρό για να εφαρμόσουν την ποδοσφαιρικού τύπου τακτική τους: Αν θέλεις η ομάδα σου να κερδίζει τα πρωταθλήματα, τότε δεν φτάνει μόνο να φτιάξεις καλή ομάδα, αλλά πρέπει να διαλύσεις και τις υπόλοιπες. Με συνέπεια η αρχική δειλή εμφάνιση της ιδιαίτερης άποψης και οπτικής τους να μετεξελίσσεται σε φασίζουσα απροκάλυπτη θέληση για επιβολή της σε όλη την κοινωνία ως το άκρον άωτον της αληθείας!