ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

Με ποιόν τρόπο η ομολογία αποτυχίας και ενοχής μετατρέπεται σε εφαλτήριο δόξης λαμπρό!

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Τον Οκτώβριο του 1919 ολοκλήρωσε τις εργασίες της η διασυμμαχική εξεταστική επιτροπή διερεύνησης των γεγονότων της Σμύρνης και των περιχώρων της και κοινοποίησε την αναφορά της, υπό τον τίτλο «Documents of the Inter-Allied Commission of Inquiry into the Greek Occupation of Smyrna and Adjoining Territories», στο ανώτατο συμβούλιο (Γουίλσον, Λόυντ Τζώρτζ, Κλεμανσώ) της Συνδιάσκεψης Ειρήνης, με απόφαση του οποίου είχε συγκροτηθεί τον Ιούλιο του ιδίου έτους.

Τα μέλη της Επιτροπής, (οι στρατηγοί των «συμμάχων», Mark Bristol, Bunoust, A. Dall’ Olio, R. H. Hare), επισκέφθηκαν τα περισσότερα σημεία που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα, μετά την αποβίβαση της ελληνικής μεραρχίας στις 2/15 Μαΐου 1919, συνεδρίασαν 46 φορές και εξέτασαν 175 μάρτυρες όλων των εθνικοτήτων και όλων των κοινωνικών τάξεων.

Τα έγγραφα 6 και 8 του πορίσματος αναφέρονται στην απόδοση ευθυνών αλλά και στο τι έμελλε να γίνει μετά τα γεγονότα καθώς «η προσάρτηση της περιοχής της Σμύρνης στην Ελλάδα θα ήταν αντίθετη με την αρχή του σεβασμού των εθνοτήτων, αφού στην κατεχόμενη περιοχή, έξω από την πόλη της Σμύρνης και το Αϊβαλί, ο τουρκικός πληθυσμός χωρίς καμία αμφιβολία υπερτερούσε του ελληνικού πληθυσμού».

 

ΑΧΡΕΙΑΣΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Στην παράγραφο 1 του 6^ου εγγράφου αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Η έρευνα έχει αποδείξει ότι η γενική κατάσταση των Χριστιανών στο βιλαέτι του Αϊδινίου υπήρξε ικανοποιητική, από την ανακωχή και μετά, και ότι δεν διέτρεχαν κίνδυνο. Παρά το γεγονός ότι η Διάσκεψη Ειρήνης έδωσε την εντολή για την κατάληψη της Σμύρνης με βάση ανακριβείς πληροφορίες, η αρχική ευθύνη για τα γεγονότα ανήκει σε άτομα ή κυβερνήσεις που δημιούργησαν ή διαβίβασαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, όπως αυτές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 των σχετικών κεφαλαίων». (“Security in the vilayet of Aydin, and in Smyrna in particular, in no way justified the occupation of Smyrna’s forts by application of Article 7 of the armistice (“The Allies have the right to occupy any strategic points in the event of a situation arising which threatens the security of the Allies”). Furthermore, the situation in the vilayet did not justify the landing of allied troops in Smyrna. On the contrary, the situation worsened after the Greek landing due to the state of war existing between the Greek troops and Turkish irregulars”).

Δηλαδή, «θέματα ασφαλείας στο βιλαέτι του Αϊδινίου, και ιδιαιτέρως στη Σμύρνη, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούσαν την κατάληψη των οχυρών της Σμύρνης, κατ’ εφαρμογή του Άρθρου 7 της Εκεχειρίας: (Οι Σύμμαχοι έχουν το δικαίωμα να καταλάβουν οποιοδήποτε στρατηγικό σημείο, σε περίπτωση μίας κατάστασης που θα ήγειρε απειλές για την ασφάλεια των Συμμάχων). Επιπλέον, η κατάσταση στο βιλαέτι δεν δικαιολογούσε την αποβίβαση των συμμαχικών στρατευμάτων στη Σμύρνη. Αντιθέτως, η κατάσταση χειροτέρεψε μετά την αποβίβαση των Ελλήνων, ως συνέπεια της εμπόλεμης κατάστασης που υπήρχε μεταξύ των ελληνικών στρατευμάτων και των Τούρκων ατάκτων».

Βεβαίως, δεν μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι για το θέμα αυτό ο Ιταλός γενικός αντιπρόσωπος είχε εκφράσει για μια ακόμη φορά τις επιφυλάξεις της ιταλικής κυβέρνησης, που περιλαμβάνονται στα πρακτικά της 37ης συνεδρίασης. Άλλωστε οι «συμμαχικές» επιφυλάξεις είχαν προέλθει από πολύ ψηλότερα, από την ανώτατη βρετανική στρατιωτική ηγεσία. Ο επικεφαλής του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου στρατού Σερ Χένρι Γουίλσον, ενήμερος για το περιεχόμενο της διασυμμαχικής Έκθεσης, σημείωσε στο ημερολόγιο του στις 28 Οκτωβρίου 1919, μετά από μία ενδιαφέρουσα, όπως χαρακτηρίστηκε, συζήτηση για το θέμα αυτό με τον Ελευθέριο Βενιζέλο εκείνη την ημέρα:

«Του είπα ευθέως ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του και τον εαυτό του πηγαίνοντας στη Σμύρνη, και ο κακομοίρης συμφώνησε, αλλά είπε ότι αυτό έγινε επειδή το Παρίσι δεν είχε αποτελειώσει τους Τούρκους και έκανε ειρήνη μαζί τους. Αυτό, βεβαίως, είναι μερικώς σωστό. Ο Βενιζέλος πολύ χολωμένος εναντίον των Τούρκων είπε ότι και οι 12 μεραρχίες του ήταν διαθέσιμες αν αποτελειώναμε τους Τούρκους. Αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και τώρα προσπαθεί να μας «πουλήσει» τις 12 μεραρχίες του. Με ικέτευε να πω στον Λόυντ Τζώρτζ ότι και αυτός (ο Βενιζέλος) και η Ελλάδα τελείωσαν. Είπα ότι θα το κάνω. Ο παλιόφιλος “τετέλεσται”».

 

Τον Οκτώβριο, λοιπόν, του 1919 ο «εθνάρχης» συμφώνησε ότι είχε καταστρέψει τη χώρα του, και αναγνώρισε ότι βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση (ίσως είχε συνειδητοποιήσει ότι διέπραξε μία από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες από εποχής του Πελοποννησιακού Πολέμου). Ναι, η Ελλάδα βρισκόταν από την πλευρά των νικητών του α΄ παγκοσμίου πολέμου και σε μία ημέρα (2/15 Μαΐου 1919) την εξοβέλισε στο πυρ το εξώτερον. Τον Οκτώβριο του 1919 η Ελλάδα είχε μόνο 12 μεραρχίες, από τις 30 που προέβλεπε το υπόμνημα του στρατάρχη Φέρντιναντ Φος. Τον Οκτώβριο του 1919, η Γαλλία «τα είχε βρει» με τον Κεμάλ. Τον Οκτώβριο του 1919, η Ελλάδα είχε «τελειώσει» στη Μικρά Ασία, αλλά το καλοκαίρι του 1920 ο «εθνάρχης» γύρισε από τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, έχοντας στη τσέπη του τον κοπανιστό αέρα της ανύπαρκτης Συνθήκης των Σεβρών.

 

ΘΕΜΑ ΝΕΥΡΑΣΘΕΝΕΙΑΣ!

 

 

Ευρισκόμενος, ως εκ τούτου, σε πλήρη σύγχυση μετά την κοινοποίηση της Έκθεσης, ο Βενιζέλος έστειλε στον προεδρεύοντα του Ανωτάτου Συμβουλίου στη Διάσκεψη Ειρήνης Γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ μία ακαταλαβίστικη επιστολή, στις 2/15 Νοεμβρίου 1919:

«Ας μοί επιτραπή να υποδείξω ότι οιοιδήποτε και αν ήσαν οι λόγοι της αποφάσεως όπως σταλή εις Σμύρνην ελληνικός στρατός, το Ανωτ. Συμβούλιον δεν ήτο δυνατόν να πλανηθή ως προς την έννοιαν ήτις ευλόγως θα απεδίδετο υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως και του ελληνικού λαού εις την τοιαύτην απόφασιν. Αι ελληνικαί αξιώσεις επί της Σμύρνης και της γειτνιαζούσης περιοχής όχι μόνον ήσαν καλώς γνωσταί αλλά και επισήμως διετυπώθησαν ενώπιον της Διασκέψεως και υπεστηρίχθησαν εν πλάτει ενώπιον του Ανωτ. Συμβουλίου και απεριφράστως ενεκρίθησαν υπό της Επιτροπής επί των ελληνικών εδαφικών διεκδικήσεων. Καταλαμβάνουσα την Σμύρνην η Ελλάς εγνώριζεν ότι εάν, όχι νομίμως, τουλάχιστον ηθικώς είχε δικαίωμα επ’ αυτής.

Δεν απέστειλε τον στρατόν της απλώς ως εκτελεστικόν όργανον εις ξένην χώραν – ως προηγουμένως είχε κάμει εις Ρωσίαν – αλλ’ ως όργανον ιδιαιτέρως ενδιαφερόμενον δια την επιτυχίαν μίας διεθνούς εντολής επί τω σκοπώ να τηρηθή η τάξις εις πραγματικώς εκτεταμένην χώραν. Όθεν, καίτοι η κατάληψις της Σμύρνης δεν απετέλει, από στενώς νομικής απόψεως νέον τι δικαίωμα εις όφελος της Ελλάδος, εν τη πραγματικότητι εδημιούργησε νέαν κατάστασιν ήτις δεν θα έπρεπε να παροραθή. Η κατάστασις αύτη δεν επεκτείνει τα δικαιώματα άτινα η Ελλάς προηγουμένως είχεν εν Σμύρνη και άτινα έχουν ήδη αναγνωρισθή υπό της επιτροπής των Ελληνικών Ζητημάτων, αλλά τουλάχιστον ενισχύει και ενδυναμώνει την θεμιτήν εμπιστοσύνην του Ελληνικού Έθνους εις την τελικήν απόφασιν της Διασκέψεως της Ειρήνης. Συμμερίζομαι πλήρως το αίσθημα τούτο καθ’ όσον είμαι πεπεισμένος ότι τα δικαιώματα της πατρίδος μου εν Σμύρνη ευρίσκονται εν αρμονία προς την παγκόσμιον κατάστασιν και τους πόθους και το συμφέρον του πληθυσμού».(!!)

Είναι καθήκον της Επιτροπής, αναφέρεται συμπερασματικά στο έγγραφο 8, «να επισημάνει ότι το τουρκικό εθνικό αίσθημα, το οποίο έχει αποδείξει ήδη την αντοχή του, δεν θα αποδεχθεί αυτή την προσάρτηση. Θα ενδώσει μόνο στη βία, δηλαδή σε μία στρατιωτική εκστρατεία, την οποία η Ελλάδα από μόνη της δεν θα μπορούσε να διεξάγει με οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας».

Το πόρισμα αυτό «εξαφανίστηκε» και από τη σκέψη ακόμη της βενιζελικής νομενκλατούρας γιατί ανεδείκνυε την ολέθρια και τυχοδιωκτική μικρασιατική πολιτική του Βενιζέλου, που επισφραγίστηκε με την εκτέλεση των έξι στο Γουδί και την προδοτική «ανταλλαγή» των ιερών και των οσίων του μικρασιατικού ελληνισμού.

Η ολέθρια πολιτική του Βενιζέλου αποτυπώνεται πλήρως στο υπ’ αριθμ. 7036/17 Ιουλίου 1919 κρυπτογράφημα προς το υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο ο «εθνάρχης» αναφέρεται στην …νευρασθένεια του Στεργιάδη, η οποία όπως πίστευε δεν έφτασε στα όρια της διανοητικής διατάραξης!

«Προσωπικόν απόρρητον. Τηλεγράφημα υμών 15 μηνός και έτερον σχετικόν κ. Ρέπουλη εκινδύνευσαν να προκαλέσουν και εν εμοί την ιδίαν νευρασθένειαν ήτις καταγγέλλεται υπ’ αυτών κατά του κ. Στεργιάδη. Ότι ούτος ευρίσκεται υπό την επήρειαν ζωηράς νευρασθενείας ουδαμώς αμφιβάλλω. Αλλά κατόπιν ηρέμου μελέτης των τηλεγραφημάτων σας πείθομαι ότι η νευρασθένεια αύτη δεν έφθασεν εις διανοητικήν διατάραξιν, ως ζητούν να παραστήσουν αι εκ Σμύρνης πληροφορίαι, και το μόνον που συμβαίνει είναι ότι εν μέσω των πολλών εν Σμύρνη ημετέρων, οίτινες ουδαμώς έχουν δυστυχώς συνείδησιν της κρισιμωτάτης θέσεως, εις ην περιήλθον τα καθ’ ημάς εκ των γενομένων εκεί πολλαπλών παρεκτροπών, μόνος ο Στεργιάδης διατηρεί την πνευματική του αρτιότητα και βλέπων πόσον ολίγον βοηθείται εις την εκτέλεσιν της ανατεθείσης αυτώ πολιτικής, φθάνει ενίοτε μέχρι παραφοράς».

Η πολύ «εξυπνάδα» γεννά παραφροσύνη! Διαβάστε με ποιόν τρόπο ο Βενιζέλος εκμαίευσε τη δήθεν συγκατάθεση του προέδρου Γουίλσον, σύμφωνα με τους επίσημους διαπραγματευτές των Αμερικανών στη Διάσκεψη Ειρήνης:

«The French and British delegates recommended the Greek claim to Smyrna and an area about it much reduced from Venizelos's demand. The American delegates opposed the Greek desire for sovereignty in any part of Asia Minor.

Η γαλλική και η αγγλική αντιπροσωπεία αποδέχτηκαν το ελληνικό αίτημα για τη Σμύρνη και μία περιοχή γύρω από αυτήν κατά πολύ περιορισμένη από την απαίτηση του Βενιζέλου. Η αμερικανική αντιπροσωπεία ήταν αντίθετη με την ελληνική επιθυμία για κυριαρχία σε οποιοδήποτε μέρος της Μικράς Ασίας.

When Premier Orlando broke with President Wilson upon the Fiume issue and left Paris, the astute Venizelos immediately pushed forward his Smyrna claim. He was able to gain the support of the American leaders at the Peace Conference, in the face of the contrary American stand as represented upon the Greek territorial commission.

Όταν ο πρωθυπουργός Orlando τα «έσπασε» με τον πρόεδρο Wilson για το θέμα του Fiume και εγκατέλειψε το Παρίσι, ο έξυπνος Βενιζέλος αμέσως προώθησε το αίτημά του για τη Σμύρνη. Ήταν ικανός να κερδίσει την υποστήριξη των επικεφαλείς Αμερικανών στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης, παρά την αντίθετη αμερικανική στάση όπως παρουσιάστηκε στην ελληνική εδαφική επιτροπή.

Under a secrecy which kept knowledge of this decision absolutely from the office of the American advisers upon Turkish affairs, he gained permission to occupy Smyrna with Greek troops.

Κάτω από μυστικότητα, με την οποία είχε αποκρύψει απολύτως αυτή την απόφαση από το γραφείο των Αμερικανών συμβούλων για τα τουρκικά θέματα, κέρδισε την άδεια να καταλάβει τη Σμύρνη με τα ελληνικά στρατεύματα».

Αυτά και άλλα πολλά φοβερά και τρομερά στο βιβλίο «Οι Αρχιτέκτονες του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος, 1912 – 1922» και έπεται και συνέχεια!

 

 

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Μεγάλη Εβδομάδα 1941: Η Ανάσταση που δεν γιορτάστηκε ποτέ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η ρηματική διακοίνωση με τη μορφή τελεσιγράφου που επέδωσε, το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, ο Γερμανός πρέσβης στην Αθήνα Βίκτωρ Έρμπαχ - Σένμπεροχ στον τραγικό πρωθυπουργό των 80 ημερών Αλέξανδρο Κορυζή, και ενώ είχε αρχίσει η γερμανική εισβολή στη Μακεδονία, ολοκλήρωνε στην πράξη την πρώτη φάση των βρετανικών σχεδιασμών για την Ελλάδα. Επρόκειτο για συνηθισμένη υπόθεση για τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και την ανώτατη βρετανική στρατιωτική διοίκηση. Η παρουσία των βρετανικών δυνάμεων στην Ελλάδα, κυρίως μετά τις σαρωτικές μας νίκες στο μέτωπο και τη διαφαινόμενη έκβαση του Ελληνο – ιταλικού πολέμου, υπήρξε πάντοτε ισχνή, περιορισμένη και ως εκ τούτου προβοκατόρικη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απαίτηση της Βρετανίας για τη χρησιμοποίηση του αεροδρομίου της Μίκρας, από ολιγάριθμη μοίρα αεροσκαφών, ενώ η βρετανική ηγεσία κώφευε στις εκκλήσεις του Ιωάννη Μεταξά για βοήθεια στο μέτωπο της Αλβανίας και κυρίως για αεροπορική υποστήριξη.

 Ο Τσώρτσιλ δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για την απώλεια της Ελλάδος. Τον ενδιέφερε μόνον να τηρήσει η Τουρκία «αντικειμενική ουδετερότητα». Από το ημερολόγιο του Μεταξά:

«16 Νοεμβρίου, Σάββατον – 20^η ημέρα

Εξασφαλισμένη η υπεροχή μας εις την μάχην Κορυτσάς. – Άγγλος Ναύαρχος Ναυτικός Ακόλουθος Τέρλ – φεύγει με αποστολήν πρεσβείας και Άγγλων στρατιωτικών και ναυτικών και αεροπόρων Λονδίνον - οδηγίας. 1^ον) Μεταφορά θεάτρου πολέμου Άγγλων εις Βαλκάνια δια Ελλάδος. 2^ον) Δια να συνεχίσωμεν εκστρατείαν αεροπλάνα, αντιαεροπορικά, αντιαρματικά. 3^ον) Φορτηγά αυτοκίνητα. 4^ον) Άρματα μάχης. – Τον βεβαιώ ότι χειμώνα θα συνεχίσωμεν και ότι προβλέπομεν επίθεσιν Γερμανών».(!)

Η πρόταση του Μεταξά για μεταφορά του πολέμου στα Βαλκάνια συζητήθηκε και σε μυστικό συμβούλιο, που έγινε εκείνες τις ημέρες στην Αθήνα, με τον Βρετανό αρχιστράτηγο της Μέσης Ανατολής Άρτσιμπαλ Πέρσιβαλ Ουέιβελ και τον επικεφαλής της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας. Ήδη, όμως, οι Βρετανοί είχαν αποφασίσει και προετοίμαζαν την επίθεση στη Λιβύη για τις 9 Δεκεμβρίου. Η διαχρονική βρετανική παρουσία στην Ελλάδα ήταν γεγονός και αποτέλεσε το βασικό επιχείρημα του Μουσολίνι για την επίθεση εναντίον της Ελλάδος. Από το ιταλικό τελεσίγραφο της 28^ης Οκτωβρίου 1940:

«… Κατ’ επανάληψιν η ιταλική κυβέρνησις ευρέθη εις την ανάγκην να υπενθυμίση εις την ελληνικήν κυβέρνησιν την εκπλήρωσιν των καθηκόντων της και να διαμαρτυρηθή εναντίον της συστηματικής παραβιάσεώς των, παραβιάσεως, η οποία είνε εξαιρετικώς σοβαρά, δεδομένου ότι η ελληνική κυβέρνησις εδέχθη, όπως ο αγγλικός στόλος χρησιμοποιήση κατά την εξέλιξιν των πολεμικών του επιχειρήσεων τα χωρικά της ύδατα, τας παραλίας και τους λιμένας, ηυνόησε τον ανεφοδιασμόν των εναερίων βρετανικών δυνάμεων, επέτρεψε την οργάνωσιν εις το ελληνικόν Αρχιπέλαγος μίας υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών εναντίον της Ιταλίας… Η Ιταλία δεν δύναται να ανεχθή περαιτέρω πάντα ταύτα. Η ουδετερότης της Ελλάδος απέβη ολοέν και περισσότερον απλώς και καθαρώς φαινομενική. Η ευθύνη της καταστάσεως αυτής επιπίπτει πρωτίστως επί της Αγγλίας και επί των σκοπών της να περιπλέξη πάντοτε άλλας χώρας εις τον πόλεμον».

ΕΝΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Ο ιδιοφυής και ρεαλιστής ως στρατιωτικός Ιωάννης Μεταξάς πλήρωσε, με τη ζωή του, τις συνεχείς αρνήσεις του να δεχθεί την παρουσία μίας περιορισμένης στρατιωτικής βοήθειας, επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι δεν θα είχε ουσιαστικό αντίκρισμα και θα επιτάχυνε τη γερμανική εισβολή, την οποία προσπαθούσε να εξοβελίσει σε μεταγενέστερο χρόνο. Η βρετανική διπλωματία προσπαθούσε να μας βάλει στο στόχαστρο του Χίτλερ με εξόφθαλμους, αλλά και φαινομενικά ανώδυνους, τρόπους. Τον Νοέμβριο του 1940, και ενώ άρχιζε η ελληνική αντεπίθεση στο μέτωπο της Αλβανίας, μας προσκάλεσαν να συμμετάσχουμε στο Λονδίνο σε συνέδριο φιλικών προς τη Βρετανία κρατών! Ο Μεταξάς σημείωσε χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του, στις 17 Νοεμβρίου 1940, Κυριακή – 21^η ημέρα: «Πίεσις Ιταλικής αεροπορίας εις όλον το μέτωπον. Το κέντρον μας προ Ιωαννίνων εσταμάτησε. Το δεξιόν μας προχωρεί βραδέως. Ξεκαθαρίζομεν την Μόραβαν. Ιβάν μένει εις χείρας Ιταλών ακόμη. – Επικλήσεις προς Άγγλους δια αεροπλάνα. Επικλήσεις. - Αγγλική Κυβέρνησις επιμένει συμμετάσχομεν συνέδριον φιλικών των εθνών. Λέγω Πάλαιρετ (ο Βρετανός πρέσβης) ξάστερα: Θέλουν να προκαλέσουν πόλεμον Γερμανίας; Εάν το θέλουν το κάνω, αλλά και αυτοί υπεύθυνοι - και αφού δεν μπορούν να μας δώσουν αεροπορίαν κατά  Ιταλών, τι θα γίνη όταν προστεθούν και Γερμανοί; (Θα έχω άραγε πάλιν γερμανοφιλίες;) – Ναυτικός ακόλουθος Άγγλος Τερλ – αναχωρεί αύριον πρωί. Νέαι μου παραγγελίαι προς Τσώρτσιλ. Αεροπορία!».

Στο σημείο αυτό ο Μεταξάς ειρωνεύεται, σε πραγματικό χρόνο, τη μεταλλαγμένη στο χρόνο κριτική για τη δήθεν «γερμανοφιλία» του, όπως ακριβώς έκαναν από το 1915 τα βενιζελικά «παπαγαλάκια» των πρακτόρων Μπάζιλ Ζαχάρωφ και Ντε Ροκφέιγ. Ο Μεταξάς είχε πλήρη επίγνωση του γεγονότος, και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ότι η Ελλάδα βρισκόταν στη βρετανική σφαίρα επιρροής και ότι τίποτα δεν μπορούσε να αναιρέσει αυτήν την κατάσταση. Η μόνη πιθανή (αλλά απίθανη) διέξοδος ήταν η …απαγορευμένη ουδετερότης!

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ

Ως εκ τούτου, οι διάφορες εκτιμήσεις, κυρίως Βρετανών ιστορικών, ότι η Βρετανία επεδίωκε τη στρατιωτική της παρουσία στην Ελλάδα για λόγους …γοήτρου, αποτελούν καραμπινάτες ανοησίες. Η Βρετανία επεδίωξε τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους που προκάλεσε τη γερμανο - βουλγαρική εισβολή, τον Αύγουστο του 1916 στην ανατολική Μακεδονία, στη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Μετά την προβοκατόρικη κατάληψη της Θεσσαλονίκης, από τα τέλη Σεπτεμβρίου 1915, με την οποία κονιορτοποίησαν το καθεστώς της ευμενούς ουδετερότητος, που απεγνωσμένα προσπαθούσε να διατηρήσει η Ελλάδα, ίλες ιππικού Βρετανών και Γάλλων έφθασαν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1916 μέχρι το οροπέδιο του Νευροκοπίου. Μάλιστα, μερικές ημέρες πριν τη βουλγαρική εισβολή δυνάμεις της Αντάντ είχαν στρατοπεδεύσει μεταξύ Σιδηροκάστρου και Σερρών, και όταν άρχισε η εισβολή στις 5 Αυγούστου σηκώθηκαν και έφυγαν! Αποστολή εξετελέσθη.

Στις 30 Οκτωβρίου 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς παρουσίασε στους ιδιοκτήτες και τους αρχισυντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων, σε μία off the record συνάντηση στο Γενικό Στρατηγείο, την κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί και όπως πίστευε ότι θα εξελισσόταν τους επόμενους μήνες:

«Μη νομίσετε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι σε μία στιγμή. Μη φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνη δια να τον αποφύγουμε. Από την εποχή της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι, το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι δεν αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων μας».

Ο Μεταξάς έκανε, εκείνη την ιστορική ημέρα για τον ελληνικό Τύπο, συγκλονιστικές αποκαλύψεις: «Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τον τόπον αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος θα εσυμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν του Άξονος μου εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα ημπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν». Προσχώρησις που θα εγίνετο λίαν ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ ως «εραστήν του Ελληνικού πνεύματος». Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας… Όταν επέμενα να κατατοπισθώ πόσον, επί τέλους, θα μπορούσε να είναι αυτό το «ελάχιστον» (των παραχωρήσεων), τελικώς μας εδόθη να καταλάβωμεν, ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδέαγατς. Δηλαδή, θα έπρεπε δια ν’ αποφύγωμεν τον πόλεμον να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν, και του αριστερού από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μία τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος».!

ΚΟΥΜΑΝΤΟ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Την Μεταξική πολιτική αυστηρής ουδετερότητας έσπασε από τον Φεβρουάριο του 1941 ο Γεώργιος Β΄, μετά τον αιφνίδιο και άκρως ύποπτο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά στις 29 Ιανουαρίου 1941, παρά τις αντιρρήσεις των στρατιωτικών συμβούλων και κυρίως του Αλέξανδρου Παπάγου. Η παρουσία βρετανικών φορτηγών πλοίων, έμφορτων πολεμοφοδίων, προκάλεσε στις 7 Απριλίου το βομβαρδισμό του λιμένος του Πειραιώς, με αποτέλεσμα να καταστραφούν όχι μόνον οι εγκαταστάσεις του αλλά και η γύρω περιοχή. Αλλά δεν ήταν μόνον ο «ύποπτος» θάνατος του Μεταξά. Και για τον Παπάγο ειπώθηκε, ότι δεν κατάλαβε ποτέ κανείς από τι πέθανε τον Οκτώβριο του 1955. Απλώς, αρρώστησε και πέθανε. Ο στρατάρχης είχε δώσει τη συγκατάθεσή του στον Γεώργιο Γρίβα – Διγενή να αρχίσει, από τον Απρίλιο του 1955, ο απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ στην Βρετανοκρατούμενη Κύπρο.

Ο Γεώργιος Β΄ εμπλέκεται και στην ύποπτη «αυτοκτονία» του Κορυζή, στις 18 Απριλίου, με δύο σφαίρες στην καρδιά!, μετά τη δραματική συνεδρίαση του υπουργικού – πολεμικού συμβουλίου και την κατ’ ιδίαν συνομιλία βασιλιά – πρωθυπουργού. Υποτίθεται ότι η διαμάχη των δύο ανδρών αφορούσε τη συνέχιση ή όχι του αγώνος, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι ουσιαστικώς κυβέρνηση δεν υπήρχε από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής εισβολής. Από τις 8 Απριλίου είχε διαταχθεί αναστολή κάθε επιθετικής ενέργειας στο μέτωπο της Αλβανίας. Οι διοικητές των τριών Σωμάτων Στρατού πήραν την απόφαση για συνθηκολόγηση υπό το βάρος της ανυπαρξίας κεντρικής διοίκησης και της χαώδους κατάστασης στο στράτευμα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης στις 9 Απριλίου. Στην Αθήνα είχαν αρχίσει οι διαρροές για αναχώρηση της κυβέρνησης.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ

Μία τεκμηριωμένη και αναλυτική εικόνα για εκείνες τις τραγικές ημέρες του Απριλίου του 1941 προκύπτει από τα βιβλία του πρέσβη ε.τ. Αννίβα Βελλιάδη «Κατοχή, Γερμανική Πολιτική Διοίκηση στην κατεχόμενη Ελλάδα 1941 -1944), και «Μεταξάς – Χίτλερ, Ελληνο-γερμανικές σχέσεις στη μεταξική δικτατορία 1936-1941» και «Γερμανική Λαίλαπα στα Βαλκάνια, Ελλάς- Γιουγκοσλαβία». Γράφει ο Βελλιάδης:

«Ήδη στις 10 Απριλίου είχε αποφασισθεί μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης η αναχώρηση της κυβερνήσεως και του Γεωργίου Β΄, ενώ ο Στρατηγός Τσολάκογλου στέλνει αναφορά στην Αθήνα τονίζοντας ότι, αδράνεια στην λήψη πολιτικής απόφασης για την αντιμετώπιση της κρισίμου καταστάσεως, επιδρά αρνητικά στο ηθικό του στρατού. Στις 11 Απριλίου μετά την απόφαση της προηγούμενης ημέρας για αναχώρηση κυβερνήσεως – βασιλέως ενημερώνεται ο Άγγλος πρέσβυς Πάλαιρετ και ζητείται η συγκατάθεση της βρετανικής κυβερνήσεως για μετάβασή τους στην Κύπρο επειδή η Κρήτη ήταν προσβλητή από αέρος. Η αγγλική κυβέρνηση απορρίπτει την πρόταση, ενώ η ελληνική αφού απεφάσισε να μεταβεί τελικά στην Κρήτη, ζητεί εκ νέου από τους Βρετανούς την άδεια για μεταφορά του ελληνικού στόλου από την Σαλαμίνα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και την αποστολή 40.000 αγύμναστου στρατού, από την Πελοπόννησο όπου βρισκόταν, στην Κύπρο, για συνέχιση εκεί της εκπαίδευσής του».

Δηλαδή, σύμφωνα με τη σημερινή ετεροχρονισμένη αριστερόστροφη αντίληψη για τα γεγονότα εκείνων των τραγικών ημερών, οι διοικητές των τριών Σωμάτων Στρατού, για να αποδείξουν ότι δεν ήταν «γερμανόφιλοι», θα έπρεπε να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας με τους τραυματίες του Ελληνο - ιταλικού πολέμου, τη στιγμή που η κυβέρνηση στην Αθήνα ετοιμαζόταν για αναχώρηση, τον ελληνικό στόλο τον έστελναν στην Αλεξάνδρεια και τους 40.000 νεοσύλλεκτους στην Κύπρο για …εκπαίδευση! Για να αποδείξουν τη μη «γερμανοφιλία» τους θα έπρεπε να παραδώσουν βορά στα γερμανικά στούκας τους Έλληνες στρατιώτες, που εγκατέλειπαν την ελληνο-αλβανική μεθόριο μέσα σε μία ιταλο-γερμανική μέγγενη, με πιθανότερο σενάριο τον θάνατο ή την αιχμαλωσία και τη μεταφορά τους στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η παραπάνω αντίληψη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κομματική γραμμή και τις θέσεις του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο, που ήταν υπό το πρίσμα του Συμφώνου Μολότοφ – Ρίμπεντροπ (1939) περί φιλίας και μη επίθεσης, με το οποίο ο «πατερούλης» των Μπολσεβίκων Ιωσήφ Στάλιν μοιράστηκε με τον Χίτλερ τα ιμάτια της Πολωνίας και συνέχισε να στέλνει πρώτες ύλες για τη βαριά βιομηχανία της ναζιστικής Γερμανίας. Αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι οι στρατηγικές προσεγγίσεις των Στάλιν και Χίτλερ, που τους οδήγησαν στην υπογραφή του Συμφώνου. Αλλά μας απασχολεί ιδιαίτερα, και για ιστορικούς πάντοτε λόγους, η πειθήνια σύμπλευση της κομματικής γραμμής του ΚΚΕ με τις προσταγές της Μόσχας και η προκύπτουσα ανάλυση και ερμηνεία των γεγονότων υπό το πρίσμα αυτής της κομματικής γραμμής. Συνεπώς, μέχρι την εκδήλωση της γερμανικής επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση, τέλη Ιουνίου 1941, το ΚΚΕ αντιμετώπιζε τα γεγονότα κάτω από ένα περίεργο σύμπλεγμα Σοβιετικο – ναζιστικής προσέγγισης!

Με το «Μανιφέστο» του Δεκεμβρίου 1940, το ΚΚΕ διακήρυττε ανοιχτά ότι ο Ελληνο - ιταλικός πόλεμος «προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα και ότι δεν μπορεί (ο πόλεμος αυτός) να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας…». Αυτό, εκτός του ότι δείχνει φανερά το «ταξικό» μίσος εναντίον του Μεταξά και του βασιλιά, μπορεί να υποκρύπτει και την εμπλοκή της Βρετανίας στην απόφαση για την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα. Πράγματι, δεν έχει τεκμηριωθεί πλήρως γιατί ο Μουσολίνι πήρε την απόφαση να εισβάλει στην Ελλάδα, χωρίς να ενημερώσει τον Χίτλερ.

Τον Μάρτιο του 1941, το ΚΚΕ προπαγάνδιζε «το σταμάτημα του πολέμου, ακύρωση των πολιτικών και στρατιωτικών συμφώνων που κλείσθηκαν με τους Εγγλέζους και προσανατολισμό της χώρας προς τη Σοβιετική Ένωση… Να κάνη ο λαός ό,τι μπορεί για να σταματήση τον πόλεμο που έφερε η αγγλόδουλη σπείρα προκαλώντας την ιταλική εισβολή… Να πάρη παράδειγμα ολόκληρος ο ελληνικός λαός από τον ηρωϊκό αδελφό λαό της Βουλγαρίας…». Διαχρονικά, σε πλήρη σύγχυση η Σταλινική νομενκλατούρα. «Αγγλόδουλη σπείρα» ή  «γερμανόφιλος» ο Μεταξάς τελικά; Υπενθυμίζουμε ότι λίγες ημέρες πριν τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, με εντολή της βουλγαρικής πρεσβείας στην Αθήνα, οι Γερμανοί απελευθέρωσαν 29 συγκεκριμένους Ακροναυπλίτες κομμουνιστές ως «δικούς» της.

Όπως επισημαίνει, λοιπόν, ο κ. Βελλιάδης για εκείνο το κολασμένο 12ήμερο: «Οι στρατηγοί που ζούσαν καθημερινά την πραγματικότητα στα πεδία των μαχών και έχοντας να αντιμετωπίσουν αναρχία, διάλυση, πτώση ηθικού αλλά και ταυτοχρόνως σημαντικές απώλειες όχι μόνον των ενόπλων δυνάμεων αλλά και του άμαχου πληθυσμού από τις γερμανικές επιθέσεις, αλλά κυρίως από τους ανελέητους βομβαρδισμούς της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, είχαν πεισθεί ότι περαιτέρω συνέχιση του αγώνα μόνον καταστροφή θα επέφερε, ενώ ελλόχευε ο κίνδυνος τελικά μεγάλο μέρος των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων να αιχμαλωτισθούν όχι από τους Γερμανούς αλλά από τους Ιταλούς, πράγμα που δεν ήταν δυνατόν ν’ ανεχθεί η ελληνική στρατιωτική τιμή».

Έχουν γραφεί διάφορες ανοησίες, αλλά και καλοπροαίρετες κριτικές για τον Κορυζή. Ότι δηλαδή ήταν «αχυράνθρωπος» ή ότι δεν είχε την εμπειρία και το ειδικό βάρος να αντέξει μία τέτοια κατάσταση. Επίσης, έχουν διατυπωθεί απόψεις και εκτιμήσεις για την πιθανή δολοφονία του και μάλιστα γράφτηκαν και ονόματα των υποτιθέμενων δολοφόνων του. Δεν μας έπεισαν γιατί έλειπαν τα τεκμήρια και για το λόγο αυτό δεν πρόκειται να αναφέρουμε τίποτα. Ήταν πάντως μία περίεργη αυτοκτονία (με δύο σφαίρες), αλλά που είχε ισχυρό κίνητρο. Ο Κορυζής καταγόταν από γνωστές πολιτικές οικογένειες και ο ίδιος διέθετε και επιστημονική κατάρτιση και πολιτική εμπειρία. Αυτοκτόνησε(;) τη Μ. Παρασκευή 18 Απριλίου, υπό το βάρος ενός τραγικού διλήμματος και μη μπορώντας να πείσει τον Γεώργιο Β΄ για τις απόψεις του. Άλλωστε «δικαιώθηκε» το ματωμένο Πάσχα, 20 Απριλίου 1941, όταν η γερμανική αεροπορία βομβάρδισε στόχους αμάχων, μεταξύ των οποίων το νοσοκομείο των Ιωαννίνων, όπου σκοτώθηκαν 57 γιατροί, νοσοκόμες και τραυματίες του Ελληνο-ιταλικού πολέμου, αλλά και την πόλη της Άρτας, το Μ. Σάββατο και Ανήμερα του Πάσχα. Για να επιταχύνει τις διαδικασίες, η γερμανική διοίκηση προέβη σε επίδειξη δύναμης, για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει σε περίπτωση μη συνθηκολόγησης.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Η συγκλονιστική ομιλία του μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου για τη γενοκτονική πολιτική των Βουλγάρων, εναντίον του Ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας, και την καταλήστευση των μοναστηριών της περιοχής, κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Στις 16.3.2016, στην ακρόαση των φορέων από τις Βουλγαροκρατούμενες και Ιταλοκρατούμενες περιοχές, κατά την περίοδο της κατοχής, ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Δράμας άδραξε την ευκαιρία και παρουσίασε, στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, τα συγκλονιστικά τεκμήρια για τα δεκάδες χιλιάδες αθώα θύματα της επαίσχυντης β΄ βουλγαρικής κατοχής στην ανατολική Μακεδονία, κατά την περίοδο 1916-1918.

ΟΛΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΠΑΥΛΟΥ ΕΔΩ

https://youtu.be/ZGNAMkLAj7g

Ήδη από τις αρχές του έτους, στην ποιμαντορική εγκύκλιό του της πρωτοχρονιάς του 2016, ο κ. Παύλος επεσήμανε μεταξύ άλλων:

«Η Ανατολική Μακεδονία υπέστη τα πάνδεινα την περίοδο αυτή, δεκάδες χιλιάδες είναι τα θύματα και δυστυχώς η περίοδος αυτή είναι άγνωστη στους περισσότερους Έλληνες. Ούτε μία εκδήλωση γίνεται από την πολιτεία, ούτε ένα μνημείο στις πρωτεύουσες της Ανατολικής Μακεδονίας υπάρχει προς τιμή των θυμάτων. Αυτό κι αν είναι ντροπή και αχαριστία».

Και συνέχισε:

«Η απάνθρωπη αυτή περίοδος χαρακτηρίζεται από την ανεπανόρθωτη πολιτιστική καταστροφή που υπέστη η περιοχή μας, από την σύληση των αμυθήτου αξίας κειμηλίων της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης, από τις χιλιάδες των θανάτων ως συνέπεια προσχεδιασμένης λιμοκτονίας και της εκτοπίσεως χιλιάδων ανατολικομακεδόνων σε καταναγκαστικά έργα στη Βουλγαρία».

Η Ιερά Μητρόπολις Δράμας, δίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην ιστορία του τόπου μας, έχει θέσει ως κυρίαρχο στόχο να καταπολεμήσει «με τα πνευματικά της όπλα την ιστορική αγνωσία και την ηθελημένη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας που επιχειρείται στην πατρίδα μας». Για το λόγο αυτό, το φετινό ημερολόγιο της Μητρόπολης είναι αφιερωμένο στα θύματα της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από την βουλγαρική εισβολή του 2016 στην ανατολική Μακεδονία, ενώ προγραμματίζονται εκδηλώσεις και διαλέξεις για τα επόμενα δύο χρόνια.

ΕΠΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Π. Γκιουλέκας κατέθεσε, στις 18 Φεβρουαρίου 2016, Ερώτηση σχετική με την επιστροφή των κλαπέντων ιερών κειμηλίων και χειρογράφων από τις Ιερές Μονές Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες και Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας στο όρος Παγγαίο.

Ο βουλευτής είχε επισημάνει ότι «περίπου έναν αιώνα μετά την κλοπή και λεηλασία τους, θησαυροί ανεκτίμητης πνευματικής, θρησκευτικής, καλλιτεχνικής και υλικής αξίας παραμένουν στην Βουλγαρία. Μοναδικά χειρόγραφα και περγαμηνές της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου Σερρών βρίσκονται σήμερα στη βιβλιοθήκη του Κέντρου Σλάβο-Βυζαντινών Σπουδών Ivan Dujcev, κειμήλια, εικόνες σκεύη και χειροτεχνήματα της Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας – διαπιστωμένο ιδίοις όμμασι σε πρόσφατη επίσκεψη του ερωτώντος βουλευτή - κοσμούν το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Σόφιας και πολλά κλεμμένα κειμήλια και έγγραφα των ελληνικών Ιερών Μονών εμφανίζονται επί πολλά χρόνια σε συλλογές του εξωτερικού».

Ο κ. Γκιουλέκας έθεσε και το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης:

«Σήμερα, μετά από διεθνή συνέδρια και ημερίδες που οργανώθηκαν με θέμα ακριβώς τα κλεμμένα χειρόγραφα και κειμήλια των μοναστηριών της Ανατολικής Μακεδονίας και την πλήρη καταγραφή τους, η Βουλγαρία δεν μπορεί να προβάλλει καμία σοβαρή δικαιολογία για την μη επιστροφή τους.

Είναι ευνόητο ότι το θέμα της επιστροφής των κλεμμένων κειμηλίων είναι ιδιαίτερα σημαντικό αφού τα κειμήλια αποτελούν μέρος της εθνικής και πνευματικής κληρονομιάς του ελληνικού λαού και το θέμα παραμένει ανοιχτό στην ατζέντα των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων επί δεκαετίες. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα και η Βουλγαρία είναι σύμμαχοι και εταίροι (σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, εταίροι στην Ε.Ε. και σε λίγο συνεταίροι στη ζώνη του ευρώ), η γειτονική χώρα οφείλει να προχωρήσει στην επιστροφή των κλαπέντων, αφού η ελληνοβουλγαρική φιλία και συνεργασία πρέπει να εδράζονται σε ειλικρινείς σχέσεις που αποδεικνύονται εμπράκτως.

Εξάλλου, κάτι τέτοιο υπαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο και τις διατάξεις της συνθήκης του Neuilly, που αποτελούν μια ξεκάθαρη επιταγή για την επιστροφή των κειμηλίων στον τόπο καταγωγής τους».

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ

Οι επισκέπτες αυτού του ιστότοπου γνωρίζουν πολύ καλά ότι η istorikimnimi έχει τεκμηριωμένη άποψη επί του θέματος και αυτή έχει εκφραστεί με βιβλία - ντοκουμέντα και δεκάδες άρθρα. Είχαμε καλέσει τους βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου να καταθέσουν πρόταση αναγνώρισης της γενοκτονίας του Μακεδονικού Ελληνισμού και να συμπεριληφθεί αυτή ρητά στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου για την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών των Ελλήνων:

http://booksonthesites.blogspot.gr/2015/12/2016.html

Αντί απαντήσεως, ο υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι γενοκτονία δεν είναι ούτε η γενοκτονία των Ποντίων(!) και ξεσήκωσε όλον τον ποντιακό Ελληνισμό στο πόδι. Η istorikimnimi δεν έχει καμία ψευδαίσθηση για το ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα, από το 1830 και εντεύθεν. Πρόκειται για κατευθυνόμενες πολιτικές, που έχουν οδηγήσει στο σημείο τα ελληνικά σχολεία να μην διδάσκουν ελληνική ιστορία και τις ελληνικές πόλεις να μην τιμούν τους νεκρούς τους. Υπέρτατη Ύβρις!

Την περίοδο 1916-1918, η Καβάλα έχασε 25.000 κατοίκους της από το συστηματικό λιμό και την ομηρία που επέβαλαν οι βουλγαρικές αρχές, και δεν υπάρχει ένα μνημείο για να τους θυμίζει. Τα ίδια και στις Σέρρες και στη Δράμα. Να τι είπε στην κατάθεσή του στη Διασυμμαχική Επιτροπή, ο αρχικτηνίατρος και μέλος της γαλλικής στρατιωτικής αποστολής Joseph Vigot, ο οποίος μπήκε στην Καβάλα λίγες ώρες μετά την εκκένωσή της από το βουλγαρικό στρατό:

«Έφθασα στην Καβάλα λίγο μετά την εκκένωση της πόλης από τους Βουλγάρους... στους δρόμους έβλεπε κανείς το αποκρουστικό θέαμα των σκελετωμένων και τρομοκρατημένων ανθρώπων, που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν από την αδυναμία, γεγονός που έφερνε στη θύμηση τις σκελετωμένες φιγούρες από τους μεγάλους λιμούς στην Ινδία»!

 Η ιστορική έρευνα για τη γενοκτονική πολιτική του βουλγαρικού κράτους εναντίον του Ελληνισμού της ανατολικής Μακεδονίας βρισκόταν πάντα εκτός ελληνικής βιβλιογραφίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκθεση της διασυμμαχικής επιτροπής, για τις βουλγαρικές θηριωδίες στην ανατολική Μακεδονία, έμεινε αμετάφραστη για 90 χρόνια, ενώ η μόνη βιβλιογραφική πηγή υπήρξε για δεκαετίες το βιβλίο με τις αναμνήσεις του Αλέξανδρου Ζάννα, για την παλιννόστηση των ομήρων από τα κάτεργα της Βουλγαρίας και των Σκοπίων. Η ανείπωτη τραγωδία 70.000 ανθρώπων παρέμεινε χαμένη στα σκόρπια έγγραφα των φακέλων του ιστορικού και διπλωματικού αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο Νατάλης Εμμ. Πέτροβιτς, διασωθείς όμηρος από τα βουλγαρικά κάτεργα, έγραψε το 1971: 

«Σε καμμία ιστορία του νεώτερου Ελληνισμού δεν αναφέρονται το Γκόστιβαρ και το Κίτσεβο.

Σε καμμία εγκυκλοπαίδεια δεν αναγράφονται οι τοποθεσίες Γκόστιβαρ και Κίτσεβο ως τόποι ομαδικού μαρτυρίου των Ελλήνων ομήρων.

Οι Εβραίοι, μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου, στο Άουσβιτς και στο Νταχάου, τόπους ομαδικού μαρτυρίου των συμπατριωτών τους, εκτός από αναμνηστικά μνημεία ίδρυσαν και μουσεία, για να βλέπη ο κόσμος τα έργα των Ναζήδων, να αποτροπιάζεται και να καταλαμβάνεται από φρίκην.

Ομολογώ ότι θαυμάζω την καλοκαγαθία και την ανεξικακία των συμπατριωτών μας, αλλά και την αδιαφορία και του κράτους ακόμη. Μ’ αυτόν τον τρόπο σβήνουμε, απαλείφουμε, διαγράφουμε και βοηθούμε εμείς οι ίδιοι να λησμονηθούν οι φρικτές θηριωδίες των Βουλγάρων εγκληματιών πολέμου 1916-1917, «των Πρώσσων της Ανατολής». Γι’ αυτό ακριβώς οι ίδιοι τα επανέλαβαν κατά το 1941 χωρίς και πάλι να τιμωρηθούν».

Όπως καταλαβαίνετε, η κολόνια του γραικυλισμού κρατά χρόνια και δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Είχαμε γράψει στα «Προλογικά (2)» του βιβλίου «Η γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολικής Μακεδονίας, κατά τη 2^η βουλγαρική κατοχή (1916-1918):

  «Για τη βραβευμένη …επίσημη ιστορία του ελληνικού έθνους, η βουλγάρικη κατοχή 1916-1918 στην ανατολική Μακεδονία είναι ένα ανύπαρκτο γεγονός. Η γενοκτονία του ελληνισμού των Σερρών, της Δράμας και της Καβάλας περνά φευγαλέα, ως υπόνοια μέσα από τις σελίδες της.

Η «επίσημη» ιστορία έχει να ασχοληθεί με άλλα «σοβαρότερα» θέματα, όπως η μυθοποίηση των ευνοουμένων της και η υποβάθμιση των εγκληματικών λαθών τους, το ρίξιμο του αναθέματος στους αντιπάλους της και η τερατοποίηση των απλών διαφωνιών τους».

Άλλωστε, ο «εθνάρχης» το ομολόγησε και το αιτιολόγησε κιόλας. MEA CULPA:

 «Επίστευον, τότε,(Σ.Σ.:1913) εις την δυνατότητα της συστάσεως στη Βαλκανική, ομοσπονδίας, ως συνέπειαν της σταυροφορίας των Χριστιανικών κρατών της Βαλκανικής εναντίον της Τουρκίας. Ουδέν τίμημα δεν μου εφαίνετο υπερβολικόν προς επίτευξιν τοιούτου σκοπού. Εσκεπτόμην, ούτω, ότι, θυσιάζων εις την Βουλγαρίαν τον Ελληνισμόν της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, παρείχον εις αυτήν τόσον ευρείαν ικανοποίησιν προς τα μέρη εκείνα, ώστε θα έπρεπε να φανή περισσότερον συνδιαλλακτική ως προς την Κεντρικήν και Δυτικήν Μακεδονίαν, ίνα καταστή δυνατή η ειρηνική διανομή ταύτης μεταξύ της Ελλάδος και της Σερβίας».

ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΚΡΟΙ, για την CULPA του Βενιζέλου.

  

Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΒΗΡΟΥ

Ο αρχαιοελληνικός προσδιορισμός των τοπωνυμίων

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

«1. – Τυπικόν εμού του σεβαστοκράτορος Ισαακίου και υιού του μεγάλου βασιλέως κυρού Αλεξίου του Κομνηνού επί τω καινισθέντι παρ’ ημών νεοσυστάτω μοναστηρίω κατά την πεντεκαιδεκάτην ινδικτιώνα του εξακισχιλιοστού εξακοσιοστού εξηκοστού έτους, εν ώ και καθίδρυται το της κοσμοσωτείρας μου και θεομήτορος και εν πολλοίς ευεργέτιδος δια μουσείου εικόνισμα. Ο δε τόπος ούτος, εν ώ το τοιούτον θείον καθίδρυται φροντιστήριον, έρημος ανθρώπων και οικημάτων υπήρχε παντάπασιν, όφεων μόνως και σκορπίων κατεπίθυμος και πάντη ανώμαλος, κλάδοις αμφιλαφέσι περιστεφόμενος. Το γουν παρόν ημών τυπικόν την ημών βούλησιν και οικονομίαν συν Θεώ επί τω τοιούτω φροντιστηρίω διαλαμβάνει και διατάττεται, άς δήπερ και εν τη τελευταία και μυστική διαθήκη μου, ει και μη πάσας ίσως, νυν εν αυτώ εξεθέμεθα, αναλλοίωτα διαμένειν και απαρασάλευτα τα εν τούτω βουλόμενα εις αιώνα όπερ ημείς, καθώς είρηται, οι το θείον τούτο καινίσαντες φροντιστήριον εξεθέμεθα πίστει ζεούση προς την ημών ευεργέτιδά τε θεοτόκον και κοσμοσώτειραν, ην ούτως εν άπασιν αρραγή συνεργόν προκαλούμεθα, επειδήπερ, ώ πανόπτρια παμβασίλισσα, λέξαιμι τη σή επικουρία τα του αθλίου κατά το παρόν νοός μου γεννήματα και βουλήματα».

Ήταν ετυμολογικώς ορατό ότι, η παλιά ονομασία «Βήρας» της πόλης των Φερών του Έβρου, παρέπεμπε στο τοπωνύμιο «Βηρός». Πράγματι, στον «τόπο του Βηρού», το 1152, ο τριτότοκος γιός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας - 59χρονος τότε - Ισαάκιος Κομνηνός ίδρυσε την οχυρωμένη μονή της Θεομήτορος Παναγίας Κοσμοσωτείρας και «Βηρός» ονομάστηκε ο οικισμός – «το νεοίκιστον ο Βηρός προάστειον» - που δημιουργήθηκε γύρω από τη Μονή. Σύμφωνα με το μακροσκελές Τυπικόν της μονής (polsylvira.gr), που ευτυχώς διασώθηκε, ο Ισαάκιος δώρισε στη μονή και όλη τη γύρω περιοχή, που περιελάμβανε και άλλους οικισμούς, ζευγολατιά  και χωριά.

«69. – Κτήματα δε των ακινήτων ημών κτημάτων, άπερ μοι περιήλθοσαν εκ γονικής κληροδοσίας χρυσοβούλλοις λόγοις τε και κελεύσεσι, ταύτα δήπερ εισίν, άπερ κατά τε χρήσιν και δεσποτείαν από της σήμερον προσκεκυρώκαμεν τη μονή, ως εις αιώνα τούτον τον σύμπαντα έχειν ταύτα αυτήν μετά πάσης περιοχής και διακρατήσεως και των όλων αυτών δικαίων και προνομίων ανεκποίητα πάντα, καθώς ανωτέρω διωρισάμεθα. Αυτό το Νεόκαστρον συν τοις εντός και εκτός διακειμένους παροίκους τε και οικήμασι δεσποτικοίς και αλλοίοις συν τω δικαίω των γινομένων κατ’ έτος εν αυτώ πανηγύρεων και τη αλεία των ποταμών της τε Σαμίας και της Μαρίτζης προς ευπορίαν ιχθύων. Έτι του Κανικλείου το προάστειον, το Λυκοχώριόν τε και του Δράχου, την Βανιάνους το ακρωτήριον. Τα προάστεια την Συκέαν το χωρίον και το προκείμενον προάστειον εκ βασιλικής προστάξεως συναριθμηθήναι τοις δικαίοις του Νεοκάστρου μετά την τελετήν απ’ εντεύθεν του κατά χρήσιν έχοντος αυτό την σήμερον του Ασπειώτου, ό και του Τριφυλλίου επονομάζεται. Βούλομαι δε και αυτό μετατεθήναι πλησίον της μονής, ένθα και το Λυκοχώριον και του Δράχου ηδράσαμεν, ει μη που δυσχέρειά τις μεγίστη τοις οικούσι το χωρίον παροίκοις επανακύψειε διά το μεταξύ της οδού διάστημα της εκ του θέρους συλλογής των χωραφιαίων καρπών και διαπορθμεύσεως προς τας μετατεθησομένας οικίας αυτων. Έτι πάντα τα εντός του Αίνου και εκτός δεσποτικώς διαφέροντά μοι ακίνητα, ων την ανακαίνισιν εκ μακρού χρόνου σχεδόν αμαυρωθέντων γενέσθαι βούλομαι, το Νεοχώριον προάστειον, η Κούριανις προάστειον, του Χοιροσφάκτου προάστειον, η Βατζινέα χωρίον, του Χούσδερι χωρίον, του Σινάλη προάστειον, το νεοίκιστον ο Βηρός προάστειον, ο Σωτήρ των Βλάχων, προάστειον ο Άγιος Νικόλαος, τα εστρατευμένα δύο χωρία του τε Διλιανού και η Δραγάβαστα, κάστρον ο Αετός συν τω χωρίω τη Τζεχοβά, προάστειον η Συκουράγι, χωρίον η Βράνιστα…», και ών ουκ έστιν αριθμός!

ΒΗΡΟΣ, ΒΗΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΛΟΣ

Η «μετονομασία» σε Βήρας - άγνωστο αν προέκυψε συνειδητά ή από παρανόηση – οφείλεται, σύμφωνα με μία εκδοχή, στον Βυζαντινό αξιωματούχο και ιστορικό του 12^ου αιώνα Νικήτα Χωνιάτη, ο οποίος χρησιμοποίησε τη νέα ονομασία μερικές δεκαετίες μετά την ίδρυση της μονής της Παναγίας της Κοσμοσωτείρας. Ο Νικήτας Χωνιάτης υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της Άλωσης της Πόλης από τους Σταυροφόρους και για το λόγο αυτό κυριότερο έργο του θεωρείται η «Χρονική διήγησις του Χωνιάτου κυρ Νικήτα αρχομένη από της Βασιλείας Ιωάννου του Κομνηνού και λήγουσα μέχρι της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως».

Ανεξαρτήτως των προθέσεων του Χωνιάτη, η ονομασία «Βήρας» χρησιμοποιήθηκε τους επόμενους αιώνες και αλλού, αλλά στη …θηλυκή εκδοχή της. Σταχυολογούμε από την «Ιστορία της Νήσου Ευβοίας από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ’ ημάς» (1930), του εκ Καρύστου ιατρού και λογίου Κων. Α. Γουναρόπουλου: «Η Βήρα ής ο κάτοικος Βηριώτης, και ής συνώνυμον και έρημον εν τω δήμω των Μεσσαπίων, και άλλο εν Θράκη το 1395 κατά Κατακουζηνόν, έστι χωρίον του δήμου Στυρέων, απέχον της έδρας ώρας τέσσαρας και ημίσειαν». Βεβαίως, η Βήρα (Αργυρό) της Εύβοιας είχε κι άλλες περιπέτειες. Στις διάφορες απογραφές και καταχωρήσεις του 19^ου αλλά και του πρώτου μισού του 20^ου αιώνα καταχωρήθηκε ως «Βύρα», ως «Βύρρα» αλλά και ως «Βίρα». Πολύ πιθανόν με τον ίδιο τρόπο να προήλθε και η ονομασία της Βέροιας (Βήρια, Βέρια κλπ). Γενικότερα, επικρατεί στις μέρες μας η άποψη ότι πρόκειται για μία τοπωνυμική ονομασία, που υποδηλώνει περιοχή ανάμεσα σε λόφους, με αβαθή λιμνάζοντα ή τρεχούμενα νερά, αλλά η σαφής αναφορά της, από την τοπογραφία των Φερών της εποχής του Ισαάκιου, ως «βηρός» οδηγεί στο ομηρικό «βηλός» και όχι στα λατινογενή εκ του virar ή από τα αρβανίτικα «βίρα» κλπ.

Γιατί οδηγούμαστε σ’ αυτό το συμπέρασμα; Βηρός ως τοπωνύμιο υπήρχε και στην περιοχή του κάστρου της Ρεντίνας, στο κατεπανίκι της Ρεντίνας στο θέμα της Θεσσαλονίκης: «εις την Ρεντήναν… τας Ερρυχίας, τον Βηρόν και την Κουφόπετραν…» (Act. Kutl. 47,3). Η τοπογραφία του κάστρου της Ρεντίνας (λόφος περιτριγυρισμένος από διακλαδώσεις ποταμών και επισυναπτόμενους οικισμούς στα πέριξ) προσομοιάζει με την περιοχή της οχυρωμένης μονής της Κοσμοσωτείρας. Αλλά η πλήρης τεκμηρίωση της προέλευσης της ονομασίας προέρχεται από λίγο βορειότερα.

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η ανατολική Μακεδονία υπήρξε, έως και μερικούς αιώνες πριν την τουρκοκρατία, μία εκπληκτική περιοχή με δεκάδες λίμνες, και παραπόταμους του Στρυμόνα, που οδήγησε πολλούς κατοίκους στη δημιουργία των πασσαλόπηκτων οικισμών. Στα τοπωνύμια και την ονοματολογία της περιοχής αυτής, ανά τους αιώνες, επιμένουν τα γράμματα δέλτα, ρο και βήτα: «Δόβηρος», «Δόβηρες», «Δραβήσκος», «Δοβίστα» ή «Δοβέστη», «Δοβηράνη» ή «Δοϊράνη», «Δέρρωνες», «Δάρνακες», «Δάρδανοι», “Daravescos”, «Βηρός» ή «Βουρός», «Ροδολείβος», «Δοβρίκεια ή Δοβροβίκεια» ή «Δοβηροβίκεια», «Όρβηλος» και «Ορβηλία», «Γραδήσκος», «Οβηλός», (που είναι το ομηρικό «βηλός» = το κατώφλι  και δωριστί «βαλός» και θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Οβηρός» εξαιτίας της απροσδόκητης αλλά συχνής ηχητικής εναλλαγής του ρο και του λάμδα γιατί και τα δύο είναι γλωσσικά σύμφωνα π.χ. αδελφός, αδερφός, γλήγορα, γρήγορα κλπ.).

Οι Δόβηρες ήταν μικρή, αλλά πολεμική Παιονική φυλή που κατοικούσε στις περιοχές Σερρών, Κιλκίς καί Στρώμνιτσας και έφθαναν και μέχρι το Παγγαίο. Τους αναφέρει ο Ηρόδοτος, Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Ε' [5.16.1- 5.16.4] (http://www.greek-language.gr/): «οἱ δὲ περὶ τὸ Πάγγαιον ὄρος [καὶ Δόβηρας καὶ Ἀγριᾶνας καὶ Ὀδομάντους] καὶ αὐτὴν τὴν λίμνην τὴν Πρασιάδα οὐκ ἐχειρώθησαν ἀρχὴν ὑπὸ Μεγαβάζου. ἐπειρήθη δὲ καὶ τοὺς ἐν τῇ λίμνῃ κατοικημένους ἐξαιρέειν ὧδε· ἴκρια ἐπὶ σταυρῶν ὑψηλῶν ἐζευγμένα ἐν μέσῃ ἕστηκε τῇ λίμνῃ, ἔσοδον ἐκ τῆς ἠπείρου στεινὴν ἔχοντα μιῇ γεφύρῃ. [5.16.2] τοὺς δὲ σταυροὺς τοὺς ὑπεστεῶτας τοῖσι ἰκρίοισι τὸ μέν κου ἀρχαῖον ἔστησαν κοινῇ πάντες οἱ πολιῆται, μετὰ δὲ νόμῳ χρεώμενοι ἱστᾶσι τοιῷδε· κομίζοντες ἐξ ὄρεος τῷ οὔνομά ἐστι Ὄρβηλος κατὰ γυναῖκα ἑκάστην ὁ γαμέων τρεῖς σταυροὺς ὑπίστησι· ἄγεται δὲ ἕκαστος συχνὰς γυναῖκας. [5.16.3] οἰκέουσι δὲ τοιοῦτον τρόπον, κρατέων ἕκαστος ἐπὶ τῶν ἰκρίων καλύβης τε ἐν τῇ διαιτᾶται καὶ θύρης καταπακτῆς διὰ τῶν ἰκρίων κάτω φερούσης ἐς τὴν λίμνην. τὰ δὲ νήπια παιδία δέουσι τοῦ ποδὸς σπάρτῳ, μὴ κατακυλισθῇ δειμαίνοντες. [5.16.4] τοῖσι δὲ ἵπποισι καὶ τοῖσι ὑποζυγίοισι παρέχουσι χόρτον ἰχθῦς· τῶν δὲ πλῆθός ἐστι τοσοῦτο ὥστε, ὅταν τὴν θύρην τὴν καταπακτὴν ἀνακλίνῃ, κατίει σχοινίῳ σπυρίδα κεινὴν ἐς τὴν λίμνην καὶ οὐ πολλόν τινα χρόνον ἐπισχὼν ἀνασπᾷ πλήρεα ἰχθύων. τῶν δὲ ἰχθύων ἐστὶ γένεα δύο, τοὺς καλέουσι πάπρακάς τε καὶ τίλωνας».

Δηλαδή, «αλλά όσοι ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή του όρους Παγγαίου [και των Δοβήρων και των Αγριάνων και των Οδομάντων] και της λίμνης Πρασιάδας, κανένας τους δεν έπεσε στα χέρια του Μεγαβάζου. Δοκίμασε μάλιστα να κυριέψει κι εκείνους που έχουν εγκατασταθεί στη λίμνη με τον εξής τρόπο: έστησαν στη μέση της λίμνης μια εξέδρα που στηρίζεται σε ψηλούς πασσάλους κι επικοινωνεί με τη στεριά με μια στενή γέφυρα· [5.16.2] λοιπόν τους πασσάλους που υποβαστάζουν την πλατφόρμα κάποτε στα παλιά χρόνια τούς έστησαν όλοι οι πολίτες μαζί, αλλά αργότερα τους στήνουν κρατώντας το εξής έθιμο: καθένας τους που παντρεύεται, για κάθε γυναίκα που παίρνει κουβαλά από το βουνό που τ᾽ όνομά του είναι Όρβηλος, τρεις πασσάλους και τους στήνει από κάτω· κι ο καθένας τους παντρεύεται πολλές γυναίκες. [5.16.3] Και ζούνε μ᾽ έναν τέτοιο τρόπο· ο καθένας τους πάνω στην εξέδρα είναι νοικοκύρης μιας καλύβας, μες στην οποία περνά τη ζωή του, και μιας καταπακτής που μέσ᾽ από τις σκαλωσιές σε κατεβάζει στη λίμνη. Και τα παιδάκια τα νήπια τα δένουν από το πόδι με σκοινί, από φόβο μήπως κατρακυλήσουν στο νερό. [5.16.4] Αντί για χόρτο στ᾽ άλογα και στα καματερά τους δίνουν ψάρια. Κι ετούτα είναι τόσο άφθονα, που, όταν σπρώξεις προς τα κάτω την καταπακτή και κατεβάσεις με σκοινί άδειο κοφίνι στη λίμνη, δεν περιμένεις πολλή ώρα και το τραβάς απάνω γεμάτο ψάρια. Και τα ψάρια είναι δυο λογιώ, και τα λένε πάπρακες και τίλωνες».

Ακόμη και σήμερα οι Δοβιστιανοί (Εμμανουήλ Παπάς Σερρών) ονομάζουν τον αρχικό οικισμό τους, (ανάμεσα σε δύο λόφους, που διατρέχει ένα ρέμα, στο κατώφλι – είσοδο του βουνού), κατά τη «χωριάτικη» προφορά «βηρό - βουρό» και μάλιστα με την ανά τους αιώνες επέκταση του χωριού, έξω από τον «βουρό», μας προέκυψε και «κάτω βουρός». Δηλαδή, οι Δοβιστιανοί χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα τοπωνύμιο που προκύπτει με τον ίδιο τρόπο όπως και η αρχαία ονομασία Δόβηρος. Πώς θα ονόμαζαν οι Δοβιστιανοί το χωριό τους, εάν δεν είχε καταγραφεί επί τουρκοκρατίας το φορολογικό τους τιμάριο ως Dovista; Μα φυσικά «Βηρός» ή «Οβηρός» ή «Οβηλός».

Συνεπώς, καθίσταται προφανής η ετυμολογία της ονομασίας εκ του «Δόβηρος», «Όρβηλος» κλπ., ιδιαίτερα εάν υπεισέλθουμε και στην ομηρική «βηλός» (http://de.academic.ru/dic.nsf/greek2deu/55927): βηλός, ὁ (βάω, βαίνω), Schwelle, Thürschwelle, Apollon. Lex. Homer. p. 51, 15 βηλός ὁ τῆς ϑύρας βαϑμός; Hom. dreimal, von Götterwohnungen, Iliad. 1, 591 ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ' ἀλεξέμεναι μεμαῶτα ῥῖψε, ποδὸς τεταγών, ἀπὸ βηλοῦ ϑεσπεσίοιο, Woh nung des Zeus; 15, 23 ὃν δὲ λάβοιμι, ῥίπτασκον τεταγὼν ἀπὸ βηλοῠ, ὄφρ' ἂν ἵκηται γῆν ὀλιγηπελέων, Wohnung des Zeus; 23, 202 ϑέουσα δὲ Ἶρις ἐπέστη βηλῷ ἔπι λιϑέῳ, Wohnung des Zephyros. Der Grammatiker Krates hielt das Wort für chaldäisch, Scholl. Iliad. 1, 591 Κράτης δὲ περισπῶν τὴν πρώτην συλλαβὴν Χαλδαϊκὴν εἶναι τὴν λέξιν ἀποδίδωσιν. Vgl. Scholl. Iliad. 15, 23 und Sengebusch Homer. dis sert. 1 p. 60. Ueberhaupt gab das Wort zu vielen Erörterungen Anlaß: Scholl. Iliad. 1, 591 Παρμενίων δὲ ὁ γλωσσογράφος φησὶν Ἀχαιοὺς καὶ Δρύοπας καλεῖν τὸν οὐρανὸν βηλόν, und Ἀγαϑοκλῆς δὲ τὴν πάντων περιοχήν, καὶ βεβηκότας φέρειν τοὺς ἀπλανεῖς ἀστέρας. – Aeschyl. Choeph. 571 βαλὸν ἕρκειον πυλῶν, Königsburg des Aegisthos, vgl. Bekk. Anecd. 1 p. 224, 16 Βατήρ: – σημαίνει δὲ καὶ τὸν τῆς ϑύρας οὐδόν, ὃν Ὅμηρος βηλό ν, οἱ δὲ τραγικοὶ βαλόν. – Quint. Sm. 13, 483 βηλὸν ἀστερόεντα der Himmel.

Κατά τον κρίσιμο 14^ο αιώνα έχουμε πλήθος πληροφοριών και στοιχείων από τις απογραφές του 1301, του 1317, του 1321 και του 1341, πριν την κατάληψη της περιοχής από τον Σέρβο κράλη Στέφανο Δουσάν. Διασώζονται άλλωστε και τα ονόματα των απογραφέων, όπως Κωνσταντίνος Κουνάλης, Δημήτριος Κοντηνός, Λέων ο Καλόγνωμος, Κωνσταντίνος Περγαμηνός, Γεώργιος Φαρισαίος και ο Πρωτοκυνηγός Ιωάννης Βατάτζης (Θεοχαρίδου Ι. Γεωργίου, ΚΑΤΕΠΑΝΙΚΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ).

Σταχυολογώντας τοπωνύμια από τα κατεπανίκια Στρυμόνος, που ανήκε στο θέμα της Θεσσαλονίκης και του Παραστρύμονος ή Ζαβαλτίας και Ζιχνών, που ανήκαν στο θέμα Σερρών, παραθέτουμε τα: Καστρίον, Αχιανού, Απιδιώτικο ή Αγρίδιον Απιδέας, Ξύλοτρον, Ζεστά Νερά, Στεφανιανά, Σδραβίκιον ή Αστραβίκιον ή Οσδραβίκιον, Χάνδαξ, Αμφίπολις, Ποθολινός, Θολός, Ραδολήβους, Ζίχνα, Μελίντζιανη, Μαραβίντζη, Λειψοχώριον και Υπάτου, Ευνούχος, Κούτζη ή Κούτσιος, τα χωριά των Χουδηνών και του Βρουλοχωρίου, Πρεκλείστα, Δοξόμπους, Τοπολιάνη, Βεζνίκο, Λοκουβίκεια ή Λουκουβίκεια, Γόριανις, Κοτζάκιον, Τσερέπλιανη, Ανακτορόπολις, Αρχαγγέλου, Ασιανός, Βορίσκου, Γενέσιον, Δομνίκου, Δρεανόβου, Άγιος Ηλίας, Άγιος Θεόδωρος, Πηλορύγιον, Κυνηγοί, Μαλαθρά, Μαρμάριον, Μάρκου, Μοδηνού, Πολίανις, Χοτολίβος, Χούνιανη, Χρυσόπολις ή Χρυσούπολις.