Η ΑΝΥΠΟΛΗΨΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ Ο.Η.Ε.

Για τα κλεμμένα πολιτιστικά αγαθά

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

 

Μία επαναλαμβανόμενη, για πολλά χρόνια, διαδικασία στον Ο.Η.Ε. για τα κλεμμένα πολιτιστικά αγαθά αποδόθηκε προσφάτως στις πρωτοβουλίες του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά. Στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών αναφέρεται εντέχνως, αλλά ασαφώς, ότι γίνεται ρητή αναφορά (πού;) στην επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, κάτι το οποίο δεν προκύπτει από την ανάγνωση του επισήμου εγγράφου  (A/70/L.28) του ΟΗΕ.

Στο σύνολο, σχεδόν, του έντυπου, ηλεκτρονικού και ψηφιακού Τύπου η είδηση μεταδόθηκε ως ελληνική επιτυχία και μάλιστα συνδυάστηκε – ως αντίφαση - με τις δηλώσεις, αλλά και τις διευκρινήσεις, του Αριστείδη Μπαλτά «να μην προχωρήσουμε σε νομική διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα» διότι «πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να χάσουμε τη δίκη». Οι λογικές διευκρινήσεις Μπαλτά έγιναν κατά τη συζήτηση (9.12.2015) του σ/ν: «Προσαρμογή ελληνικής νομοθεσίας στην Ευρωπαϊκή Οδηγία 201460 ΕΕ/15.5.2014 για επιστροφή πολιτιστικών αγαθών που έχουν απομακρυνθεί παράνομα». Την ίδια ημέρα (συγκυρία;) υπήρξε και η σχετική Απόφαση της γ.σ. του ΟΗΕ.

Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της 10^ης Δεκεμβρίου 2015 είχε τίτλο: «Υιοθέτηση Απόφασης Γενικής Συνέλευσης Ηνωμένων Εθνών για την «Επιστροφή ή Απόδοση Πολιτιστικών Αγαθών στις χώρες προέλευσης» (Νέα Υόρκη, 09.12.2015)» και ανέφερε τα εξής:

«Υιοθετήθηκε, χθες, κατόπιν ελληνικής πρωτοβουλίας, ομόφωνα από την Ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, η Απόφαση για την «Επιστροφή ή Απόδοση Πολιτιστικών Αγαθών στις χώρες προέλευσης». Η Απόφαση υποβάλλεται από την χώρα μας ανά τριετία και το τελικό κείμενο διαμορφώθηκε ως αποτέλεσμα συστηματικών διαβουλεύσεων υπό την διαμεσολάβηση της Ελλάδας, σε συνέχεια σχετικών οδηγιών του Υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά.

Η Απόφαση έτυχε ευρείας αποδοχής, καθώς συγκηδεμονεύτηκε από συνολικά 74 κράτη, μεταξύ των οποίων πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαντικός αριθμός κρατών της Λατινικής Αμερικής, καθώς και αρκετά αραβικά και αφρικανικά κράτη.

Η πρωτοβουλία αυτή ενισχύει την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών στις χώρες προέλευσης, καθώς και την προσπάθεια προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι δύο αυτές διαστάσεις της απόφασης κρίνονται ως ιδιαίτερα επίκαιρες και κρίσιμες, καθώς η Μέση Ανατολή πλήττεται καθημερινά από καταστροφή έργων και μνημείων πανανθρώπινης πολιτιστικής κληρονομιάς, ενώ γνωστή είναι η διασύνδεση του λαθρεμπορίου πολιτιστικών αγαθών με την χρηματοδότηση της τρομοκρατίας.

Ειδική μνεία γίνεται στην Απόφαση για την «Σύσταση της Αρχαίας Ολυμπίας», η οποία καλεί τα κράτη-μέλη σε κινητοποίηση για επιστροφή κλαπέντων πολιτιστικών θησαυρών με ρητή αναφορά στην επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Μια άλλη, εξίσου σημαντική, διάσταση της Απόφασης, είναι η καταδίκη της καταστροφής μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε περιοχές ένοπλων συρράξεων, συμπεριλαμβανομένων των υπό κατοχή εδαφών, καθώς και της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών από ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες, όπως το ISIS.

Η Ελλάδα, ως κοιτίδα γνώσης και πολιτισμού, θα βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία για την προάσπιση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και θα συνεχίσει να προωθεί ανάλογες πρωτοβουλίες».

Ποια είναι η αλήθεια πίσω από αυτήν την – υπό κάποια έννοια - θριαμβευτική ανακοίνωση; Το υπ’ αριθμό 10 θέμα της ατζέντας της 70^ης συνεδρίας με τον τίτλο “Return or restitution of cultural property to the countries of origin” αποτελεί, στην ουσία, μία γραφειοκρατική επανάληψη δεκάδων αποφάσεων, συμβάσεων και πρωτοκόλλων των Ηνωμένων Εθνών για το ίδιο θέμα. Στις διεργασίες αυτές δεν συμμετέχουν, βεβαίως, οι χώρες που έχουν στα μουσεία τους χιλιάδες κλεμμένους αρχαιολογικούς θησαυρούς και, ως εκ τούτου, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις αποφάσεις της γ.σ. του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών η «Απόφαση έτυχε ευρείας αποδοχής, καθώς συγκηδεμονεύτηκε από συνολικά 74 κράτη, μεταξύ των οποίων πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Διαβάστε τη λίστα των κρατών από το επίσημο έγγραφο των ΟΗΕ (A/70/L.28) και δείτε πόσα και ποια κράτη «συγκηδεμόνευσαν» την απόφαση: Albania, Argentina, Austria, Bulgaria, China, Congo, Costa Rica, Croatia, Cyprus, Czech Republic, Dominican Republic, Ecuador, Estonia, Finland, Gambia, Greece, Honduras, Hungary, Iceland, Indonesia, Iran (Islamic Republic of), Iraq, Italy, Lebanon, Lesotho, Lithuania, Malta, Mexico, Myanmar, Panama, Paraguay, Peru, Portugal, Russian Federation, Syrian Arab Republic, Thailand, Turkey, Venezuela (Bolivarian Republic of) and Viet Nam.

Το γελοίο του πράγματος, σε σχέση με τις όποιες ελληνικές απαιτήσεις, δεν είναι ότι από την παραπάνω λίστα απουσιάζουν η Βρετανία, η Γαλλία, οι Η.Π.Α. ή η Γερμανία, αλλά ότι βρίσκεται σ’ αυτήν η Βουλγαρία που, αν και έχει κατακλέψει τα μοναστήρια της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης - με οργανωμένο σχέδιο κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου -  αρνείται πεισματικά να επιστρέψει τα κλαπέντα. (Βλ. σχετική ανάρτηση στα δημοφιλή του blog). Δηλαδή, η Βουλγαρία υιοθετεί την απόφαση για την «Επιστροφή ή Απόδοση Πολιτιστικών Αγαθών στις χώρες προέλευσης» και ταυτόχρονα την πετά στον κάλαθο των αχρήστων και μαζί μ’ αυτήν και την ίδια τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ!

Στο έγγραφο αναφέρεται ότι η γενική συνέλευση «έχει επίγνωση της σπουδαιότητας, που αποδίδεται από τις χώρες προέλευσης για την επιστροφή  των πολιτιστικών αγαθών, που είναι θεμελιώδους πνευματικής, ιστορικής και πολιτιστικής αξίας για αυτές, έτσι ώστε να συνιστούν αντιπροσωπευτικές συλλογές της πολιτιστικής τους κληρονομιάς». (Aware of the importance attached by the countries of origin to the return of cultural property that is of fundamental spiritual, historical and cultural value to them, so that they may constitute collections representative of their cultural heritage).

Όπως και σε πολλές άλλες προηγούμενες παρόμοιες διαδικασίες, η γενική συνέλευση, μεταξύ άλλων, «λαμβάνει υπόψη τις δηλώσεις και τις συστάσεις των διεθνών forums για την Επιστροφή των Πολιτιστικών Αγαθών, που πραγματοποιήθηκαν στη Σεούλ τον Ιούλιο του 2011 και τον Οκτώβριο του 2012, στην Ολυμπία στην Ελλάδα, τον Οκτώβριο του 2013, στη Ντουνχουάνγκ στην Κίνα, τον Σεπτέμβριο του 2014 και στο Νεβσεχίρ στην Τουρκία, τον Οκτώβριο του 2015». Δηλαδή, σε δουλειά να βρισκόμαστε! (Takes note of the declarations and recommendations of the International Forums on the Return of Cultural Property, held in Seoul in July 2011 and October 2012, in Olympia, Greece, in October 2013, in Dunhuang, China, in September 2014 and in Nevşehir, Turkey, in October 2015). Μάλιστα, «σημειώνεται με ικανοποίηση ο εορτασμός της εικοστής επετείου της Σύμβασης UNIDROIT του 1995 σχετικά με τα κλαπέντα ή παρανόμως εξαχθέντα πολιτιστικά αγαθά, που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη στις 8 Μαϊου 2015»!

Με την Απόφαση «καλούνται όλα τα κράτη μέλη να είναι σε θέση για να συνδράμουν τα πληγέντα κράτη στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών που ανασκάφηκαν παρανόμως από αρχαιολογικούς χώρους και κλάπηκαν από μουσεία, βιβλιοθήκες, αρχεία και συλλογές χειρογράφων, συμπεριλαμβανομένης και της διεθνούς συνεργασίας για την επιστροφή των κλεμμένων ή παρανόμως εξαχθέντων πολιτιστικών αγαθών, κατά περίπτωση». (Calls upon all Member States in a position to do so to assist the affected States in combating trafficking in cultural property illegally excavated from archaeological sites and taken from museums, libraries, archives and manuscript collections, including through international cooperation in the restitution of stolen or illicitly exported cultural property, as appropriate;).

Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, για τη δομή όλων αυτών των αέναων ευχολογίων, στο 34^ο και τελευταίο εδάφιο αναφέρεται: «Αποφασίζει (η γ.σ.) να συμπεριλάβει στην προσωρινή ημερήσια διάταξη της 73^ης συνεδρίας το θέμα με τίτλο «Επιστροφή ή αποκατάσταση των πολιτιστικών θησαυρών στις χώρες προέλευσης». Με λίγα λόγια, είτε θα είναι ο Κοτζιάς υπουργός Εξωτερικών είτε όχι, το «έργο» θα το ξαναδούμε οσονούπω. Όσο για τις όποιες ελληνικές «επιτυχίες» θα παραμένουν εξ επαγωγής υπονοούμενα στα εδάφια των γραφειοκρατικών αποφάσεων της γ.σ. του ΟΗΕ.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Ή αλλιώς, η ανάκτηση του «success story» των Σαμαρο-Βενιζέληδων!

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η τέχνη να πετάς τη μπάλα στην κερκίδα είναι παλιά. Αποκτά μάλιστα και «επιστημονικό» υπόβαθρο με το να ερμηνεύονται κατά το δοκούν τα οικονομικά φαινόμενα, μέσα από προσπάθειες αναθεωρητισμού και αυτών ακόμη των πρόσφατων πολιτικών γεγονότων. Η περίπτωση, όμως, του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί εγκεφαλικό κεφαλοκλείδωμα της λογικής. Σου δένει το μυαλό κόμπο. Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις και οι μεταλλάξεις του Αλέξη Τσίπρα - και των συν αυτώ Συριζαίων (αυτών που έμειναν) - επιβεβαιώνουν, στην ελληνική εκδοχή της, την ιστορική παραδοχή ότι η αναθεωρητική Αριστερά είναι ένα φρούτο που ευδοκιμεί μόνο σε καπιταλιστικό περιβάλλον. Το ενδιαίτημα των εκατομμυριούχων «προλετάριων» υπήρξε πάντοτε ο άκρατος καπιταλισμός, τον οποίον «πολεμούν» για να τον ανακηρύξουν νικητή!

Ο Αλέξης, λοιπόν, αγωνίζεται από εδώ και στο εξής για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων! Ενώ μέχρι τα 40 του πάθαινε αναφυλαξία ακούγοντας για ιδιωτικές επενδύσεις, έστω κι αν επρόκειτο για το κυλικείο ενός περιφερειακού Τ.Ε.Ι., τώρα επιδίδεται σε αυτοεξευτελισμούς, συμμετέχοντας σε επενδυτικά φόρουμ με τον Κλίντον υπό την υψηλή εποπτεία του Σόρος, και προτρέπει τα πάλαι ποτέ «κοράκια» να μας προτιμήσουν για επενδύσεις στέλνοντάς τους βιντεομηνύματα. Δηλώνει ότι δεν γνώριζε την ισχύ των δυνάμεων του χρήματος. Ως άλλος ΓΑΠ, δεν ήξερε αλλά και δεν ρώταγε. Απλώς μοίραζε λεφτά και έσκιζε τα μνημόνια. Άβυσσος η ψυχή του …ριζοσπάστη Αριστερού.

Υπό το πρίσμα αυτό, η ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων – η μεγαλύτερη των τελευταίων πολλών ετών – αποτελεί μία μεγάλη επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα το θέμα θα είχε τελειώσει πάραυτα, αλλά έπαιξε ρόλο – κατά Πιτσιόρλα – «η δυσκολία προσαρμογής» της κυβέρνησης, κάτι που βεβαίως είναι κατανοητό. Μη φανεί και η ανυπομονησία τους! Το Δημόσιο θα εισπράττει το «φοβερό» ενοίκιο των 23 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, δηλαδή πολύ λιγότερα από την εξοικονόμηση του ποσού, που αναλογεί σε μία ημέρα απεργίας της ΑΔΕΔΥ.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κάπου ανάμεσα στις νεοταξικές «αριστερές» πομφόλυγες περί ρατσισμών, σεξισμών, ομοφοβίας, ισλαμοφοβίας κλπ., χάθηκε - μεταξύ άλλων - και η τριμηνιαία έκθεση Ιουλίου – Σεπτεμβρίου 2015 του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους (Γ.Π.Κ.), της Βουλής των Ελλήνων. Το Γ.Π.Κ. αποτελεί ανεξάρτητη οργανική μονάδα της Βουλής και λειτουργεί σύμφωνα με Ειδικό Κανονισμό.

Πόσο μας στοίχισε, μόνο για το 2015, το ηγετικό προφίλ που έχτιζε ο Αλέξης Τσίπρας στην Ευρώπη με εκείνη την ανεκδιήγητη «διαπραγμάτευση» επί πέντε μήνες; Δεκαοχτώ δισεκατομμύρια ευρώ! Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος (πρώτη φορά Αριστερά) είναι να διολισθήσει η χώρα σε βαθύτερη ύφεση και σε μακροχρόνια στασιμότητα:

«Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η χώρα επέστρεψε στην ύφεση το 3ο τρίμηνο του 2015. Κατά το προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού 2016, ως το τέλος του έτους θα έχει καταγραφεί ύφεση -2,3 % και, για το 2016 -1,3 % (βλ. Προσχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2016, Αθήνα Οκτώβριος 2015).

 Αυτό μεταφράζεται σε συρρίκνωση του εγχώριου εισοδήματος στα €173 δισ., από €179 δισ. το 2014. Ωστόσο, το ΙΟΒΕ προβλέπει ύφεση 1,5% έως 2,0% για το 2015 (Βλ. ΙΟΒΕ Τριμηνιαία έκθεση, Οκτώβριος 2015).

Επίσης, ο Economist προβλέπει ότι η ύφεση θα είναι πολύ μικρότερη, της τάξης του 0,5% το 2015. Αν αυτή η αισιόδοξη πρόβλεψη επιβεβαιωθεί, η ανάκαμψη θα έλθει νωρίτερα και, οπωσδήποτε μπορεί να μειώσει την πίεση για πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα. Ο προηγούμενος Κρατικός Προϋπολογισμός 2015 είχε – αντίθετα - προβλέψει ανάπτυξη +2,9% και +3,1% αντίστοιχα για τα έτη 2015 και 2016 και επομένως αύξηση του ΑΕΠ στα €191 δισ. Δηλαδή, η απόκλιση από το στόχο ανέρχεται σε €18 δισ.

Ταυτόχρονα, από το Σεπτέμβριο 2015 αυξάνεται πάλι η ανεργία και η μερική απασχόληση, όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη». Δυσμενής ήταν και η πορεία των ελληνικών εξαγωγών το πρώτο εξάμηνο του 2015 και της βιομηχανικής παραγωγής, που υπέστη σοβαρά πλήγματα εξαιτίας των ελέγχων κεφαλαίου. Η μείωση των εξαγωγών μάλιστα αναμένεται μεγαλύτερη για το δεύτερο εξάμηνο λόγω των επιπτώσεων των κεφαλαιακών ελέγχων. Η μείωση των εξαγωγών επηρεάζει το ρυθμό μεγέθυνσης και, οπωσδήποτε, δεν επιτρέπει στον εξαγωγικό τομέα να λειτουργήσει σταθεροποιητικά σε περιόδους περιορισμού της εσωτερικής ζήτησης λόγω λιτότητας.

Συνολικά, η έστω μετρίως θετική πορεία που καταγράφηκε το 2014 και τα δύο πρώτα τρίμηνα του 2015 έχει αναστραφεί. Ο υπαρκτός κίνδυνος είναι η χώρα να διολισθήσει σε βαθύτερη ύφεση ή και σε μια μακροχρόνια στασιμότητα».

Στην έκθεση αναφέρεται ότι ο κίνδυνος αυτός μπορεί να αποτραπεί, και να υπάρξει ταχύτερη ανάσχεση της κρίσης, μέσα από την επιτάχυνση του ΕΣΠΑ, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την αναμενόμενη δόση των 3 δις ευρώ, που εκταμιεύεται σε υποδόσεις. Αλλά:

« …ο σπουδαιότερος όρος για ταχύτερη ανάκαμψη και, κυρίως, για να είναι αυτή σε διατηρήσιμη βάση, είναι να εξαλειφθεί η αβεβαιότητα τόσο ως προς τη γενική κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής, όσο και ως προς τη διαχείριση θεμάτων (όπως μεταρρυθμίσεις, αποκρατικοποιήσεις κ.ά). Αυτό θα επιτευχθεί αν ακολουθηθεί ο οδικός χάρτης του νέου Μνημονίου. Πράγματι, μέρος των λεγόμενων «προαπαιτούμενων» για τη χρηματοδοτική στήριξη της χώρας υλοποιείται, όπως έδειξε η ψηφοφορία στη Βουλή για το πολυνομοσχέδιο (βλ. Ν. 4337, ΦΕΚ 129 Α’/ 17.10.2015). Η κυβέρνηση έδειξε ότι εμμένει στη στρατηγική επιλογή της εφαρμογής προαπαιτούμενων - αξιολόγηση - ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών - διευθέτηση του χρέους. Ωστόσο, εκκρεμεί ακόμα ένας απαιτητικός και «μακρύς» κατάλογος μέτρων».

Η ανακεφαλαιοποίηση, λοιπόν, των τραπεζών έγινε και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Ο Αλέξης Τσίπρας θεώρησε ότι το θέμα αυτό έκλεισε με πολύ μεγάλη επιτυχία καθώς «αν είχαμε μηδενική συμμετοχή ιδιωτών θα χρεωνόταν ο ελληνικός λαός 25 δις ευρώ, δηλαδή 19 δις ευρώ παραπάνω, περίπου 10% του ΑΕΠ». Μεγάλη επιτυχία, κατά Τσίπρα, το γεγονός ότι εκμηδενίστηκαν οι μετοχές των τραπεζών και τα διεθνή hedge funds απέκτησαν τον έλεγχό τους. Για παράδειγμα, για να γίνει πιο ελκυστική η συμμετοχή των ιδιωτών, αμοιβαίων και άλλων επενδυτικών κεφαλαίων, η κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως για το «κούρεμα» και των προνομιούχων μετοχών του Δημοσίου. Με κυβερνητική απόφαση το «κούρεμα» ήταν ύψους 71% και η συμμετοχή του Δημοσίου έγινε καπνός και αντάρα. Αυτή η εξέλιξη απέχει έτη φωτός από την κρατικοποίηση των τραπεζών, που ευαγγελιζόταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Κλάους Ρέγκλινγκ έδωσε θριαμβευτικό χαρακτήρα στην «επιτυχία» του Αλέξη Τσίπρα: «Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το Ελληνικό Δημόσιο έχασε χρήματα. Πολλά χρήματα έχασαν όμως και εκείνοι που επένδυσαν στις ελληνικές τράπεζες το 2014. Ωστόσο, είναι θετικό ότι, παρά το γεγονός αυτό, εμφανίστηκαν και πάλι ιδιώτες επενδυτές στην τρίτη ανακεφαλαιοποίηση». Όπως καταλαβαίνετε, η εμφάνιση των ιδιωτών επενδυτών έχει εξελιχθεί σε θρίαμβο της Αριστεράς και του σοσιαλισμού.

Όμως ο Ρέγκλινγκ δεν άφησε την ευκαιρία της συνέντευξης να πάει χαμένη: «Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Τσίπρα άλλαξε προσανατολισμό, δεν συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις και ορισμένες τις ανέτρεψε. Επρόκειτο για υποτροπή διότι, όπως θυμάστε, το 2014 η ανάπτυξη επανεμφανίστηκε, η ανεργία άρχισε να μειώνεται, η κυβέρνηση μπόρεσε να εκδώσει ομόλογα. Τα πρώτα σημάδια επιτυχίας εξαφανίστηκαν στο πρώτο μισό του έτους, αλλά δεν έχω αμφιβολία ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στην προτέρα κατάσταση».

Γιατί είστε τόσο σκληρός κ. Ρέγκλινγκ; Δηλαδή, από εδώ και στο εξής ο κ. Τσίπρας θα αγωνίζεται για να εξαλείψει την …υποτροπή του και να επανέλθει η χώρα στην προτέρα κατάσταση των «Μερκελιστών» Σαμαρο-Βενιζέληδων; Στην κατάσταση με τα «δήθεν success story» και το «ανύπαρκτο πρωτογενές πλεόνασμα», από το οποίο βεβαίως πλήρωνε μισθούς και συντάξεις επί 7 μήνες, (απομυζώντας όλους τους κωδικούς του δημόσιου λογιστικού), μέχρι να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια και να υπογράψει τον 3^ο και χειρότερο μνημόνιο της καπιταλιστικής νεοταξικής εγχώριας Αριστεράς;

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ - ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ" ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ.

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

 «Κύριοι, πρέπει να μου επιτρέψετε να σας είπω ότι εγώ υπήρξα ο κύριος αίτιος διότι εδιχάσθη ο Ελληνικός λαός κατά τον μέγαν πόλεμον. Δεν θέλω να θίξω κανένα. Έχω ήσυχον όμως την συνείδησίν μου ότι κατά τον διχασμόν αυτόν δεν ήμουν ο επαναστάτης. Άλλος ήτον ο επαναστάτης. Αλλά δεν θέλω να θίξω αυτό το ζήτημα αυτήν την στιγμήν. Αναγνωρίζω μόνον ότι εγώ, καλώς ή κακώς είμαι εκείνος ο οποίος επροκάλεσα τον διχασμόν αυτόν. Και πρέπει να γνωρίζετε ότι και τώρα, που είμαι στην Ελλάδα, και όταν έλειπα μακράν αυτής, εκείνο το οποίον με απησχόλησε και με απασχολεί και αποτελεί τον διάπυρον πόθον μου και θα με κάμη ευτυχή είναι, πριν κλείσω τα μάτια μου, να ίδω ότι αυτό το χάσμα εγεφυρώθη και ότι η διαίρεσις την οποίαν η πολιτική μου επροκάλεσε δια μεγάλους λόγους, τους οποίους θα εκτιμήση η ιστορία, εξηλείφθη».

(Δήλωση του Ελευθερίου Βενιζέλου από τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής, κατά τη διάρκεια μίας αγόρευσής του στις 17 Δεκεμβρίου του 1929, μετά τη διαρροή της συνομιλίας του για το Πολιτειακό με τον πρόεδρο του Λαϊκού κόμματος Παναγή Τσαλδάρη. Η δήλωση ήταν παρένθετη και έγινε χωρίς να τον ρωτήσει ή να το πιέσει κανείς. Ήταν – κατ’ ομολογία - ο κύριος αίτιος του εθνικού διχασμού, αλλά είχε ήσυχη τη συνείδησή του! Εμ, βέβαια. Είχε κάνει το καθήκον του…).

Οι υποκειμενικές ερμηνείες ελάχιστη σχέση έχουν με τη συστηματική παράθεση ιστορικών τεκμηρίων, διαδικασία που υπόκειται συνεχώς στην επιστημονική εποπτεία. Συνεπώς, η ανάλυση – και συνάμα αποδοχή ή απόρριψη – του πολιτικού αφηγήματος δεν έχει να κάνει με την ιστορική, αλλά με την ψευδεπίγραφη συλλογική μνήμη. Αυτή η τελευταία διαμορφώνει την «πολιτική άποψη» και ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγείται και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται ανατροπή της ιστορίας κάθε προσπάθεια ανατροπής του ψευδούς ιστορικού αφηγήματος. Πόση σχέση έχει, άραγε, με την πραγματικότητα η ιστορική παραμυθία - παρηγορία ότι ο Βενιζέλος διπλασίασε την Ελλάδα, ότι δημιούργησε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των 5 θαλασσών, ότι αποτέλεσε ως πολιτικός την επιτομή του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας;

Αν λάβουμε υπόψη τον αφορισμό του Κολομβιανού συγγραφέα Nicolas Gomez Davila ότι «οι αλήθειες δεν είναι σχετικές, αυτό που είναι σχετικό είναι οι απόψεις για την αλήθεια», τότε στην προκειμένη περίπτωση η σχετικότητα των απόψεων για την αλήθεια, στην ελληνική ιστοριογραφία, έχει άμεση σχέση με τα υποκειμενικά ιστορικά θέσφατα, τα οποία δημιούργησαν το Άγιο Δισκοπότηρο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας - μυθιστοριογραφίας, τον Ελευθέριο Κ. Βενιζέλο (της Αμύνης το σκουφάκι έφερε τον Λευτεράκη κλπ). Αλλά δυστυχώς, για το «σύστημα», η ιστορία δεν γράφεται στη διάρκεια μίας ρεμπετο-κατάνυξης.

Μαθαίνουμε αυτήν την ίδια την ιστορία ή τα παράγωγα και τα απόνερά της; Τα ιστορικά γεγονότα δεν έχουν αυτενέργεια, δεν προκύπτουν από παρθενογένεση. Μεθοδεύονται, οργανώνονται και υλοποιούνται - στη σύγχρονη εκδοχή τους - από τις μυστικές υπηρεσίες. Το ολοκαύτωμα του μικρασιατικού ελληνισμού μεθοδεύτηκε με τέτοιο απόλυτο τρόπο που ήταν αδύνατη, από την πλευρά του θύματος, κάθε παρέμβαση στην αλληλουχία των γεγονότων που πυροδότησε ο θύτης.

Από την εξίσωση της ιστορικής αποτίμησης δεν είναι δυνατόν να λείπουν συντελεστές, όπως είναι τα αδημοσίευτα, αμετάφραστα ή καταχωνιασμένα για δεκαετίες ντοκουμέντα υψηλής διαβάθμισης (απομνημονεύματα, υπομνήματα εκθέσεις και ημερολόγια αρχιστρατήγων εκατομμυρίων στρατιωτών, αναφορές επίσημων διαπραγματευτών στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, βιβλία αρχιπρακτόρων, αποδεσμευμένα άκρως άκρως απόρρητα έγγραφα), επειδή η αποκάλυψη αυτών των στοιχείων θα αλλοίωνε την καθεστηκυία ιστορική αφήγηση. Τι εννοούμε; Να, ένα παράδειγμα από πηγή που δεν συμπεριλαμβάνεται στη παρατιθέμενη βιβλιογραφία.

Τον Σεπτέμβριο του 1914 παραιτήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Στρέιτ. Όπως είχε γίνει γνωστό στις διπλωματικές αποστολές, ο Στρέιτ διαφώνησε με τον Βενιζέλο, δηλώνοντας ότι αδυνατούσε να ταυτιστεί πλέον με τις απόψεις του πρωθυπουργού. Τι είχε γίνει; Οι Αγγλο-Γάλλοι απαίτησαν από την Ελλάδα την παραχώρηση εδάφους της ελληνικής επικράτειας (της ανατολικής Μακεδονίας δηλαδή) προς τη Βουλγαρία, με αντάλλαγμα την αποκόλλησή της από το άρμα της Αυστροουγγαρίας. Με λίγα λόγια, μετά τη Δυτική Θράκη το 1913, έβαλαν το Βενιζέλο να δώσει στη Βουλγαρία και την ανατολική Μακεδονία. Αυτές τις εντολές εκτελούσε ο Βενιζέλος από το 1912 έως και τη βουλγαρική εισβολή στην ανατολική Μακεδονία τον Αύγουστο του 1916. Με τα υπομνήματα του 1915, η φιλοβουλγαρική εμμονή του Βενιζέλου πήρε και επίσημη μορφή, με πρόσχημα την αόριστη παραχώρηση εδαφών στη Μικρά Ασία.

Να τι έγραψε ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα κόμης Αλεσάντρο Ντε Μποσντάρι: «Και η Ελλάδα τι αντίδωρο θα είχε; Αργότερα, αν θα έμπαινε στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ και αυτή κέρδιζε τη νίκη, θα της παραχωρούνταν (ισομεγέθεις) εκτάσεις στη Μικρά Ασία! Ευτελέστατη και κακοήθης πολιτική έμπνευση και ιδέα, που προϋπέθετε από τη μία πλευρά ότι η Βουλγαρία θα ήταν ελεύθερη να προσχωρήσει στον ένα ή στον άλλο συνασπισμό ή να παραμείνει ουδέτερη, μολονότι ήταν ήδη άρρηκτα συνδεδεμένη με την Αυστροουγγαρία, και από την άλλη υπήρχε η εντελώς παράλογη «υπόθεση» ότι στην Ελλάδα θα παραχωρούνταν κάποτε, υπό τον όρο της κατάκτησής τους, ίσης έκτασης εδάφη στον ασιατικό χώρο με τα δικά της της Μακεδονίας, τα οποία αυτή θα εκχωρούσε στη Βουλγαρία τώρα! Ακούστηκε ακόμη τότε πώς μεταξύ των αποζημιώσεων που θα δίνονταν κάποτε στην Ελλάδα περιλαμβανόταν και η Βόρειος Ήπειρος, που είχε μόλις εκκενωθεί από τον ελληνικό στρατό, αλλά με τον Αυλώνα προοριζόμενο για την Ιταλία».

Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, ο  Ελευθέριος Βενιζέλος έδινε κομμάτι - κομμάτι όλα τα εδάφη που απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός στους δύο βαλκανικούς πολέμους, αλλά έμεινε στην ιστορία ως ο «εθνάρχης» που διπλασίασε την Ελλάδα! Στην πραγματικότητα, οι πάτρωνές του, τον έβαλαν να «διορθώσει» αυτόν τον διπλασιασμό – και αυτός υπάκουε - μετά την αναπάντεχη, για όλους αυτούς, προέλαση του ελληνικού στρατού από το Σαραντάπορο έως την Κορυτσά και τον Έβρο.

Αλήθεια σημαίνει να βλέπεις την ιστορία με τα μάτια της εποχής της. Θέλω να δείτε αυτό το βιβλίο σαν μια γρίλια στο παράθυρο, που την ανοίγεις και μπαίνει μέσα καθαρός αέρας και μία δέσμη φωτός, μία δέσμη αλήθειας.

Οι εισηγήσεις των ομιλητών:  

Ο Δημήτρης Γαρούφας 
Ο Πάνος Νοτόπουλος 
Η συζήτηση με το κοινό 
Προαναγγελία της εκδήλωσης

Φωτογραφικά στιγμιότυπα

Το αδιαχώρητο λίγο πριν αρχίσει η εκδήλωση

Το πάνελ των ομιλητών. Στο βήμα ο συντονιστής της εκδήλωσης δημοσιογράφος Αντώνης Οραήλογλου

Το κοινό παρακολουθεί με ενδιαφέρον τους ομιλητές

Ο Δημήτρης Γαρούφας, ο Πάνος Νοτόπουλος και ο Βασίλης Κάρτσιος

Οι εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ επί ποδός. Από αριστερά ο Στέλιος Ζήκας και ο εκδότης Βασίλειος Χρήστου.

Αθανάσιος Λειβαδιώτης, Γεώργιος Βοζιάνης, Μαρία Χατζηελευθερίου - Σώη, Βασίλης Μπάτος, Βασίλης Κάρτσιος, Θωμάς Σίσκος. Με λίγα λόγια, το διαχρονικό προεδρείο του συλλόγου ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η Στρατηγού Καλλάρη είναι μονόδρομος από την παραλιακή Λεωφόρο Νίκης. Υπάρχουν ιδιωτικοί χώροι στάθμευσης και στη Στρατηγού Καλλάρη και στη Δημητρίου Γούναρη.