«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΑΥΣΑΝ Ν’ ΑΠΟΤΕΛΩΣΙ ΚΥΡΙΩΣ ΕΘΝΟΣ»

Ιωάννης Καποδίστριας και Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός δίνουν (και δείχνουν) το στίγμα των εορτασμών για τα 200 χρόνια από το 1821: «Ιστορική Νομοτέλεια η Μοναδική Ελληνική Επανάσταση»

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η γραμμένη στα γαλλικά, δια χειρός του Κερκυραίου λόγιου Ανδρέα Μουστοξύδη, 7σέλιδη επιστολή του Ιωάννη Καποδίστρια από τη Γενεύη προς τον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας και πρώην Άρτας Ιγνάτιο, με ημερομηνία 12/24 Απριλίου 1823, θα έμενε στα αζήτητα της ελληνικής ιστοριογραφίας αν το πλήρες περιεχόμενο της επιστολής δεν είχε διασωθεί σε ελληνική μετάφραση στην εφημερίδα «Αιών» του Ιωάννη Φιλήμονα, στο φύλλο της 30^ης Σεπτεμβρίου 1850. Διότι, μία απλή ανάγνωση της επιστολής αυτής, όπως διασώθηκε στις μέρες μας στο Αρχείο Μουστοξύδη που βρίσκεται στη Μητρόπολη Κέρκυρας, είναι αρκούντως ικανή για να κατανοήσει κανείς ότι από την πρωτότυπη επιστολή στα γαλλικά λείπουν κάποιες σελίδες (Ζάνου Κωνσταντίνα, Μνήμων, 30, 141-178, Αθήνα 2009). Στον Ιωάννη Φιλήμονα, λοιπόν, η εθνική ιστοριογραφία οφείλει πολλά όχι μόνον για τα ιστορικά του πονήματα, για την Επανάσταση του 1821 και τη Φιλική Εταιρεία, αλλά και για το πλούσιο υλικό που διέσωσε επί 50 χρόνια μέσα από την αρθρογραφία και τα ιστορικά δοκίμια που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα του από το 1838 έως και το 1888.

Σημείο καμπής στην κυκλοφορία της εφημερίδας «Αιών» υπήρξε η έναρξη του Κριμαϊκού Πολέμου (Οκτώβριος 1853 – Φεβρουάριος 1856) και η επιθετική αρθρογραφία της κατά των Αγγλογάλλων. Εκείνη την περίοδο οι Γάλλοι έστελναν συχνά-πυκνά στρατιωτικά αγήματα προς επίδειξη δύναμης μπροστά από τα βασιλικά ανάκτορα που ακολουθούσαν φιλορωσική πολιτική. Στον Κριμαϊκό Πόλεμο Άγγλοι, Γάλλοι και η Οθωμανική Τουρκία συνασπίστηκαν εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν ακόμη η εποχή που ο βρετανικός παράγων επιθυμούσε ακόμη διακαώς -και εργαζόταν γι’ αυτό- την εδαφική ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το 1854 ένα γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα διέλυσε κυριολεκτικά τα γραφεία της εφημερίδας και κατέστρεψε το πιεστήριο. Η έκδοση της εφημερίδας διακόπηκε αναγκαστικά για τρία χρόνια. Με την επανέκδοση ανέλαβε τα ηνία ο γιός του Φιλήμονα, ο Τιμολέων Φιλήμων, ένας εξαίρετος δημοσιογράφος, πολιτικός και διανοούμενος ο οποίος διετέλεσε και δήμαρχος Αθηναίων και από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος.

Γράφει, λοιπόν, ο Καποδίστριας στην επιστολή του προς τον Ιγνάτιο: «… Περιμένων ευκαιρίαν, ίνα και πάλιν σας γράψω, εξηκολούθησα υπό την σοφήν διεύθυνσιν του φίλου μας Μουστοξύδου ν’ αναγινώσκω τα παλαιά και νέα συγγράμματα, όσα πραγματεύονται περί της Ελλάδος. Εν τούτοις αφίχθη εις Γενεύην ο Κύριος Ρίζος, και με εκοινοποίησε το σύγγραμμα, το οποίον κατ’ αυτάς ετελείωσε, με τον αξιότιμον σκοπόν του να καταδείξη τας αιτίας, αίτινες επέφερον την ενεστώσαν κατάστασιν των πραγμάτων της πατρίδος μας. Το σύγγραμμα του Κυρίου Ρίζου έστησε τρόπον τινά τον στοχασμόν μου επί του πονήματος, το οποίον προεθέμην να συντάξω, και δια το οποίον ολονέν συνάγω την αναγκαίαν ύλην. Ο Κύριος Ρίζος, προς ον εκοινοποίησα τας παρατηρήσεις μου περί του συγγράμματός του και περί του κατ’ εμήν γνώμην προτιμητέου σχεδίου, συνεφώνησε μετ’ εμού περί της ωφελείας του να συγχωνευθή το σύγγραμμά του με εκείνο, το οποίο έχω ανά χείρας. Είμαι πρόθυμος να δεχθώ εγώ αυτός το έργον τούτο, αλλ’ υπό τον όρον του να επιδοκιμάση η Υμετέρα Πανεριότης το σχέδιον και να συγκατανεύση να συνεισφέρη εις την εκτέλεσίν του».

Ως εκ τούτου, ο Καποδίστριας «ιχνογραφεί» την ιδέα του πονήματος:

«Πρόκειται ν’ αποδειχθή, ότι η ενεστώσα κατάστασις της Ελλάδος είναι συνέπεια αναγκαία όλων των καταστάσεων, δι’ ων εξήλθεν η Ελλάς από της πτώσεως της Αυτοκρατορίας μέχρι των ημερών μας. Πρόκειται δεύτερον να καταδείξωμεν αφ’ ενός μεν εις τας Ευρωπαϊκάς Κυβερνήσεις, αφ’ ετέρου δε εις τους συμπατριώτες μας, την αλήθειαν ταύτην καθ’ όλας αυτής τας σχέσεις».

Το σχέδιο του πονήματος, σε τρία «βιβλία»/κεφάλαια, που πρότεινε ο Καποδίστριας, εν έτει 1823, ήταν:

«Το πρώτον θέλει δείξει την κατάστασιν του Ελληνικού έθνους επί της εποχής της προόδου του Οθωμανικού κράτους εν Ευρώπη και εν Ασία, ήγουν από του 1300 μέχρι του 1574. Το δεύτερον θέλει δείξει ωσαύτως την κατάστασιν του Ελληνικού έθνους επί της εποχής της παρακμής του Οθωμανικού κράτους, ήγουν από του 1574 μέχρι του 1823. Το τρίτον θέλει περιέχει γενικάς σκέψεις επί των δύο προηγουμένων βιβλίων, και θέλει παραστήσει σύντομόν  τινα έποψιν των περιστάσεων και των συμβάντων, τα οποία παρήγαγον την ενεστώσαν της Ελλάδος κατάστασιν».

Συνεπώς, σύμφωνα με τον Καποδίστρια θα είναι εύκολο να πεισθεί κάποιος ότι «α΄. Οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν ν’ αποτελώσι κυρίως έθνος. β΄. Ως εκ τούτου ηδυνήθησαν να μεθέξωσι των ευεργετημάτων του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. γ΄. Ένεκα τούτων των ευεργετημάτων υπερέβησαν τα όρια της ανηλικιότητός των, και ότι, αφού το Ελληνικόν έθνος εξήλθε της ανηλικιότητός του, ευκολώτερον εις τινα να το εξολοθρεύση παρά να το υποτάξη πάλιν υπό την δουλείαν των Μουσουλμάνων».

Παρακάτω, ο Καποδίστριας αναλύει γιατί οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν να αποτελούν ένα έθνος και την περίοδο της μουσουλμανικής κατάκτησης: «διότι α΄.) διέσωσαν καθαράν την κοινήν καταγωγήν των. β΄) εσυλλογίσθησαν και ωμίλησαν εις την γλώσσαν των πατέρων αυτών. γ΄.) και υπήκουσαν εις μίαν μόνην και αμετάβλητον εξουσίαν, εις την εξουσίαν της Εκκλησίας των. Ούτοι δε οι τρεις όροι είναι οι μόνοι, οίτινες εκ μίας συνενώσεως ανθρώπων αποτελούσιν ό,τι καλείται έθνος».

Από την επιστολή μαθαίνουμε ότι ο Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός (1778-1850) είχε ζητήσει να εκδοθεί το βιβλίο στο όνομά του και ότι ο Καποδίστριας συμφώνησε αλλά ήθελε το βιβλίο να γραφεί στα γαλλικά, να μεταφρασθεί συγχρόνως στα ελληνικά και να προηγηθεί η έκδοσή του στα ελληνικά: «Το πόνημα γραφόμενον Γαλλιστί, ήθελε συγχρόνως μεταφρασθή και Ελληνιστί, η δε μετάφρασις ήθελε λάβει την πρώτην θέσιν αντί του πρωτοτύπου. Ο Κύριος Ρίζος θέλει το δημοσιεύσει εις το όνομά του. Είναι ο απαραίτητος όρος της μετά απεριορίστου ευχαριστήσεως προσφερομένης συμπράξεώς μου».  

Σήμερα γνωρίζουμε ότι το βιβλίο του Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού εκδόθηκε το 1828 στα γαλλικά και ουδέποτε εκδόθηκε στα ελληνικά! Ο Φαναριώτης Ιακωβάκης Ρίζος (εκ μητρός) Νερουλός (εκ πατρός) υπήρξε μία πολύπλευρη προσωπικότητα λόγιου και πολιτικού που είχε εμπλακεί από την ηλικία των 20 ετών με τους ηγεμόνες των παραδουνάβιων ηγεμονιών Μολδαβίας και Βλαχίας Κωνσταντίνο Υψηλάντη, Αλέξανδρο Σούτσο, Ιωάννη Καρατζά. Ο Καρατζάς τον διόρισε «Μεγάλο Ποστέλνικο» (πρωθυπουργό των Οσποδάρων της Βλαχίας).

Το 1819 ακολούθησε στη Μολδαβία τον ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσο όπου και παρέμεινε μέχρι την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Εκείνη τη χρονιά ο Νερουλός μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Όπως επεσήμανε και ο Βαλέριος Μέξας, η μύησή του δεν περιέχεται στον κατάλογο του Αρχείου Σέκερη. Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Φιλήμων δημοσίευσε όμως το αφιερωτικό του Νερουλού απ’ όπου και μαθαίνουμε τα στοιχεία της μύησής του. «Ιάκωβος Ρίζος ο Νερουλός. – Ποστέλνικος εις Ιάσιον της Μολδαυϊας. Χρόνων 42. Δια Γεωργίου Γάτσου. 26 Ιουλίου 1819. Ιάσιον. Φλρ. 150. Προς τον Ιωάννην Φιλόστρατον, Πίσαν».

Η μύηση του Νερουλού έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στις τάξεις των Φιλικών. Όπως έγραψε ο Φιλήμων «…του Νικολάου Υψηλάντου η εμφάνισις ως εταιριστού άλλην επήνεγκεν ώθησιν εις τα πνεύματα, δι’ όν λόγον καθ’ όλην τη την εν Οδησσώ διαμονήν αυτού συνήγοντο άπαντες εν συμβουλίω συσχεδιάζοντες. Ο Αντώνιος Τσούνης, εκ των Καλαβρύτων της Αχαϊας, μετριόφρων ανήρ, μυστικός και επιτήδειος τοις τρόποις, απεστάλη τότε εις Βουκουρέστιον παρά του Υψηλάντου, ίνα προδιαθέση εις την κατήχησιν τον επί των εξωτερικών υπουργόν του ηγεμόνος Ιάκωβον Γεωργίου Ρίζον, τον Γρηγόριον Σούτσον ανεψιόν του ηγεμόνος Αλεξάνδρου Ν. Σούτσου, και τον Γεώργιον Μάνον αδελφόν του Ιωάννου Μάνου… Τίνες δε διεκρίνοντο και ούτοι κατά τε τον ελληνισμόν και την αυταπάρνησιν, αποδείκνυται ού μόνον εκ των αφιερωτικών γραμμάτων αυτων, αλλά και εξ όσων έγραφον άλλοι περί των ιδίων». (Φιλήμων, τ. 1^ος, σελ. 21).

Η ικανοποίηση για την μύηση του Νερουλού αποτυπώνεται και σε μία επιστολή του Δημητρίου Θέμελη προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο, με ημερομηνία 4 Αυγούστου 1819: «Ο Γεώργιος Γάτσου επώλησε κατ’ αυτάς την πραγματείαν εις τον άρχοντα ποστέλνικον Ιακωβάκην Ρίζου με μεγάλην του ευχαρίστησιν, δια το οποίον εχάρησαν όλοι οι σύντροφοι, επειδή επωλήθη και ηγοράσθη ευκόλως». (Απομνημονεύματα Ξάνθου, σελ. 58 και Φιλήμων τ. 1^ος, σελ. 171). Και πράγματι, διαβάζουμε στο αφιερωτικό του Ι. Ρ. Νερουλού: «Προς τον τιμιώτατον κύριον Νικόλαον Φιλόστρατον, 1819 ιουλίου 26 Ιάσιον. Έτη ήδη τεσσαράκοντα δύο περιηγούμενος διαφόρους πόλεις διατρίβω επί το παρόν εις Ιάσιον της Μολδαυϊας, έχων το της Ποστελνιτζίας αξίωμα. Ενταύθα λαβών γνωριμίαν και φιλίαν με του τιμιωτάτου Γεωργίου Γάτσου, πέμπω τη τιμιότητί σου δια του φίλου μου τούτου φλωρία εκατόν πενήντα, τα οποία θέλετε προσφέρει εις συνδρομήν βιβλίων νεωστι εκδιδομένων. Προσμένω απόκρισίν σας και μένω. Της τιμιότητός σας όλος πρόθυμος φίλος και δούλος ΙΑΚΩΒΟΣ ΡΙΖΟΣ».

Το αμετάφραστο στα ελληνικά βιβλίο του Νερουλού “Histoire Moderne de la Grèce depuis la chute de l’Empire d’Orient” (Νεότερη Ιστορία της Ελλάδος από την πτώση της Αυτοκρατορίας της Ανατολής), εκδόθηκε στη Γενεύη το 1828. Αν και είναι το πρώτο βιβλίο για τη νεότερη ελληνική ιστορία, και μάλιστα εκδοθέν πριν την επίσημη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, οι ιστορικοί ερευνητές σπανίως το προσεγγίζουν για το σύνολο των πληροφοριών και διαπιστώσεων που περιέχει, με κεντρικό μοτίβο τη διατήρηση του ελληνικού έθνους και μέσα στους σκοτεινούς αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης υπό τη σκέπη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Νερουλός στο εισαγωγικό του σημείωμα (για λόγους τεκμηρίωσης θα διατηρήσουμε και το γαλλικό κείμενο):

«Quant à la nation grecque, oubliée de tout le monde après sa chute, elle n'a pas été jugée digne d'être citée, même par des historiens étrangers. Aussi rien de plus obscur que l'histoire de sa servitude. Elle n'eut pas même un type unique d'esclavage. Ses principaux tyrans, les uns à turbans et les autres en toges, lui ôtaient jusqu'au droit de s'approprier les malheurs qu'elle souffrait. Les Turcs s'emparaient-ils des îles de Cypre, de Candie, de l' Eubée, du Péloponèse ou de quelque autre partie de la Grèce, ce n'était point des Grecs habitans de ces pays que l'on faisait mention, mais des Vénitiens, des Gênois, ou des chevaliers de Saint-Jean de Jérusalem. Ceux-ci reprenaient ils à leur tour quelque lambeau sur les Turcs, le nom des Grecs n'y était nullement cité. Ainsi l'histoire de la Grèce est devenue histoire ottomane, vénitienne, gênoise , et des chevaliers de Malte.

Όσο για το ελληνικό έθνος, ξεχασμένο απ’ όλο τον κόσμο μετά την πτώση του, δεν θεωρήθηκε άξιο αναφοράς ακόμα και από τους ξένους ιστορικούς. Επίσης, τίποτα πιο σκοτεινό από την ιστορία της δουλείας του. Δεν είχε καν ένα μοναδικό τύπο σκλαβιάς. Οι κυριότεροι τύραννοί του, άλλοι με τουρμπάνια και άλλοι με κελεμπίες του στέρησαν ακόμη και το δικαίωμα να θεραπεύει τα δεινά που υπέφερε. Αν και οι Τούρκοι κατέλαβαν τα νησιά της Κύπρου, της Κρήτης, της Εύβοιας, της Πελοποννήσου ή κάποιες άλλες περιοχές της Ελλάδας, δεν γινόταν καμία αναφορά στους Έλληνες κατοίκους αυτών των χωρών, αλλά στους Ενετούς, τους Γενουάτες, ή στους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Το όνομα των Ελλήνων δεν αναφερόταν καθόλου. Έτσι η ιστορία της Ελλάδος έχει γίνει η ιστορία των Οθωμανών, των Ενετών, των Γενουατών και των Ιπποτών της Μάλτας.

Depuis l'insurrection actuelle, ceux qui ont vu la Grèce, n'ont rapporté que des faits plus ou moins exacts, mais dont ils n'avaient pu conmaître les antécédents et les principes; ceux qui l'ont visitée avant cette époque étaient si loin d'encomprendre le véritable état, qu'aucun d'eux n'aremarqué la civilisation croissante, l'approche de la restauration; et que l'insurrection, qui n'en était que la conséquence nécessaire, a frappe tout le monde comme un événement extraordinaire et complétement inattendu.

Από τότε που ξέσπασε η Επανάσταση, όσοι έχουν δει την Ελλάδα δεν έχουν αναφέρει παρά τα γεγονότα περισσότερο ή λιγότερο ακριβή, αλλά για τα οποία δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν τι προηγήθηκε. Εκείνοι που την επισκέφθηκαν πριν από αυτή την εποχή απέχουν πολύ από την κατανόηση της πραγματικής κατάστασης, κανένας από αυτούς δεν παρατήρησε τον πολιτισμό που αναπτύσσεται, την προσέγγιση της παλιγγενεσίας. Και ότι η Επανάσταση, που δεν ήταν παρά η αναγκαία συνέπεια, αιφνιδίασε όλον τον κόσμο ως ένα εξαιρετικό και απόλυτα απροσδόκητο γεγονός.

Aussi en présentant aujourd'hui l'histoire moderne de la Grèce, je ne le fais qu'à titre de Grec, à titre d'homme qui, par la position qu'il a occupée avant l'insurrection, a été à même d'en apercevoir les véritables causes, et d'en connaître les principaux acteurs.

Έτσι, παρουσιάζοντας σήμερα τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος, δεν το κάνω παρά ως Έλληνας, ως άνθρωπος ο οποίος από τη θέση που κατείχε πριν την Επανάσταση, μπόρεσε να δει τις πραγματικές αιτίες και να γνωρίσει τους κύριους συντελεστές.

Cette histoire sera divisée en trois parties :

Dans la première, j'examinerai les causes de la conservation du peuple grec, en tant que peuple; j'exposerai quelles furent les forces qui l'empêchèrent de se confondre dans l'immensité de l'empire ottoman : quelles furent les sources où les Grecs, quoi que esclaves et disséminés, pui sèrent néanmoins le sentiment de leur dignité nationale, et l'espérance de rompre un jour leurs fers.

Αυτή η ιστορία θα διαιρεθεί σε τρία μέρη:

Στο πρώτο μέρος, θα εξετάσω τις αιτίες της διατήρησης του ελληνικού λαού, ως λαού. Θα εξηγήσω ποιες ήταν αυτές οι δυνάμεις που εμπόδισαν τον ελληνικό λαό να συγχωνευθεί μέσα στην απεραντοσύνη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ποιες ήταν οι πηγές από τις οποίες οι Έλληνες, αν και σκλάβοι και διασκορπισμένοι, μπόρεσαν να παράγουν το αίσθημα της εθνικής τους αξιοπρέπειας, και την ελπίδα ότι μια μέρα θα σπάσουν τις αλυσίδες τους.

Dans la seconde partie, je tâcherai de faire voir l'enchaînement de circonstances favorable dont les Grecs profitèrent pour faire des progress vers la civilisation, pour connaître l'étendue de leurs forces et la faiblesse progressive de leurs oppresseurs, et pour concevoir enfin le projet de recouvrer ces droits que réclament l'humanité et la religion chrétienne.

Στο δεύτερο μέρος, θα προσπαθήσω να δείξω την ευνοϊκή ακολουθία των περιστάσεων που εκμεταλλεύτηκαν οι Έλληνες για να σημειώσουν πρόοδο, για να γνωρίσουν το εύρος των δυνάμεών τους και την προοδευτική αδυναμία των καταπιεστών τους, και να θέσουν επιτέλους σε εφαρμογή το έργο για την ανάκτηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την ανθρωπότητα και τη χριστιανική θρησκεία.

La troisième partie traitera des circonstances qui ont amené l’ insurrection, de son origine et de sa nature.

Το τρίτο μέρος θα ασχοληθεί με τις συνθήκες που οδήγησαν στην Επανάσταση, την προέλευσή της και τη φύση της».

 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

Μόνον από τα γραφόμενα, λοιπόν, του Νερουλού στην εισαγωγή (έθνος, θρησκεία) καταλαβαίνει κανείς γιατί το βιβλίο αυτό δεν μεταφράστηκε, δεν εκδόθηκε, και γιατί σπανίως χρησιμοποιείται ως βιβλιογραφική αναφορά. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως πηγή πληροφοριών για τα τεκταινόμενα στην εξέγερση στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, όπου ο Νερουλός έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα. Διότι, εκτός όλων των άλλων, στο βιβλίο αποτυπώνεται (κοινή συναινέσει Καποδίστρια και Νερουλού) και η επαναστατική άποψη/θέση ότι η Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε μία Ιστορική Αναγκαιότητα /Νομοτέλεια!

«Επιπλέον, στον Νερουλό, η νομοτέλεια αυτή δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως προϊόν της ιστορίας, αλλά ως αποτέλεσμα της “Θείας Πρόνοιας”, είναι δηλαδή μία “θεϊκή νομοτέλεια”, μία “συμπαντική συνωμοσία” που υπερβαίνει τα όρια της ιστορίας. Και ως τέτοια βλέπουμε, πράγματι, να την προσλαμβάνει διαβάζοντας τη Νεότερη Ιστορία της Ελλάδας ένας σημαντικός διανοούμενος της εποχής (συνεργάτης, κατά τα άλλα, και φίλος του Μουστοξύδη), ο Niccolo Tommaseo. Στο άρθρο του σχετικά με το βιβλίο του Νερουλού, ο Tommaseo σχολιάζει επικριτικά την άγνοια των Ευρωπαίων, οι οποίοι θεωρούν πως η επανάσταση στην Ελλάδα ξέσπασε ξαφνικά και “από το τίποτα”. Αντίθετα, επισημαίνει ο Ιταλο-Δαλματός διανοούμενος, “κάθε πράγμα συνδέεται με το σύμπαν σε μία αδιάλυτη ένωση. Κάθε πράγμα εξελίσσεται με σταδιακά βήματα. Αυτή την αδιάλυτη ένωση, αυτά τα σταδιακά βήματα ξετυλίγει μπροστά μας ο κ. Ρίζος Νερουλός”» (Ζάνου Κωνσταντίνα, Μνήμων, σελ. 164).

 Αυτή την ιστορική αναγκαιότητα και τη μοναδικότητα της Επανάστασης του 1821 τη διατύπωσε ευθαρσώς και ευκρινέστατα ο Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήταν έθνος με άλλο έθνος…».

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι εκπλήσσονται ακόμη –αλλά το αντιπαρέρχονται- καθώς ανακαλύπτουν, μετά από 200 χρόνια, ότι πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται ο εθνάρχης Καποδίστριας. Για δεκαετίες θεωρητικολογούν και επινοούν ακαδημαϊκές αναδρομικές ερμηνείες και αναλύσεις για την Επανάσταση, όταν γι’ αυτήν έχουν γράψει ξεχωριστές προσωπικότητες του Ελληνισμού, που βίωσαν και συνδιαμόρφωσαν τα γεγονότα από υψηλά πόστα και πριν, και κατά τη διάρκεια, και μετά την Επανάσταση. Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι να διαβάσουμε τη “Histoire Moderne de la Grèce depuis la chute de l’Empire d’Orient” του Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού.

 

Σημ.: Εξυπακούεται ότι στα κείμενα των εγγράφων, των επιστολών κλπ. διατηρείται η ορθογραφία των συντακτών τους.

*  Προδημοσίευση από τον αφιερωματικό τόμο του συγγραφέα για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ LOCKDOWN

Να ξαναθυμηθούμε ένα μικρό αφιέρωμα για την άγνωστη ιστορία της Μακεδονίας μετά το 1821.

ΕΔΩ Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

"ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ": ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Μία πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ, ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ" στη ΒΕΡΓΙΝΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, στις 10 Ιουλίου 2020, στην εκπομπή "ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ" με την Ευδοξία Βροχίδου.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ, ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερωδιός το νέο βιβλίο του Βασίλη Σ. Κάρτσιου "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ, ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ".

Η έκδοση του βιβλίου συνέπεσε με την έναρξη του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης στις 26 Ιουνίου 2020. Η 39η έκθεση βιβλίου θα διαρκέσει έως τις 12 Ιουλίου. Οι αναγνώστες μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο από το κεντρικό βιβλιοπωλείο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ των εκδόσεων Ερωδιός - Κυρομάνος, Ερμού 61 στη Θεσσαλονίκη, από το περίπτερο 10 των εκδόσεων Ερωδιός - Κυρομάνος στο Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία από το ύψος του Βασιλικού Θεάτρου έως και το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου, και από όλα τα βιβλιοπωλεία και από το διαδίκτυο.

Ως ενδεικτική παρουσίαση της θεματολογίας του νέου βιβλίου του συγγραφέα παραθέτουμε το κείμενο του οπισθόφυλλου και τα περιεχόμενα:

Το 1911, ο αναρχο-κομμουνιστής χαρισματικός σκιτσογράφος Ρόμπερτ Μάινορ δημοσίευσε στην εφημερίδα St. Louis Post-Dispatch ένα εξαιρετικό σκίτσο. Ο Μαρξ, με τον «Σοσιαλισμό» παραμάσχαλα, γίνεται δεκτός με ενθουσιασμό από ένα ευγνώμον κοινό επενδυτών της Wall Street με επικεφαλής τον John D. Rockefeller, τον J.P. Morgan, τον John D. Ryan της National City Bank, και τον συνεταίρο του Morgan, George W. Perkins, ενώ αμέσως πίσω από τον Μαρξ είναι ο Teddy Roosevelt, αρχηγός του «Προοδευτικού Κόμματος».

Έξι δεκαετίες αργότερα, ο Άντονι Σάτον έγραφε: «Οι αντιφάσεις που υπονοήθηκαν από το σκίτσο του Μάινορ κρύφθηκαν κάτω από το χαλί της Ιστορίας… Ενώ ο μονοπωλιακός έλεγχος των βιομηχανιών ήταν κάποτε ο αντικειμενικός στόχος για τους J.P. Morgan  και J.D. Rockefeller, από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα τα ιερά άδυτα της Wall Street κατανόησαν ότι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να αποκτήσεις ένα μη αμφισβητούμενο μονοπώλιο ήταν “να πας πολιτικά” και να κάνεις την κοινωνία να εργάζεται για τους ολιγάρχες -υπό τη σημαία του δημοσίου αγαθού και δημοσίου συμφέροντος». Αυτή η στρατηγική των «ολιγαρχών» είχε αναλυθεί ήδη από το 1906 από τον Frederick C. Howe, στις «Εξομολογήσεις ενός Ολιγάρχη».

Στα τέλη του 1977, το χρέος των χωρών του Ανατολικού μπλοκ προς τη Δύση είχε φθάσει τα 46 δισεκατομμύρια δολάρια. Δικαιολογημένα! Το 1979, η Διεθνής Ομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων Χημικής και Γενικής Βιομηχανίας (ICEF) είχε καταγγείλει τους πολυεθνικούς κολοσσούς επειδή μετέφεραν σύγχρονες παραγωγικές μονάδες στις κομμουνιστικές χώρες με κίνητρο τα «φθηνά και υπάκουα» εργατικά χέρια. Επιβεβαιώθηκε πλήρως η ανάλυση του Howe για τη στρατηγική των «ολιγαρχών», και παράλληλα είχε δικαιωθεί ο ενθουσιασμός του ιερατείου της Wall Street στην «υποδοχή» του Μαρξ.

  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Ø    ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ

Ø    ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΙΖΕΛΙΑ

ΤΟΥ ΜΕΝΤΕΛ

Αναζητώντας το γονιδίωμα

Το «μυστήριο Ζαχαριάδη»

Το «μυστήριο Παπάγου»

Η οικονομία πάνω από τις ανθρώπινες σάρκες

Το σύνδρομο Μπελμόντ

Ø    Η ΠΑΡΤΙΔΑ ΔΕΝ ΣΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

ή αλλιώς, η εξέγερση των «πρωτόγονων μηδενιστών»

Δίστομο και Οραντούρ σουρ Γκλαν

Ø    ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

Ø    ΔΟΜΕΝΙΚΟ: ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ON CAMERA

(Στιγμιότυπο Ι)

Ø    ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΧΟΡΤΙΑΤΗ

(Στιγμιότυπο ΙΙ)

Ø    ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ; ΝΑΙ! 

Ο αφοπλισμός του ΕΣΑΠ από τον ΕΛΑΣ

Ø    ΑΓΝΩΣΤΟΣ Ο ΟΡΟΣ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ» ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η σήραγγα του Κούρνοβου

Ø    ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΟΥ ΕΛΑΣ

Και μετά ψήφισαν… ΠΑΣΟΚ

Ø    Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ø    ΡΗΤΟΡΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΙΟΣ ΕΔΙΝΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ; 

Ø    ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

(Στιγμιότυπο ΙΙΙ)

Ø    «ΤΕΡΑΤΟΜΗΧΑΝΕΣ» ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ

Η αγαστή συνεργασία των πολυεθνικών

Ένα σκίτσο, όλη η αλήθεια

Ποιος πρώτος;

Ø    ΤΗΝΟΣ: ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΗΝΙΑ

Λατρευτικά δρώμενα σε λευκό μάρμαρο

Ο Δόγης Μουσσολίνι

Ø    ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Μεγάλη Εβδομάδα 1941: Η Ανάσταση που δεν γιορτάστηκε

ποτέ

Μύθος η «γερμανοφιλία» του Μεταξά

Γεγονότα και εκτιμήσεις

Κουμάντο ο Γεώργιος Β΄

Διαχρονικές παλινωδίες

Ø    ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Ø    Η ΕΜΒΡΟΝΤΗΤΗ «ΚΟΛΛΕΧΤΙΒΑ» ΤΗΣ ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑΣ

Ø    Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

Ø    ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΩ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

Πριν τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Μάο Τσετούνγκ

Ø    ΔΡΑΜΑ 1941: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΕΚΚΟΛΑΨΑΝ ΤΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ

Ø    Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Ø    ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΚΑΤΟΧΗ

Πολιτισμικός θησαυρός

Εν ψυχρώ λεηλασία

Ληστρική λαίλαπα 

Ø    ΟΛΑ ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

Η δυστυχής «ευτυχής συγκυρία» του Χατζή

Αφέλεια ολκής

Υποβάθμιση των συνεπειών

Ø    ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ø    Η ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ

ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ

Ø    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

"... για να την αφήσουμε στα χέρια ορισμένων ομάδων, που δεν γνωρίζουμε από πού άγονται και φέρονται".

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ ΣΤΑ "ΒΡΑΧΕΑ" ΤΗΣ ΕΡΤ

Στην Ελληνική Ραδιοφωνία - Τηλεόραση

¨Η Φωνή της Ελλάδας"

http://webradio.ert.gr/i-foni-tis-elladas/

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ «ΕΛΛΑΔΑ 2021»

Η Ελληνική Επανάσταση δεν μοιάζει με καμιά

 

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ
     booksonthesites.blogspot.com

 

   Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», η πρόεδρος της Γιάννα Αγγελοπούλου αναφέρθηκε στους σκοπούς της Επιτροπής και τους τέσσερις άξονες που οριοθετούν το πλαίσιο του προγράμματος δράσεων και εκδηλώσεων με στόχο η Ελλάδα «να προκαλέσει τον θαυμασμό όλων, όχι μόνο με το μοναδικό ιστορικό της φορτίο, αλλά και με τη σύγχρονη δυναμική της». Σύμφωνα με όσα μετέδωσαν τα ΜΜΕ και τα ειδησεογραφικά sites, η κ. Αγγελοπούλου ξεκαθάρισε ότι η Επιτροπή «δεν έχει ρόλο, πρόθεση ή βούληση να ξαναγράψει την Ιστορία ή να προκρίνει μία συγκεκριμένη ερμηνεία της Ελληνικής Επανάστασης και της Ιστορίας μας συνολικά». Έτσι, λοιπόν, ξεκαθαρίζοντας ότι η Επιτροπή ούτε γράφει, ούτε αναθεωρεί την Ιστορία, η κ. Αγγελοπούλου τόνισε μεταξύ άλλων:

«Το επόμενο διάστημα η Επιτροπή και εγώ προσωπικά θα ρίξουμε ιδιαίτερο βάρος και στην διεθνή προβολή της επετείου, ώστε να καταστήσουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ένα διεθνούς εμβέλειας γεγονός. Θυμίζοντας ότι είναι ένα σπουδαίο ορόσημο στην ευρωπαϊκή Ιστορία. Η συνέχεια των μεγάλων επαναστάσεων της Δύσης, της αμερικανικής και της γαλλικής. Ένας αγώνας για ελευθερία και ανεξαρτησία που ενέπνευσε και άλλους λαούς. Θα μιλήσουμε σε όλον τον κόσμο για τη φλόγα της ελευθερίας που καθόρισε την νεότερη πορεία της πατρίδας μας. Για τα κείμενα του αγώνα, τα πιο φιλελεύθερα και προοδευτικά κείμενα της εποχής τους. Θα προβάλουμε τη συναρπαστική ιστορία ενός Έθνους που, με τους αγώνες και το αίμα των ηρώων του, έπιασε ξανά το νήμα της μακραίωνης ιστορίας του. Και μαζί με αυτά θα μιλήσουμε και για τη σύγχρονη Ελλάδα. Μια χώρα που ξέρει να κερδίζει τα μεγάλα στοιχήματα. Να ξεπερνά τις κρίσεις».

Η εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 δεν υπήρξε συνέχεια καμίας επανάστασης της Δύσης, ούτε της αμερικανικής ούτε της γαλλικής, και δεν είχε καμία συσχέτιση ούτε συνάφεια ούτε με τη μία ούτε με την άλλη. Η ελληνική Επανάσταση υπήρξε ένα αυτόνομο κατακλυσμιαίο πανευρωπαϊκό γεγονός, που είχε τη δική του διαχρονική δυναμική σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας (τα Ορλωφικά και η εξέγερση στην Πελοπόννησο του 1769-1770 προηγήθηκαν των «δυτικών» επαναστάσεων).

 Έγραψε ο Φιλήμων στα 1834:

«Την Επανάστασιν προπαρεσκεύασε πολιτικώς αυτή των Τούρκων η τυραννία, καθ’ ήν ο Έλλην δεν έχαιρε τα φυσικά και πολιτικά δίκαια, στερούμενος την ασφάλειαν και αυτής της ζωής του. Η Επανάστασις ήτο προητοιμασμένη, αφ’ ού καιρού οι τελευταίοι Παλαιολόγοι παρέλιπον ως παρακαταθήκην εις τους Τούρκους το Βασίλειόν των, (κατά την κυριεύουσαν δοξασίαν των Ελλήνων) οι δε Τούρκοι το ιδιοποιήθησαν ως πατρογονικήν και νόμιμον ιδιοκτησίαν δια του δικαιώματος του ισχυροτέρου. Δια τούτο μετεχειρίζοντο ως αξίωμα της διακατοχής των το^. “Δια της σπάθης ελάβομεν τον τόπον^. δια της σπάθης θέλομεν τον δώσει”, αφ’ ού καιρού η Θρησκεία του Έλληνος εξυβρίζετο πραγματικώς, μολονότι εφαίνετο πολιτικώς προστατευομένη.  Το αίμα των μαρτύρων της αθωότητος εχύνετο χωρίς φειδώ.  Αι δε πολυειδείς βίαι, οι σπαραγμοί και αι μεταναστεύσεις κατέστησαν τον τόπον αντικείμενον του ελέους».

Τι σχέση μπορεί να είχε με την ελληνική Επανάσταση, η αποσχιστική εξέγερση των 13 αποικιών της Αμερικής του 1776 εναντίον της «καταπιεστικής» μητρόπολης του Λονδίνου, που οδήγησε στη διαμόρφωση του σύγχρονου ολιγαρχικού συστήματος που κυβερνά τον κόσμο, με τη μεταφορά της έδρας της «προτεσταντικής» αυτοκρατορίας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού;  Τι σχέση μπορεί να είχε με τον ελληνικό εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821, το συνοθύλευμα των βίαιων πολιτικών, κοινωνικών  και ταξικών μεταβολών και ταραχών και η περίοδος της τρομοκρατίας με τις γκιλοτίνες (1789-1799), που ονομάστηκε «Γαλλική Επανάσταση» και οδήγησε στην αυτοκρατορική Γαλλία του Ναπολέοντα, στην επικράτηση των τραπεζιτών και των ιδιοκτητών των πολεμικών βιομηχανιών και στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο 1914-1918;

Ας θυμηθούμε τον Κολοκοτρώνη:

«Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήταν έθνος με άλλο έθνος, ήταν με ένα λαόν οπού ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθή ως τοιούτος, ούτε να ορκισθή, παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήση τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ’ ως σκλάβους. Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτων να με ιδή, μου είπε ότι: “Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση”. Εγώ του αποκρίθηκα, ότι : “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν  Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτεινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα”. Με είπε: “Ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποια είναι τα φρούρια;” – “Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά”. Έτσι δεν ωμίλησε πλέον. Ο κόσμος μας έλεγε τρελλούς. Ημείς αν δεν είμεθα τρελλοί δεν εκάμαμεν την επανάστασιν…».

Από τη στιγμή που ξαναθυμήθηκαν το όνομα «Ελλάς», θα πει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, δεν μπορούσαν παρά να επαναστατήσουν και τονίζει: «Γι’ αυτό δεν έχει σημασία, ποιος άρχισε πρώτος και ποιος δεύτερος, σε ποιο σημείο του Μοριά ακούστηκε το πρώτο τουφέκι και σε ποιο το δεύτερο… Σοφά φρόντισε η παράδοση – η λαϊκή και η λογία – να συγχωνεύσει όλα τα ξεκινήματα σ’ ένα συμβολικό μέγα ξεκίνημα και να το συνδυάσει με την άγια ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου».

Γιατί να είναι η ελληνική Επανάσταση συνέχεια της «γαλλικής επανάστασης» των μυστικών ταγμάτων και των μασονικών στοών; (την εποχή εκείνη ήταν περισσότερες από τα κτίρια του Παρισιού). Μήπως, μάχονταν υπέρ πίστεως και  πατρίδος; Η έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 ξεκίνησε στο Ιάσιο της Μολδαβίας, στις 24 Φεβρουαρίου 1821, από τον αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας Αλέξανδρο Υψηλάντη με τη δημοσιοποίηση της ιστορικής προκήρυξης του «εις το γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου» με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος»:

«Η ώρα ήλθεν, ώ Άνδρες Έλληνες!... Η Ευρώπη προσηλώνουσα τους οφθαλμούς της εις ημάς απορεί δια την ακινησίαν μας, ας αντιχήσωσι λοιπόν όλα τα Όρη της Ελλάδος από τον Ήχον της πολεμικής μας Σάλπιγγος, και αι κοιλάδες από την τρομεράν κλαγγήν των Αρμάτων μας. Η Ευρώπη θέλει θαυμάση τας ανδραγαθίας μας, οι δε τύραννοι ημών τρέμοντες και ωχροί θέλωσι φύγει απ’ έμπροσθέν μας… Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον τούτον Ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι ού πάντοτε νικώμεν: λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την Πατρίδα, και την Ορθόδοξον ημών Πίστιν από την ασεβή των ασεβών Καταφρόνησιν… Ας καλέσωμεν λοιπόν εκ νέου, ώ Ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, την ελευθερίαν εις την κλασικήν γην της Ελλάδος! Ας συγκροτήσωμεν μάχην μεταξύ του Μαραθώνος, και των Θερμοπυλών!

Εάν δεν έχουμε διάθεση να «γράψουμε» ή να αναθεωρήσουμε την ιστορία θα πρέπει να μην αποκρύπτουμε τις πηγές. Έγραφε ο Κ. Ν. Σάθας στα 1865:

«Υπέρ πίστεως και πατρίδος ηγωνίσθη το έθνος. Δια του σταυρού και της ρομφαίας απέκτησε την ελευθερίαν. Οι μάρτυρες της ορθοδόξου πίστεως και οι αρειμάνιοι του εθνισμού πρόμαχοι εισίν οι δίδυμοι της ελληνικής ελευθερίας αστέρες».

Υπήρξαν ανείπωτα ο πόνος, οι εξανδραποδισμοί, οι σφαγές. Εκατομμύρια αγόρια και κορίτσια χάθηκαν από το γένος με τον γενιτσαρισμό, τα χαρέμια και τα σκλαβοπάζαρα. Σάλεψαν τα λογικά των γονιών.

«…Μετά την άφιξή μας στην Θεσσαλονίκη μας οδήγησαν, την κόρη μου κι εμένα, μπροστά στον Αμπού –Λουμπούντ. Μόλις μας είδε μας είπε: «Κόρες των Εσσαίων εγκαταλείψτε τον Χριστό και λατρέψτε τον Προφήτη». Απαντήσαμε με το σύμβολο του σταυρού κι εκείνος μας έδειξε τη θηριωδία του, και οι δήμιοι μας ανέλαβαν. Σε λίγο, σπαραξικάρδιες κραυγές ανάκατες με τρομερούς θορύβους ήρθαν στα αυτιά μας. Ένας μεγάλος περιφραγμένος χώρος απλωνόταν μπροστά μας. Ω, θανατηφόρα έκπληξη! Σάκοι που περιείχαν ζωντανά όντα κινούνταν στο πάτωμα. Σε κάποιον από αυτούς είχαν κλείσει ήδη μία γυναίκα που κατασπαράχθηκε από την βίαιη επίθεση πεινασμένων αρουραίων ή από άγριες γάτες. Οι άλλοι σάκοι ήταν επίσης γεμάτοι και περίμεναν τα θύματά τους. Ο Αμπού - Λουμπούντ ακολουθούμενος από τους υποτακτικούς του έφθασε για να παρίσταται στα βασανιστήριά μας, κάνοντάς τα ακόμη πιο φρικτά. Η εντολή του μαρτυρίου μας δόθηκε, και για να μου μεταφέρει όλη την οδύνη, ήταν η κόρη μου αυτή που οι δήμιοι άρπαξαν πρώτη».

Μετά την παράκληση, οι ιερείς διάβαζαν στους αγωνιστές την ευχή του επισκόπου Έλους Λακωνίας Άνθιμου:

«… ενίσχυσον και ενδυνάμωσον ημάς, και τους ευσεβάστους και θεοφυλάκτους ημών Πρίγκιπας και Ηγεμόνας (Υψηλάντας) και τον φιλόχριστον Στρατόν τη δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, κατατροπώσαι τους εχθρούς της αγίας σου εκκλησίας, και αναφανήναι νικητάς και τροπαιούχους εναντίον των απογόνων της Άγαρ. Επί σοι τας ελπίδας ανατιθέμεθα, Κραταιέ εν πολέμοις, ορθώς λατρεύοντες σε τον μόνον Θεόν, και σωτήρα ημών. Φώτισον ημάς μιμητάς γενέσθαι και οπαδούς του αληθούς θεράποντός σου ευσεβούς βασιλέως Κωνσταντίνου, και αξίωσον ακούσαι της ουρανίου εκείνης φωνής “εν τούτω νικάτε, απόγονοι Ελλήνων οι χριστώνυμοι, και της ορθοδόξου εκκλησίας ευσεβή τέκνα, και καταβάλλετε τους αθέους Αγαρηνούς”, όπως και ημείς οι τεταπεινωμένοι αξιωθώμεν της ποθητής ημών ελευθερίας, δοξάζοντες το παντοδύναμον όνομά σου του Πατρός και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν»

Γιατί να είναι ο επίσκοπος Άνθιμος «συνέχεια» του Ροβεσπιέρου του «Υπέρτατου Όντος» και των «μπαχαλάκηδων» του Παρισιού, που όλους μαζί τους καρατόμησε η …γαλλική επανάσταση; Τότε είχε αλλάξει το επίγραμμα: Η επανάσταση δεν «τρώει» τα παιδιά της, τα στέλνει στη γκιλοτίνα!

Όταν έφθασε η ώρα, τους Φιλικούς τους όρκιζαν κατευθείαν με το «μεγάλο» όρκο: «Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού οικειοθελώς, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρίαν κατά πάντα. Να μη φανερώσω το παραμικρόν από τα Σημεία και Λόγους της, μήτε να σταθώ κατ’ ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις Πνευματικόν, ή φίλον μου… Ορκίζομαι, ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν άλλην Εταιρίαν, οποία και αν ήναι, μήτε εις κανένα δεσμόν υποχρωτικόν… Ορκίζομαι, ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της Πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους… Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινα Συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου… Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ’ ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρίας, θεωρών αυτά ως ιερόν πράγμα και ενέχειρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου… Ορκίζομαι να μην ερωτώ ποτε κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω, οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρίαν… Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, δια να ήμαι ενάρετος… Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ώ Ιερά Πατρίς! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Συ, ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα, τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν τα ταλαίπωρα Τέκνα σου, εις τα ίδιά μου δάκρυ, χυνόμενα εις ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν Ελευθερίαν των Ομογενών μας, ότι αφιερώνομαι όλος εις Σε. Εις το εξής Σύ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου…».

Η ελληνική επανάσταση χτύπησε κατάστηθα τις αποφάσεις της συντηρητικής ευρωπαϊκής ηγεσίας στο συνέδριο της Βιέννης (1814-15) για τη διατήρηση του στάτους κβο στην Ευρώπη, και ξεμπρόστιασε την άθλια βρετανική διπλωματία, η οποία δεκαετίες και πριν το 1821 λειτουργούσε ως πληροφοριοδότης της Υψηλής Πύλης για το ελληνικό επαναστατικό κίνημα. Η Βρετανία αποδείχθηκε ο φανατικότερος εχθρός του ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και τους λόγους τους γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά και σήμερα.

Όσον αφορά για τα «φιλελεύθερα και προοδευτικά κείμενα» του Αγώνα ήταν η πρόφαση που οδήγησε στην πιο επαίσχυντη δολοφονία του 19^ου αιώνα, στη δολοφονία του Άγιου Καποδίστρια, τους συντάκτες τους στην εξουσία για δεκαετίες, και η επίκλησή τους έφερε στην Ελλάδα την βαυαρική αντιβασιλεία, τον  Όθωνα, τους τραπεζίτες, τα δάνεια που κατέστησαν την Ελλάδα προτεκτοράτο. Ναι, τα «φιλελεύθερα και προοδευτικά κείμενα» της «ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης», που καταδίκασαν τον Κολοκοτρώνη σε θάνατο, έστειλαν τους αγωνιστές στην επαιτεία και την ανέχεια, και σταδιακά οδήγησαν στον «επιστημονικό» εθνικό διχασμό του 1916 με πάτρωνες ακριβώς τους ίδιους!

Κολοκοτρώνης: «Μας κατέβασαν, μας εδιάβασαν την απόφασιν… Καλύτερα είναι οπού σκοτώνομαι άδικα παρά δίκαια. Τον Κολιόπουλο ελυπόμουνα, διότι είχε φαμελιά μεγάλη. Εφάγαμε το βράδυ. Την αυγή εκάμαμε την διαθήκη μας και επροσμέναμε την ώρα του θανάτου…».

Τους είχε προειδοποιήσει και ο Ρήγας Βελεστινλής με το Θούριο, κι ας τον βάπτισαν 200 χρόνια μετά «διεθνιστή»:

«…Ελάτε μ’ έναν ζήλον εις τούτον τον καιρόν/ Να κάμωμεν τον όρκον επάνω στον Σταυρόν/ Συμβούλους προκομμένους με πατριωτισμόν/ Να βάλλωμεν εις όλα να δίδουν ορισμόν/ Ο Νόμος νάναι πρώτος, και μόνος οδηγός/ Και της Πατρίδος ένας ας γίνη αρχηγός…»

 Αντί για τον Ένα, που έβαλε υποθήκη και τα κτήματά του στην Κέρκυρα για να πάρει τρόφιμα για τον κοσμάκη και ζούσε ως ο ταπεινότερος των φτωχών, οι «προοδευτικοί» έφεραν τους βαυαρούς, οι οποίοι για μισθούς, οδοιπορικά και συνοδευτικά στρατεύματα «έφαγαν» τη μία δόση του δανείου του 1832. Καμιά δεκαριά εκατομμύρια!

Σημ.: Εξυπακούεται ότι στα κείμενα των εγγράφων, των επιστολών κλπ. διατηρείται η ορθογραφία των συντακτών τους.

* 2^η προδημοσίευση από τον αφιερωματικό τόμο του συγγραφέα για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 με τίτλο:

«1821: Ο Εμμανουήλ Παπάς και η Επανάσταση στη Μακεδονία.

-         Η Φιλική Εταιρεία

-         Οι σφαγές στη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική και τη Νάουσα».