Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ

Η ομιλία του συγγραφέα θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ», Ερμού 61.

Ακολουθεί δείγμα γραφής

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

…Ο J. K. Galbraith έθεσε το θέμα ως αέναη ανακάλυψη μίας προαιώνιας απάτης. Στο μνημειώδες βιβλίο του «Το Χρήμα», 1976, επισημαίνει ότι το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο θεωρητικό μεγαλείο της οικονομολογικής μεγαλοφυΐας και το ναδίρ της επερχόμενης καταστροφής είναι συχνά μερικοί μήνες μόνο, το πολύ λίγα χρόνια. Βεβαίως, ο Galbraith χρησιμοποιεί τρανταχτά παραδείγματα. Γράφει, λοιπόν: «από το να είσαι ο Τζον Λο, σωτήρας της γαλλικής αντιβασιλείας στο να γίνεις ο Τζον Λο, ντροπιασμένος για τα λάθη σου στη Βενετία, από το να είσαι ο Νίκολας Μπιλντ, η μεγάλη διάνοια της αμερικανικής οικονομίας, πρόσωπο που έτρεμαν οι πρόεδροι, στο να γίνεις ο Νίκολας Μπιλντ, ο πιο διάσημος χρεοκόπος της Φιλαδέλφειας, από το να είσαι ο Μπέρναρντ Κόρνφιλντ των αεριωθούμενων τζετ και των παλλακίδων με τα θλιμμένα μάτια, στο να γίνεις ο Μπέρναρντ Κόρνφιλντ των φυλακών Σεντ Αντουάν», αρκούν μερικοί μήνες, ή λίγα χρόνια. Μερικοί μήνες ήταν αρκετοί και για τον «δικό» μας Γιάνη (με ένα ν) Βαρουφάκη. Το σίγουρο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάβαζε Galbraith, αλλά Τσακαλώτο…

Μέχρι τότε τη δυνατότητα αυτή την είχαν μόνον οι τράπεζες του συστήματος FED, γεγονός που οδήγησε στο να καταστεί το δολάριο, κατά κύριο λόγο και δευτερευόντως η λίρα Αγγλίας, διεθνές νόμισμα εκτοπίζοντας το χρυσό από το ρόλο αυτό. Αποτέλεσμα ήταν μεγάλο μέρος του συναλλαγματικού αποθέματος όλων των χωρών της Δύσης να είναι σε δολάρια, τα οποία τελικώς συγκέντρωναν οι τράπεζες του συστήματος FED, ελέγχοντας με τον τρόπο αυτό το δολάριο και συνεπώς την παγκόσμια οικονομία. Γιατί όμως μία εκδοτική Τράπεζα να δώσει δολάρια για να πάρει χρυσό;

«Δώστε μου τον έλεγχο του νομίσματος μιας χώρας και ας κυβερνά όποιος θέλει». Μεταπολεμικά η δουλειά είχε στηθεί από την ίδρυση του Δ.Ν.Τ. στις 22 Ιουλίου 1944 στο Bretton Woods, της πολιτείας New Hampshire των Η.Π.Α. από τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων των συμμάχων, ενώ δεν είχε λήξει ούτε ουσιαστικά ούτε τυπικά ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος, ανεξαρτήτως αν η συμφωνία κυρώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1945 στην Ουάσιγκτον. Κύριος σκοπός της ίδρυσης του Δ.Ν.Τ. ήταν η διευκόλυνση των εκδοτικών Τραπεζών των κρατών μελών στην αντιμετώπιση πρόσκαιρων δυσχερειών ισοσκέλισης του ισοζυγίου πληρωμών των και η μέριμνα για την καλή λειτουργία του νομισματικού συστήματος των χωρών μελών και της κανονικής διενέργειας των διεθνών πληρωμών! Τον Ιούλιο του 1944 όλες οι χώρες της Ευρώπης και ολόκληρος ο κόσμος ήταν στάχτη και αποκαΐδια και αυτοί οι τύποι ανησυχούσαν για τις «πρόσκαιρες δυσχέρειες» του ισοζυγίου πληρωμών των κατεστραμμένων χωρών και για την κανονική διενέργεια των διεθνών πληρωμών!

Θεωρητικά το σύστημα απευθύνεται κυρίως σε στατιστικολόγους και στοχεύει να βελτιώσει πολλές πτυχές στα στατιστικά συστήματα των χωρών, αλλά όπως καταλαβαίνει κανείς ενδιαφέρει άμεσα τους Οίκους Αξιολόγησης, τη διεθνή χρηματιστηριακή αγορά, τα διεθνή funds και όλους εκείνους που παράγουν χρήμα από αέρα κοπανιστό.

Οι «αγορές» διαφεντεύουν την παγκόσμια οικονομία και τις εξελίξεις σε βάθος ανιχνεύσιμου χρόνου που ξεπερνά τους 3 αιώνες. Ονόματα όπως Lehman, Goldman, Morgan, Sachs, Kuhn, Loeb, Rockefeller, Warburg, Schiff, Rothchild κλπ είναι γνωστά από την εποχή της ίδρυσης της Federal Reserve Bank, της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεματικών των ΗΠΑ το 1913, μέσω της οποίας η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ πέρασε στα χέρια της χρηματοπιστωτικής διεθνούς…

Με ποιόν τρόπο στήνονται οι δουλειές στην περιφέρεια; Οι τράπεζες του συστήματος FED διατηρούν αυτόχθονες «τοποτηρητές» - κορυφαία στελέχη σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι ενημερώνουν από θέσεις κλειδιά τις τράπεζες για τα οικονομικά στοιχεία των χωρών τους. Αλλά και σε επίσημο επίπεδο συχνά και επί σειρά ετών αναλαμβάνουν έναντι αμοιβής την παροχή συμβουλών για θέματα αποκρατικοποιήσεων, οικονομικής και νομισματικής πολιτικής ή διαχείρισης του δημόσιου χρέους. Ανά πάσα στιγμή είναι σε θέση να τινάξουν στον αέρα τα επιτόκια δανεισμού και να κερδοσκοπήσουν «ποντάροντας» σε χρεοκοπίες χωρών, μέσω των CDS (Credit Defaut Swaps). Στις ΗΠΑ ταυτίζουν την G.S. με την κυβέρνηση. Δεκάδες στελέχη της έχουν διατελέσει υπουργοί και σε θέσεις κλειδιά στον οικονομικό και τραπεζικό τομέα. Προσφάτως η G.S. προσέλαβε τον επί σειρά 10 ετών πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζές Μανουέλ Μπαρόζο. Ο Πορτογάλος πολιτικός έχει τώρα εργοδότη τον Λόιντ Μπλανκφέιν, με τον οποίο είχε «παραγωγικές συζητήσεις» κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Κομισιόν!...

Όμως, την πιο κρίσιμη απάντηση την έδωσε η κ. Μηλιάκου στην ερώτηση πώς αποφύγαμε τη στάση πληρωμών: «Με επίμονη δουλειά σε συντονισμό με τον ΟΔΔΗΧ και την Τράπεζα της Ελλάδος. Η προσπάθεια ήταν αγωνιώδης να συγκεντρωθούν τα έσοδα του Δημοσίου αλλά και τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της γενικής κυβέρνησης προκειμένου το κράτος να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Μέσω αυτής της διαδικασίας κατέστη εφικτό να πληρωθούν οι υποχρεώσεις. Στη διέξοδο φθάσαμε μέσω των repos από τα διαθέσιμα των φορέων της γενικής κυβέρνησης που ήταν μεγάλα, περί τα 12 δις ευρώ. Αυτό έπρεπε να είχε γίνει από παλιά. Έχουμε 1.600 φορείς της γενικής κυβέρνησης. Όταν χρειάζεσαι χρήματα, πρώτα εξαντλείς τις δυνατότητες εσωτερικού δανεισμού και μετά αναζητείς άλλες λύσεις».

Από πόσο παλιά θα έπρεπε να καταφύγουμε στον εσωτερικό δανεισμό; Μήπως από το 2010 για να γλυτώναμε τα μνημόνια;

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

...ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

«Και το γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον, αφού είμαι ο ίδιος Μακεδών»

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

«Αυτό το καλοκαίρι, το National Geographic θα παρουσιάσει στην Ουάσιγκτον D.C. μία εξαιρετική πολιτιστική εμπειρία. «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο» είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στα 5.000 χρόνια της ελληνικής ιστορίας και του πολιτισμού. Αυτή η έκθεση περιλαμβάνει περισσότερους από 500 ανεκτίμητους πολιτιστικούς θησαυρούς – πολλούς από τους οποίους δεν έχουν ποτέ εκτεθεί εκτός της Ελλάδος. Η Ουάσιγκτον, D.C. είναι το μοναδικό μουσείο της ανατολικής ακτής, που θα φιλοξενήσει την έκθεση».

http://www.nationalgeographic.com/thegreeks/

Από το άρθρο του P. J. Veisilind για τα Σκόπια, στο National Geographic (vol. 189, No 3, March 1996), τα οποία παρουσίαζε ως «Μακεδονία» που συνορεύει με τους «κακούς» Έλληνες, έως την τρέχουσα επική έκθεση στο National Geographic Museum στην Ουάσιγκτον, με τίτλο “THE GREEKS, AGAMEMNON TO ALEXANDER THE GREAT”, έχει παρέλθει μία εικοσαετία. Η έκθεση λειτουργεί από την 1^η Ιουνίου και θα διαρκέσει έως τις 10 Οκτωβρίου. Εκτίθενται συλλογές από 22 εθνικά μουσεία της Ελλάδος, σε συνεργασία με το ελληνικό υπουργείο πολιτισμού, το Field Museum του Σικάγο, το Canadian Museum of History και το Point-a-Callière Archeology and History Complex του Μόντρεαλ.

Βλέποντας κάποιος, στο επίσημο site του N.G., το βίντεο παρουσίασης της έκθεσης (https://youtu.be/NOfwcj4MEQg) και διαβάζοντας τα διθυραμβικά σχόλια, («Η έκθεση εξερευνά τις κρίσιμες στιγμές που οδήγησαν στη γέννηση της δυτικής δημοκρατίας, της μοντέρνας τέχνης, των επιστημών, της ιατρικής, του θεάτρου και των αθλημάτων»), δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει ότι αυτό αποτελεί μία σαφή και διακριτή μεταστροφή του N.G. προς την ιστορική αλήθεια. Άλλωστε, το N.G. είναι ένα αμιγώς επιστημονικό ίδρυμα και δεν θα μπορούσε να «καταπίνει» για πολύ καιρό τα ψευδολογήματα των Βουλγαρο-Σλαβο-Σκοπιανών του Γκρουέφσκι.

Φαίνεται, όμως, ότι αν και πάθαμε δεν μάθαμε καθώς το πρόσκαιρο αίσθημα δικαίωσης και ικανοποίησης διαδέχθηκε αμέσως η οργή για μία νέα προκλητική ενέργεια σε βάρος της χώρας μας και της ιστορίας της. Οι ανιστόρητες αναφορές των τηλεπαρουσιαστών του NBC (και όχι μόνο) για τα Σκόπια, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο, μας υπενθύμισαν ότι τα lobbies των ψευτο-«Μακεδόνων» συνεχίζουν απτόητα στην Αυστραλία, τον Καναδά και τις Η.Π.Α. τη διαστρέβλωση της ελληνικής ιστορίας. Διένειμαν, λοιπόν, επιλεκτικά κείμενο το οποίο εκφωνήθηκε κατά τη διέλευση της ολυμπιακής ομάδας των Σκοπίων, αλλά και σε αθλητικές εκπομπές, και «ενημέρωσαν» εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατές ότι ένας από τους μεγαλύτερους ολυμπιονίκες της αρχαιότητας ήταν ο Μακεδόνας Φίλιππος ο 2^ος, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορεί τα «κουτορνίθια» να μην γνωρίζουν ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας συμμετείχαν αθλητές μόνον από τα ελληνικά γένη, αλλά η «εικόνα» και τα σχόλια των τηλεπαρουσιαστών τους ταίριαξαν μια χαρά ως … «απογόνους» του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ

«Ηθικόν δίδαγμα απ’ όλα αυτά, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι για να κερδηθεί αυτός ο «πόλεμος» θα πρέπει να έχουμε και τα 17 εκατομμύρια Έλληνες της μητροπολιτικής Ελλάδας και της διασποράς τα μάτια μας ορθάνοιχτα».

Το παραπάνω θα μπορούσε κάλλιστα να κλείσει το θέμα της τρέχουσας ανάρτησης, με τη διαφορά ότι έχει γραφεί πριν από 20 χρόνια ως επίλογος σε άρθρο μας στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», με αφορμή το παιδαριώδες δημοσίευμα του ανιστόρητου P. J. Veisilind στο N.G. Το άρθρο στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είχε τίτλο «Απίθανες ιστορικές ανακρίβειες και εμπάθεια για την Ελλάδα», με υπέρτιτλο «Σκόπια: Μακεδονο-βυζαντινο-σλαβική αυτοκρατορία!» και υπότιτλο «Άρθρο του περιοδικού National Geographic διαστρεβλώνει βάναυσα την αλήθεια και δημιουργεί εσφαλμένες εντυπώσεις στους απληροφόρητους».

Στην εμπεριστατωμένη επιστολή - διαμαρτυρία προς τη διεύθυνση σύνταξης αλλά και τα μέλη του δ.σ. του N.G. παρουσιάσαμε τότε μερικά απλά επιχειρήματα. Με τέτοιες αναφορές σε ένα διεθνούς κυκλοφορίας περιοδικό ήταν αδύνατο να μην στείλουμε επιστολή με παρατηρήσεις, αν μη τι άλλο και από επαγγελματική ευθιξία, καθώς μας ενόχλησε ο ερασιτεχνισμός στην παρουσίαση ενός τέτοιου θέματος.

Αναφέραμε, μεταξύ άλλων, στην επιστολή: «Αγαπητοί κύριοι. Το άρθρο του κ. J. P. Veisilind για τη «Μακεδονία» δεν συνεισφέρει στην επέκταση και τη διάδοση της γεωγραφικής γνώσης. Γράφοντας ένα άρθρο για τη Μακεδονία χωρίς να αναφέρεται η Βεργίνα, η Πέλλα, το Δίον και η Θεσσαλονίκη, και χωρίς μία επίσκεψη στην Ελλάδα, είναι σαν να γράφουμε για την κατάκτηση του φεγγαριού από τον άνθρωπο, χωρίς να αναφέρουμε τίποτα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με την άποψη του αρθρογράφου για το τι είναι η Μακεδονία ή ποιανού είναι η Μακεδονία. Το θέμα είναι ότι στην εποχή μας ο μόνος μύθος στη Βαλκανική Χερσόνησο είναι η «ύπαρξη» του λεγόμενου μακεδονικού έθνους και ένα από τα ανέκδοτα στην περιοχή είναι η λεγόμενη «μακεδονική» γλώσσα. Νομίζω ότι ο αρθρογράφος μετασχηματίζει αυτόν τον μύθο σε ένα πραγματικό γεγονός και σαφώς αυτό δεν αποτελεί μία επιστημονική προσέγγιση του μακεδονικού ζητήματος». Η επιστολή κατέληγε ως εξής: «Αγαπητοί κύριοι. Νομίζω ότι το θαυμάσιο περιοδικό σας δεν έχει ανάγκη από πολιτικά άρθρα και επίσης δεν είναι ανάγκη να γίνει ο νονός των πολιτών των Σκοπίων».

Βεβαίως, στην επιστολή μας είχαμε αντικρούσει έναν προς έναν τους αφελείς ισχυρισμούς του «στημένου» φιλοσκοπιανού δημοσιεύματος: «Η Μακεδονία δείχνει να είναι περικυκλωμένη από το κακό… Οι Έλληνες βάλθηκαν να εξαλείψουν τους Μακεδόνες από τις νέες τους περιοχές. Μετέφεραν με πλοία Έλληνες από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι αραίωσαν τον σλαβικό πληθυσμό και απομάκρυναν χιλιάδες Μακεδόνες και Τούρκους. Οι Μακεδόνες οι οποίοι έφυγαν δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στα χωριά τους και δεν δινόταν βίζα στους συγγενείς τους». Άρες μάρες κουκουνάρες, δηλαδή.

Ειλικρινά, επειδή εκείνη την εποχή ήμασταν συνδρομητές της αμερικανικής έκδοσης του N.G. και φανατικοί αναγνώστες του δεν μπορούσαμε να κατανοήσουμε πώς ήταν δυνατόν να υποπέσει η διεύθυνση σύνταξης σε ένα τέτοιο εκδοτικό ολίσθημα. Αυτό διαφάνηκε και από την απάντηση από το forum του N.G., που ήρθε σχετικά γρήγορα: «Σας ευχαριστούμε για την ανταπόκρισή σας. Τα σχόλια σας είναι μεγάλης σημασίας για μας και θα δοθούν στη σύνταξη. Εκτιμούμε το ενδιαφέρον σας για το National Geographic και το έργο που επιτελεί το Ίδρυμα».

Περιττό να πούμε ότι τότε είχε ξεσηκωθεί και όλη η απανταχού της γης ελληνική ομογένεια και βομβάρδισε τα ανώτατα στελέχη του Ιδρύματος με επιστολές διαμαρτυρίας. Όμως το ίδιο εμβρόντητοι από τις ελληνικές αντιδράσεις θα πρέπει να ήταν και οι υπεύθυνοι σύνταξης του περιοδικού, καθώς το όνομα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ το είχε ξεπουλήσει η πολιτική μας ηγεσία από το 1992 και επισήμως από το 1993.

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

Από ελληνικής πλευράς είναι προκλητικά εμφανής η ανυπαρξία μίας ενιαίας εθνικής πολιτικής, από την εποχή του εμπάργκο και έπειτα, και κάποιοι παθαίνουν υστερία «τοις αλλοεθνών ρήμασι πειθόμενοι», στην προοπτική μίας σκληρής γραμμής, απέναντι στα σκοπιανά ιδεολογήματα. Πρόκειται για το ενσωματωμένο «γραικυλιστάν» που από τη δεκαετία του 1910 βυσσοδομεί σε κάθε τι ελληνικό στην «πέριξ Παγγαίου ήπειρο». Και δεν γίνεται να μην θυμηθούμε τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, στις 13 Απριλίου 1992 στο προεδρικό μέγαρο υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ούτε την ανακοίνωση από τον τότε γενικό γραμματέα της Προεδρίας της Δημοκρατίας Πέτρο Μολυβιάτη: «Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας (Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Παπαρήγα και Δαμανάκη), με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Αν και τα πρακτικά της σύσκεψης δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα και ο καθένας δημοσιεύει ό,τι θέλει, η δήλωση Μολυβιάτη ήταν καθαρή και ξάστερη. Οι παλινωδίες ξεκίνησαν από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος «έφαγε» με συνοπτικές διαδικασίες τον υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και ανέλαβε ο ίδιος και το υπουργείο Εξωτερικών. Έκτοτε η πολιτική μας ηγεσία έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια τα ογκώδη συλλαλητήρια των απανταχού της γης Ελλήνων, υπάκουσε στις προσταγές της κυβέρνησης Τζώρτζ Μπους του πρεσβύτερου, και βολοδέρνει μεταξύ διπλών ονομασιών και «γεωγραφικών προσδιορισμών», ενώ έχουμε φθάσει στο σημείο υπουργοί της κυβέρνησης να ονομάζουν τα Σκόπια «Μακεδονία». Μία ιδιορρυθμία της εξ Αμερικής ορμώμενης καπιταλιστικής (τραπεζιτικής) αριστεράς, που έχει αποδοθεί σε ιδεολογικό επίπεδο «στην προβληματική σχέση της εγχώριας μαρξιστικής (ή και τροτσκιστικής) σκέψης με την έννοια της ελληνικής εθνικής ταυτότητας». Αλλά, τουλάχιστον, αυτοί είναι προβλέψιμοι. Ενώ οι άλλοι των «μυστικών κοινωνιών» έπαιζαν διπλό παιχνίδι και πούλησαν το όνομα από το 1992.

Αναφερόμαστε στις ομιλίες και τις συνεντεύξεις του Κρις Σπύρου για το Μακεδονικό, οι οποίες «έπαιξαν» σε πολλά sites, και από τις οποίες προκύπτει ανάγλυφα ότι το όνομα «πουλήθηκε»  εκ των έσω από το 1992 και ενώ είχαμε στα χέρια μας την απόφαση των ηγετών της ΕΟΚ, την απόφαση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών και από τις 3 Οκτωβρίου του ιδίου έτους τη γραπτή δήλωση του τότε υποψηφίου για την προεδρία των Η.Π.Α., κυβερνήτη της πολιτείας Αρκάνσας Μπιλ Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.»

«Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».

Σύμφωνα με την αφήγηση του Σπύρου ο Μπους, αν και είχε χάσει τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 1992 είχε καταφέρει μέχρι τη λήξη της θητείας του, στις 19 Ιανουαρίου 1993, να πείσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να αλλάξουν την αρχική τους απόφαση και τους όρους για την αναγνώριση του κρατιδίου. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση κατέπληξε τους πάντες με την αστραπιαία αλλαγή στάσης. Έτσι καταλήξαμε στο απαράδεκτο F.Y.R. MACEDONIA του 1993, το οποίο δεν εμπεριέχει απλώς τον όρο «Μακεδονία», αλλά μετατράπηκε από τότε διεθνώς σε σκέτο MACEDONIA.

Δυστυχώς, αυτή η εξιστόρηση των γεγονότων συμβαδίζει πλήρως με τα πραγματικά γεγονότα και τα αποτελέσματά τους. Δεν γνωρίζουμε αν η γραπτή δήλωση Κλίντον ήταν προσχηματική εξαιτίας των πιέσεων της ομογένειας στις Η.Π.Α. Πάντως, ανώτατος Αμερικανός διπλωμάτης σε απόρρητη επιστολή του προς την τότε γερουσιαστή Χίλαρυ Κλίντον για τις δραστηριότητες του Κρις Σπύρου, στις 19/12/2007, επεσήμανε μεταξύ άλλων και τα εξής: “Later, Spirou used the same photographs to persuade the late Slobodan Milosevic, the despot of Serbia, to appoint him his personal advisor at the Dayton talks. Back in Athens, he wrote articles in Greek newspapers sharply attacking America's Balkan policy from a Greek/Serbian nationalist perspective. Now, in an interview to leading Athens newspaper To Vima, (VMen, 12/9/07) Spirou's picture with you in Manchester is next to a picture of current President Bush with puppet strings added. Spirou claims personal credit for having "tied down" Presidential candidate Clinton on the Macedonian name issue in 1992. Is this true? Is it loyal?”

http://www.greekamericannewsagency.com/

Με τόσα ατού υπέρ της, μόνον μία πολιτική ηγεσία που έπαιζε διπλό παιχνίδι, ή μία τελείως άβουλη και ανίσχυρη κυβέρνηση, θα μπορούσε εκείνη την εποχή να οδηγηθεί σε μία τέτοιας έκτασης ήττα στη διεθνή σκακιέρα. Άλλωστε η διαφαινόμενη αντίληψη του τότε πρωθυπουργού για το θέμα του ονόματος, από τις κατά καιρούς δηλώσεις του ιδίου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δικαιώνουν την εξιστόρηση του Κρις Σπύρου, ο οποίος βεβαίως παραμένει ένθερμος υποστηρικτής της Χίλαρυ στην προεκλογική της εκστρατεία για την προεδρία των Η.Π.Α. και στενός φίλος της οικογένειας Κλίντον.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΙΑΣ

Από τον Δηλιγιάννη στον Αλέξη Τσίπρα

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

1897: Οι τραγικές συνέπειες του άκρατου λαϊκισμού

Μπορεί τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη να τον έκριναν οι ιστορικοί του 20^ου αιώνα με φιλελεύθερους ή μαρξιστικούς όρους, αλλά στην πραγματικότητα ο επί 5 φορές πρωθυπουργός, από το 1885 έως το 1905, από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας αποτέλεσε για την εποχή του τυπικό παράδειγμα λαϊκισμού και δημαγωγίας. Η πεμπτουσία του πολιτικού προγράμματος του Δηλιγιάννη υπήρξε πάντοτε η υιοθέτηση των ακριβώς αντίθετων απόψεων από εκείνες του εκάστοτε πολιτικού του αντιπάλου, που υπήρξε κυρίως ο Χαρίλαος Τρικούπης και τα τελευταία χρόνια ο Γεώργιος Θεοτόκης. Πολιτική πρακτική που αποδόθηκε με καταπληκτικό τρόπο από τον Χάρυ Κλυν με εκείνο το περίφημο «κρασί –τεκίλα» την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Στην αντιπολίτευση ο Δηλιγιάννης ακολουθούσε πάντοτε καταγγελτική τακτική (προσφιλής των δημαγωγών). Οι «σκληροί» επικριτές του αναφέρουν ότι το μόνο που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν η κατάργηση των φορολογικών νομοσχεδίων που είχαν ψηφιστεί επί των κυβερνήσεων Τρικούπη.

 Όμως ο Δηλιγιάννης είχε «πατεντάρει» και την κατάργηση των όποιων τυπικών προσόντων στις προσλήψεις των δημοσίων υπαλλήλων. Να μην νομίζουν, λοιπόν, οι σύγχρονοι πολέμιοι της αριστείας ότι επιτελούν «προοδευτικό» έργο. Τα ίδια έκανε και ο Δηλιγιάννης πριν από 125 χρόνια. Εύκολα γίνεται κατανοητό γιατί ο Δηλιγιάννης εκλέχτηκε 5 φορές πρωθυπουργός, έστω και για μικρές χρονικές περιόδους. Καταργούσε τα φορολογικά νομοσχέδια και διόριζε στο δημόσιο τον κάθε πικραμένο Αρκάδα ή γενικότερα Πελοποννήσιο. Ο Χαρίλαος Τρικούπης φρόντιζε για την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές με την εγκατάλειψη του δόγματος του υποχρεωτικά ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και με τη συνεχή αύξηση των κρατικών δαπανών, κυρίως στον τομέα των στρατιωτικών δαπανών. Ο Δηλιγιάννης υποτίθεται ότι επεδίωκε τον ισοσκελισμό των δημόσιων οικονομικών, αλλά ταυτοχρόνως εξασφάλιζε την αδυναμία είσπραξης των φορολογικών εσόδων. Μ’ αυτά και μ’ αυτά «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» το 1893, και το 1897 αντί για στρατό είχαμε ένα ανοργάνωτο ασκέρι. Το συνολικό έλλειμμα (από ελλείμματα τακτικών εσόδων και έκτακτα ελλείμματα) την περίοδο 1882-1892 ξεπερνούσε τα 300 εκατομμύρια δραχμές.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα των δημαγωγών είναι ότι αποδεικνύονται και ολίγιστοι στις κρίσιμες περιστάσεις. Το Βασίλειον της Ελλάδος είχε την ατυχία να έχει πρωθυπουργό τον άβουλο Δηλιγιάννη το 1885 όταν η Βουλγαρία προσάρτησε την ανατολική Ρωμυλία, και το 1897 κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο για τον οποίον, κατά τον Αντωνακέα, «βαρυτάτην ευθύνη, έναντι του Έθνους, φέρει ο τότε πολιτικός κόσμος και ιδία ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης, όστις τόσον απερισκέπτως και εγκληματικώς έρριψε την Ελλάδα εις την δεινήν περιπέτειαν του πολέμου, ενώ το Κράτος ευρίσκετο εις κατάστασιν πλήρους παραλυσίας και εξαρθρώσεως εκ των κομματικών ανταγωνισμών των διεφθαρμένων πολιτικών φατριών και ο στρατός απετέλει όχλον «νομίμως οπλοφορούντα» κατά την έκφρασιν του στρατηγού Χατζηανέστη, όστις, ούτω παρωμοίασε τον στρατόν της Μικράς Ασίας κατά την ανάληψιν παρ’ αυτού της αρχιστρατηγίας το έτος 1922». Για να μπορέσει η Ελλάδα να πληρώσει τις πολεμικές αποζημιώσεις σύρθηκε για μία ακόμη φορά σε εξωτερικό δανεισμό και στο μηχανισμό του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου – η «Τρόικα» και το ΔΝΤ της εποχής – από τον οποίο βγήκαμε μετά από πολλές δεκαετίες. Από την κατάπτυστη «σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης» του 2010, με την οποία παραχωρήσαμε ανεπιστρεπτί την εθνική μας κυριαρχία, τηρουμένων των αναλογιών θα εξέλθουμε το 2060, και αν σας παρηγορεί αυτό, πριν λήξει η 99χρονη παραχώρηση στους δανειστές του εδάφους, του υπεδάφους, του αέρα και της θάλασσας.

ΑΚΡΑΤΟΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΙΣΜΟΣ

Στα "Ευαγγελικά" ο Δηλιγιάννης προκάλεσε την παραίτηση Θεοτόκη

Ο διορισμός άνευ αξιολόγησης και προσόντων των συγγενών, της παρέας και των «ημετέρων» και η πρόταση των σύγχρονων Δηλιγιάννηδων για ψήφο στα 16 συν μία ημέρα (μήπως εννοούσαν τα 15μελή των Γυμνασίων;) αποδεικνύει ότι ο λαϊκισμός και η δημαγωγία καλά κρατούν. Ας υποθέσουμε ότι στις εκλογές του 2019 θα ψηφίσουν για πρώτη φορά και οι 17άρηδες, οι οποίοι το 2010 ήταν 8 και το 2014 12 ετών! Υπάρχει περίπτωση να θυμούνται εκείνη την «λεφτά υπάρχουν» κυβέρνηση ΓΑΠ που, αντί να παραιτηθεί και να προκηρύξει εκλογές, μας πέταξε στο βόρβορο των μνημονίων, και τις αρλούμπες του Αλέξη Τσίπρα ότι θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο και θα βαρά νταούλια να χορεύουν οι «αγορές»; Πόσο πιθανόν είναι να θυμούνται οι 17άρηδες του 2019 ή του 2023 την ανεύθυνη, ερασιτεχνική και εγκληματική τακτική «διαπραγμάτευσης» των Τσίπρα – Βαρουφάκη του 2015, που μας οδήγησε στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου των 87 δισεκατομμυρίων ευρώ; Δηλαδή, οι σύγχρονοι δημαγωγοί μετέρχονται μέσων προηγμένου πολιτικού αμοραλισμού, μεγαλύτερης τάξης μεγέθους από αυτήν του «ερασιτέχνη» Δηλιγιάννη, γιατί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον άκρατο κομματικό γενιτσαρισμό της προσέλκυσης ανήλικων tabula rasa ψηφοφόρων, οι οποίοι θα έχουν το «προνόμιο» να μην θυμούνται!

Αλλά η τέχνη των δημαγωγών να βαπτίζουν το ψάρι κρέας είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η Ιστορία. (Θουκυδίδου, Ἱστορίαι 3, 82-83) [3.82.4] καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει. τόλμα μὲν γὰρ ἀλόγιστος ἀνδρεία φιλέταιρος ἐνομίσθη, μέλλησις δὲ προμηθὴς δειλία εὐπρεπής, τὸ δὲ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημα, καὶ τὸ πρὸς ἅπαν ξυνετὸν ἐπὶ πᾶν ἀργόν· τὸ δ᾽ ἐμπλήκτως ὀξὺ ἀνδρὸς μοίρᾳ προσετέθη, ἀσφαλείᾳ δὲ τὸ ἐπιβουλεύσασθαι ἀποτροπῆς πρόφασις εὔλογος. [4] Και κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, διά των οποίων δηλούνται τα πράγματα. Τω όντι, η μεν παράλογος τόλμη εθεωρήθη ως ανδρεία, ετοίμη εις θυσίαν χάριν των πολιτικών ομοφρόνων, η προνοητική διστακτικότης ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας, η διά κάθε τι σύνεσις ως βραδυκινησία. Η τυφλή παραφορά εκρίθη ως ανδρική αρετή, ενώ η χάριν ασφαλείας περαιτέρω σκέψις ως εύσχημος πρόφασις υπεκφυγής.

 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Προμετωπίδα και αιχμή του δόρατος των εκάστοτε δημαγωγών αποτελεί η αλλαγή του ισχύοντος εκλογικού νόμου. Εκπλήσσει το εύρος των επινοήσεων, που εξυπηρετούν συνήθως πολλαπλούς σκοπούς. Την ενίσχυση των ποσοστών ή τον περιορισμό των απωλειών για το κυβερνών κόμμα και ταυτοχρόνως την με κάθε τρόπο παρεμβολή εμποδίων ή καθιστώντας αδύνατη την πορεία του αντιπάλου κόμματος προς την εξουσία. Αναμενόμενη λοιπόν η κυβερνητική προσπάθεια των τελευταίων μηνών για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και η κομματική φιέστα, μέσα στο κατακαλόκαιρο, για τη δήθεν συνταγματική αναθεώρηση. Το 1989 και το 1990, η Ν.Δ. χρειάστηκε τρείς εκλογικές αναμετρήσεις και 47% για να κερδίσει οριακή αυτοδυναμία 151 βουλευτών, λόγω του πασοκικού εκλογικού νόμου του Κουτσόγιωργα, (αναλογική με ρήτρα +1)!, ενώ στις εκλογές του 1996 ο Κώστας Σημίτης έγινε πρωθυπουργός με ποσοστό 41,49% και 162 βουλευτές με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής.

Ιστορικά, το φαύλο πολιτικό – κομματικό σύστημα έχει γεννήσει κατά περιόδους εκλογικούς νόμους – «τέρατα». Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε, όμως, την καλύτερη επινόηση: «…με βασιλικό διάταγμα της 29^ης Ιουνίου 1917 ανακλήθηκε το διάταγμα της 29^ης Οκτωβρίου 1915 περί διαλύσεως της Βουλής των εκλογών της 31^ης Μαϊου 1915 “ως παρά το Σύνταγμα εκδοθέν”  και συγκλήθηκε η Βουλή εκείνη σε δεύτερη τακτική σύνοδο για τις 12 Ιουλίου 1917». Η νεκρανάσταση της Βουλής του 1915 προφανώς θεωρήθηκε από τη βενιζελική νομενκλατούρα ως «κατά το Σύνταγμα» σύγκληση! Καθαρές δουλειές. Ούτε εκλογικός νόμος, ούτε εκλογές. Βουλή σε πακέτο! Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στον εκλογικό νόμο «της κατά πλειοψηφίαν εκλογής», που ίσχυσε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος διενήργησε τις εκλογές με ένα εκλογικό σύστημα το οποίο εξασφάλιζε, σε κάθε περίπτωση, την …ήττα του. Στην Αττική οι Φιλελεύθεροι του Βενιζέλου δεν εξέλεξαν κανένα βουλευτή αν και έλαβαν 36.180 ψήφους, ενώ η Ηνωμένη Αντιπολίτευση με 46.535 ψήφους πήρε όλες τις βουλευτικές έδρες. Ο ίδιος ο Βενιζέλος δεν κατέβηκε στην Κρήτη αλλά στον Πειραιά, όπου ήταν γνωστό ότι δεν ήθελαν να τον δουν ούτε ζωγραφιστό, γιατί ήταν νωπές οι μνήμες από τα αίσχη Γάλλων και Άγγλων, με τον ναυτικό αποκλεισμό και τον επακόλουθο λιμό, τον βομβαρδισμό του Πειραιά κλπ.

«Τοιουτοτρόπως, χάρις εις την κατά πλειοψηφίαν εκλογήν, δια των εκλογών της 1^ης Νοεμβρίου η μειοψηφία του λαού εισήλθεν εις την Βουλήν ως πλειοψηφία και εκανόνισε την πολιτικήν του Κράτους αντιθέτως προς την θέλησιν της πλειοψηφίας, δια να απολήξη εις την μεγάλην εθνικήν συμφοράν».

Τα παράλογα έως τερατώδη αποτελέσματα των εκλογών του 1920 ανέλυσε διεξοδικά ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου στο σύγγραμμά του «Δημοκρατία και εκλογικό σύστημα» αλλά, όπως και μεταγενέστεροι αναλυτές, φαίνεται να μην έλαβε υπόψη ότι τις εκλογές τις προκήρυξε και τις διενήργησε  ο Ελευθέριος Βενιζέλος και όχι η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις». Ο Δημήτριος Γούναρης είχε επιστρέψει από την εξορία μόλις τον προηγούμενο μήνα. Το 1923 ο Παπαναστασίου δεν γνώριζε για τα απομνημονεύματα του Βρετανού αρχιστρατήγου Sir Henry Wilson. Την έκθεση της διασυμμαχικής στρατιωτικής επιτροπής για τα γεγονότα της Σμύρνης δεν την έλαβε κανείς υπόψη του, γιατί την εξαφάνισαν από προσώπου γης, και συνεπώς δεν είχε γίνει κατανοητό ότι η Ελλάδα «τελείωσε» στη Μικρά Ασία από τις πρώτες ημέρες της αποβίβασης της ελληνικής μεραρχίας, 1,5 χρόνο πριν τις εκλογές του 1920.

Ενδεικτική του καιροσκοπισμού και άλλων μυθοποιημένων πολιτικών προσώπων, όπως του Γεωργίου Παπανδρέου, είναι και η περίπτωση της συμφωνίας με την ΕΡΕ, για την καταβαράθρωση της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958. Στις 27 Φεβρουαρίου 1958, ο Γεώργιος Παπανδρέου, (ο «γέρος της Δημοκρατίας»!), ως συναρχηγός των Φιλελευθέρων είχε μονογράψει κατ’ αρχήν συμφωνία με την ΕΡΕ, για την ψήφιση εκλογικού συστήματος ενισχυμένης αναλογικής, που ευνοούσε το πρώτο κόμμα και ενίσχυε το δεύτερο με έδρες, ανεξαρτήτως αν υπερέβαινε το όριο του 25% των εγκύρων ψηφοδελτίων. Από την πλευρά της ΕΡΕ είχε υπογράψει ο έμπιστος του Καραμανλή, υπουργός Εσωτερικών Τάκος Μακρής. Βεβαίως, η συμφωνία για την ενισχυμένη αναλογική έγινε στη βάση της ψευδούς, όπως αποδείχθηκε, υπόθεσης ότι το κόμμα των Φιλελευθέρων θα έπαιρνε τη δεύτερη θέση. Ενώ, δηλαδή, το 1958 ο Γεώργιος Παπανδρέου συνωμοτούσε με τον Καραμανλή για την εκλογική εκμηδένιση της ΕΔΑ, τρία χρόνια αργότερα ξεκινούσε τον «ανένδοτο», με πρόσχημα ότι η ΕΔΑ είχε υποστεί το κλίμα βίας και νοθείας στις εκλογές του 1961, από τον οποίο «ανένδοτο» απεκόμισε όλα τα πολιτικά οφέλη καταβαραθρώνοντας την ΕΔΑ!

Όμως η μονογραφή της κατ’ αρχήν συμφωνίας ΕΡΕ – Φιλελευθέρων έριξε τον Καραμανλή, καθώς στο υπουργικό συμβούλιο της ίδιας ημέρας παραιτήθηκαν οι υπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων και Εμπορίου Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας, διαφωνώντας με την κατάθεση του σχεδίου εκλογικού νόμου στη Βουλή. Στις 1 Μαρτίου Ράλλης, Παπαληγούρας και 13 βουλευτές της ΕΡΕ ανακοίνωσαν ότι αίρουν την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση γιατί ο Καραμανλής εμμένει στην ψήφιση του εκλογικού νόμου. Την επομένη ο Καραμανλής υπέβαλε την παραίτησή του και εισηγήθηκε στον βασιλέα εκλογές. Ο βασιλιάς Παύλος ανέθεσε τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης αλλά ζήτησε την ψήφιση του εκλογικού νόμου πριν διαλυθεί η βουλή και προκηρυχθούν εκλογές, όπως και έγινε τελικά.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Η istorikimnimi παραμένει αταλάντευτα υπέρ του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής αλλά με αναγωγή στο 100% των ψήφων. Όταν ένα κόμμα συγκεντρώνει 36% στις εκλογές με ποσοστό αποχής 50%, το πραγματικό ποσοστό που έλαβε είναι 18%. Αναγωγή, λοιπόν, σύμφωνα με το ποσοστό αποχής. Να «σπάσουν» οι θηριώδεις εκλογικές περιφέρειες της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων. Κυβέρνηση σχηματίζουν τα τρία πρώτα κόμματα. Κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα δεν υπάρχει. Είναι απαράδεκτο να συγκυβερνά ένα κόμμα του 3,4% με ποσοστό αποχής 45%. Είναι απαράδεκτο να εκλέγουν υπουργούς τα 22 ψηφοδέλτια ενός τυπικού εκλογικού τμήματος 640 εγγεγραμμένων. Εκλογή προέδρου Δημοκρατίας απευθείας από το λαό με πραγματικά πλειοψηφικά ποσοστά και με αυξημένες αρμοδιότητες διάλυσης της βουλής και προκήρυξης εκλογών. Ζητείται επειγόντως πολιτειακός ρυθμιστικός παράγοντας με αρμοδιότητες. Κάποιος να βάλει φραγμό στην αναρρίχηση των παρεών και των θλιβερών μειοψηφιών στην εξουσία. Να καθιερωθεί η δια δημοψηφίσματος ανάκληση της λαϊκής εντολής και αυτό να είναι το μοναδικό προβλεπόμενο δημοψήφισμα από τις συνταγματικές διατάξεις. Οι δημαγωγοί να πηγαίνουν στα σπίτια τους.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ "ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ"

“hic requiescat corpus sancti Demetrii”

Η συγκλονιστική ιστορία της επανακομιδής των ιερών λειψάνων του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Το δημοσίευμα της «Μακεδονίας» της 13^ης Αυγούστου 1978 είχε 4στηλο τίτλο με ερωτηματικό: «Υπάρχουν τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου σ’ ένα ιταλικό χωριό;». Στον υπότιτλο αναφερόταν: «Στο Σαν Λορέντζο ιν Κάμπο, κοντά στην Αγκόνα. – Σε κρύπτη του αββαείου βρέθηκε λάρνακα με λατινική επιγραφή που το αναφέρει». Στον υπέρτιτλο («καπέλο») έγραφε: «Ανακοίνωση έγινε στην Ακαδημία».

Διαβάζουμε στο lead του δημοσιεύματος: «Τα ιερά λείψανα του μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της Θεσσαλονίκης, βρίσκονται σε μία μικρή ιταλική πολίχνη λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αγκόνα. Τα ιερά λείψανα του Μυροβλύτη Αγίου, που είναι τόσο συνδεδεμένος με την ιστορία της Θεσσαλονίκης, ανακάλυψε η βυζαντινολόγος δ. Μαρία Θεοχάρη, που υπηρετεί στο ανώτατο ινστιτούτο οικουμενικών σπουδών του Μπάρι και διδάσκει ιστορία της βυζαντινής τέχνης».

Το San Lorenzo in Campo είναι μία ιταλική κωμόπολη 3.500 κατοίκων στην επαρχία Pesaro e Urbino, στη διοικητική περιφέρεια του Marche, 45 χιλιόμετρα δυτικά της Αγκόνα και 35 χιλιόμετρα νότια του Πέζαρο. Το κυριότερο αξιοθέατο της κωμόπολης είναι η γοτθικού ρυθμού εκκλησία του San Lorenzo, η οποία αποτελούσε τμήμα ενός Αββαείου των Βενεδικτίνων που ιδρύθηκε τον 10^ο αιώνα. Σε κρύπτη του Αββαείου βρέθηκαν τα ιερά λείψανα.

Η Ελληνίδα αρχαιολόγος είχε οδηγηθεί στα λείψανα του Αγίου Δημητρίου μελετώντας μία ψηφιδωτή εικόνα του 13^ου αιώνα στο Sassoferrato, μία κωμόπολη κοντά στο San Lorenzo in Campo. Τα συμπεράσματά της ανακοίνωσε σε συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών, στις 15 Ιουνίου 1978, και καταχωρήθηκαν στα Πρακτικά της Ακαδημίας στον τ. 53 με τίτλο: «Ψηφιδωτή εικών του αγίου Δημητρίου και η ανεύρεσις των λειψάνων του αγίου εις Ιταλίαν».

Γιατί όμως οι Θεσσαλονικείς πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά, το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, δύο μήνες μετά τις ανακοινώσεις της Θεοχάρη στην Ακαδημία Αθηνών; Μα γιατί στις 20 Ιουνίου 1978 η πόλη βίωσε τον σεισμό των 6,5 ή 6,6 Ρίχτερ, με εστιακό βάθος μόλις 10-16 χιλιομέτρων στο χωριό Στίβος, ανάμεσα στις λίμνες Κορώνεια και Βόλβη. Ο σεισμός της Θεσσαλονίκης καταγράφηκε στους ισχυρότερους σεισμούς του 1978 παγκοσμίως. Εάν δεν έπεφτε η μοιραία πολυκατοικία στην πλατεία Ιπποδρομίου με τους 37 νεκρούς ενοίκους, θα επρόκειτο για σεισμό με το μικρότερο αριθμό απωλειών σε σχέση με την ένταση και το μέγεθος των καταστροφών, καθώς εκτιμήθηκε ως «καταστροφικός» στη 12βάθμια κλίμακα Μερκάλι.

Καταλαβαίνει κανείς τη συγκίνηση των Θεσσαλονικέων, και ενώ ακόμη η πόλη δεν είχε συνέλθει από τις καταστροφικές συνέπειες του σεισμού, όταν πληροφορήθηκαν τη χαρμόσυνη αυτή είδηση. Ο τότε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Μακαριστός Παντελεήμων Β΄ αντέδρασε ακαριαίως. Με αρχιερατική επιστολή προς τον Επίσκοπο του Fano, Costanzo Micci, στον οποίο υπαγόταν εκκλησιαστικώς το Αββαείο του San Lorenzo in Campo, ο Παντελεήμων εξουσιοδότησε τον τότε Αρχιμανδρίτη Παντελεήμονα Καλπακίδη, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, να παραλάβει και να μεταφέρει από το Αββαείο της ιταλικής κωμόπολης το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου.

Ο τότε Αρχιμανδρίτης και νυν Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων θα γράψει 25 χρόνια αργότερα, στον πρόλογο της συναρπαστικής έκδοσης «Μεθ’ ημών ο χαριτόβρυτος Δημήτριος», με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 25 χρόνων από την επανακομιδή των ιερών λειψάνων στη Θεσσαλονίκη: «Η χάρις του αγίου μεγαλομάρτυρος αγίου Δημητρίου και η εμπιστοσύνη του μακαριστού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος του Β΄ στο ταπεινό πρόσωπό μου με αξίωσαν να διακονήσω στο έργο της επανακομιδής από την Ιταλία των πανσέπτων και χαριτοβρύτων λειψάνων του πολιούχου της Θεσσαλονίκης, αγίου Δημητρίου, και να συνοδεύσω μαζί με τον Παναγιώτατο τον Οκτώβριο του 1978 την τίμια Κάρα του και τον Απρίλιο του 1980 το μεγαλύτερο μέρος των ιερών λειψάνων του Αγίου στη γενέτειρά τους Θεσσαλονίκη».

ΕΙΧΕ « ΛΑΛΗΣΕΙ ΑΓΑΘΑ»

Προσφάτως, είχαμε την τιμή και τη χαρά να ακούσουμε από τον ίδιο τον σεβασμιότατο Μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης κ. Παντελεήμονα να εξιστορεί το χρονικό της αποστολής του στην Ιταλία, το οποίο εμπεριστατωμένα και τεκμηριωμένα παρουσίασε το 2005 στο «Μεθ’ ημών ο χαριτόβρυτος Δημήτριος», που ευγενικά χορήγησε στην istorikimnimi. Ακούγοντας και διαβάζοντας τις λεπτομέρειες της συγκλονιστικής αυτής εξιστόρησης θα επισημάνουμε δύο πράγματα: α) Όπως είναι προφανές, γίνεται κατανοητό ότι ελάχιστοι ιεράρχες είχαν τη χαρά και την ευλογία να βιώσουν ένα τέτοιο γεγονός, β) πώς ήταν δυνατόν μία επισκοπή να συναινέσει να δοθούν στη Θεσσαλονίκη τα ιερά λείψανα ενός Αγίου που επί σειρά αιώνων γιόρταζαν και τιμούσαν ως Άγιο της πόλης τους; Την απάντηση έδωσε ο σεβασμιότατος κ. Παντελεήμων:

«Φθάσαμε στο επισκοπείο και άρχισε η συζήτηση. Για πολλοστή φορά ο Παναγιώτατος και εγώ επαναλάβαμε το δίκαιο αίτημα της επαναφοράς των αγίων λειψάνων στη Θεσσαλονίκη, επαναλάβαμε τα επιχειρήματά μας όσο πιο πειστικά μπορούσαμε. Και εκείνοι με τη σειρά τους προσπαθούσαν να μας εξηγήσουν ότι τους ήταν δύσκολο να αποχωρισθούν τον άγιο Δημήτριο, με τον οποίο είχαν συνδέσει αιώνες τώρα τη ζωή τους και τη ζωή της πόλεώς τους.

Κάποια στιγμή, και ενώ η συζήτηση διαρκούσε, ο Επίσκοπος του Fano ζήτησε να αποσυρθεί για λίγο με τον προϊστάμενο του ναού και τον Γενικό Γραμματέα της επισκοπής του Fano. Εμείς μείναμε και τους περιμέναμε. Από το διπλανό γραφείο στο οποίο είχαν αποσυρθεί ακούσθηκε κάποια στιγμή μία πολύ έντονη συζήτηση που έμοιαζε περισσότερο με λογομαχία. Δεν καταλαβαίναμε τι έλεγαν, σε λίγο όμως επέστρεψαν και ο Επίσκοπος του Fano μας ανακοίνωση τη χαρμόσυνη είδηση. Θα μας έδιναν σε πρώτη φάση την τιμία Κάρα και στη συνέχεια και τα υπόλοιπα ιερά λείψανα του Αγίου. Την αγωνία μας διαδέχθηκε η χαρά και την ανησυχία μας η συγκίνηση. Ο άγιος Δημήτριος είχε κάνει για μία ακόμη φορά το θαύμα του, είχε «λαλήσει αγαθά» στην ψυχή του Επισκόπου και των Λαουρεντίων που δέχθηκαν να μας χαρίσουν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό. Ο άγιος Δημήτριος θα επέστρεφε μετά από οκτακόσια χρόνια και πάλι στην πατρίδα του για να ενισχύσει και να ενθαρρύνει τους συμπολίτες του σε μία τόσο δύσκολη ώρα».

Ένα μήνα πριν ο κ. Παντελεήμων είχε επισκεφθεί ως προσκυνητής την κρύπτη του Αββαείου και ο προϊστάμενος don Araldo Angeloni του είχε δώσει ένα μικρό τεμάχιο του ιερού λειψάνου, γνωρίζοντας βεβαίως την ιδιότητα του κ. Παντελεήμονος στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ως εκ τούτου, ο don Araldo εξεπλάγην αργότερα με το αίτημα για την επιστροφή των σεπτών και μυροβλύτων λειψάνων στη Θεσσαλονίκη, αλλά παρ’ όλα αυτά συναίνεσε εκ καρδίας. Από πού προκύπτει αυτό; Τον don Araldo Angeloni είχαμε τη χαρά να τον γνωρίσουμε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης. Είναι σήμερα 94 ετών και χαίρει άκρας υγείας και πλήρους διαύγειας! Ο don Araldo έχει την προστασία του Αγίου Δημητρίου!

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΗΛΑΣΙΩΝ

Την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους και τους Ενετούς τον Απρίλιο του 1204 ακολούθησε η μεγαλύτερη λεηλασία και καταστροφή πολιτιστικών θησαυρών που γνώρισε η ανθρωπότητα. Οι Λατίνοι λεηλάτησαν συσσωρευμένο πλούτο αιώνων από κάθε δημόσιο ή ιδιωτικό κτίριο. Τεράστιες ποσότητες χρυσού και αργύρου μεταφέρθηκαν στη Δύση. Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες απογυμνώθηκαν και εκτός των πολυτίμων σκευών και χειρογράφων μεταφέρθηκαν στις πόλεις των Λατίνων και τα ιερά λείψανα δεκάδων Αγίων. «Οι Άγιες Τράπεζες της Αγίας Σοφίας, που τις θαύμαζε όλη η οικουμένη, τεμαχίστηκαν, προκειμένου να προσποριστούν οι Σταυροφόροι τα πολύτιμα υλικά τους. Άλογα και μουλάρια οδηγήθηκαν στο ναό για να μεταφέρουν τα φορτία των ιερών σκευών, των χρυσών και αργυρών πλακών του θρόνου, των αμβώνων και των θυρών και των όμορφων διακοσμήσεών του».  Ο Βυζαντινός αξιωματούχος και ιστορικός του 12^ου αιώνα Νικήτας Χωνιάτης υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της Άλωσης της πόλης από τους Σταυροφόρους και περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την τραγική εκείνη περίοδο στο κυριότερο έργο του «Χρονική διήγησις του Χωνιάτου κυρ Νικήτα αρχομένη από της Βασιλείας Ιωάννου του Κομνηνού και λήγουσα μέχρι της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως».

Δεν έγινε επιβεβαιωθεί βιβλιογραφικά και σύμφωνα με τις πηγές σε ποια χρονική περίοδο αφαιρέθηκαν τα ιερά λείψανα του αγίου Δημητρίου από το ναό της Θεσσαλονίκης. Κατά τις ανασκαφικές εργασίες στο ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου, μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1917, επιβεβαιώθηκε οριστικά ότι τα ιερά λείψανα δεν βρίσκονταν εκεί. Συνεπώς, μία πολύ πιθανή εκδοχή είναι να αφαιρέθηκαν από τους Σταυροφόρους κατά τη διάρκεια της κατοχής της πόλης μεταξύ του 1204 και του 1223. Πώς όμως βρέθηκαν στο San Lorenzo in Campo; Γράφει ο κ. Παντελεήμων, επικαλούμενος τα πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών με την παρουσίαση του θέματος από την αρχαιολόγο Μαρία Θεοχάρη:

«Σύμφωνα με το αρχείο του Αββαείου, το ιερό λείψανο αποκαλύφθηκε θαυματουργικά στις 20 Ιουνίου του 1520, όταν κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας οι πιστοί άκουαν θορύβους που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Μετά από έρευνες που έγιναν με πρωτοβουλία του επισκόπου Marco Vigerio, στη δικαιοδοσία του οποίου ανήκε η μονή, αποκαλύφθηκε κάτω από την κεντρική αγία Τράπεζα, κτισμένη μέσα στον τοίχο, ξύλινη ερυθρόχρωμη λάρνακα που περιείχε ιερά λείψανα. Μέσα στη λάρνακα βρισκόταν μία μολύβδινη πλάκα με την επιγραφή “hic requiescat corpus sancti Demetrii” (εδώ αναπαύεται το σώμα του αγίου Δημητρίου)».