ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΩΝ ΚΟΡΟΪΔΩΝ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Αν ήταν δυνατόν να «φορτωθούν» ταυτόχρονα στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας όλα τα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, τότε το «click of death» του δίσκου θα ήταν εγγυημένο χωρίς καμία δυνατότητα ανάκτησης των δεδομένων. Ο καθημερινός καταιγισμός των σκανδάλων και των αποκαλύψεων σπρώχνει τα παλαιότερα στο πάτο του πηγαδιού της διαφθοράς και τα τρωκτικά συνεχίζουν εκεί αθέατα το έργο τους εις υγείαν των κορόιδων. Κατακαημένη δημοκρατία, κατάντησες κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των επαίσχυντων.

«Ο όλος σχεδιασμός απέβλεπε στο να παρουσιαστεί η εγκληματική τους δράση ως δανεισμός επιχειρήσεων, που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν τα δάνεια τους και προσέφευγαν στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα. Όποιος ετοιμαζόταν να πάρει ένα «δάνειο», η πρώτη του φροντίδα, λίγο πριν, ήταν να κρύψει την περιουσία του μέσω ενός λαβυρίνθου από off shore».

Από την παρουσίαση των πεπραγμένων του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και προέδρου της Αρχής κατά της νομιμοποίησης του μαύρου χρήματος Π. Νικολούδη προέκυψε ότι το στρίβειν μερίδας των επιχειρηματιών δια του άρθρου 99 είχε λάβει και σουρεαλιστικές διαστάσεις. Ορισμένοι «τραπεζίτες» έπαιρναν δάνεια από τις τράπεζές τους και πτώχευαν τις επιχειρήσεις! Χιλιάδες πολίτες στην ανεργία, χωρίς αποζημιώσεις και χωρίς τη δυνατότητα να πάρουν το επίδομα ανεργίας.

Δισεκατομμύρια ευρώ – όσα έχουν εντοπιστεί – έχουν τσεπώσει, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι επιτήδειοι από παράνομες επιστροφές ΦΠΑ με τη συνεργασία των ελεγκτών φυλάκων, που αντί να φυλάνε Θερμοπύλες, τις …έτρωγαν. Αλλά μήπως δεν είναι η ίδια η πολιτεία που θεσμοθέτησε τον τρόπο είσπραξης των φορολογικών εσόδων, που νομοθέτησε τις διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα, που επιτρέπει τη σύσταση και λειτουργία Μ.Κ.Ο. και off shore εταιριών, που έχει διαμορφώσει ένα τερατώδες πολύπλοκο διοικητικό και οικονομικό σύστημα, στο οποίο κινούνται μόνο «νομικά επιτελεία και άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν και πού το πάνε»;

ΤΑ "ΟΦΕΛΗ" ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η απάντηση στην κυβερνητική ικανοποίηση για τα 3,9 δισ. ευρώ του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2013 και για τα 595 εκατ. ευρώ του Ιανουαρίου 2014, έχει δοθεί πλήρως τόσο από την αρχαιο-ελληνική γραμματεία, όσο και από αρθρογράφους, οι οποίοι ανέλυσαν σε βάθος τα παράπλευρα "οφέλη" των μνημονίων. Η κρίση λοιπόν ήταν μία ευκαιρία για την εκ βάθρων οργάνωση των κρατικών υπηρεσιών, την εξυγίανση των ασφαλιστικών ταμείων, τον περιορισμό της υπερβολικής δόμησης, την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος έπειτα από 40 χρόνια κ.ο.κ.

Άλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού, διότι αγαθόν και κακόν ταυτόν και ποιος λογαριάζει που ενός κακού μύρια έπονται επειδή αισχρόν το γ’ αισχρόν, καν δοκή καν μη δοκή, άσε που ουδέν κακόν ραδίως απόλλυται. Τι σημασία έχει που οι κυβερνώντες το μεν καλόν εώρων και επιδοκίμαζον, έπραττον δε το κακόν. Ο Σαίξπηρ έλυσε το θέμα με φλεγματικό τρόπο: «Δεν υπάρχει τίποτα τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι». Μην σκέφτεστε τα μνημόνια …πλεόνασμα είναι!

Όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση τόσο σοφότερους μας κάνει. Για παράδειγμα, έχουν εμπλουτιστεί οι γνώσεις μας για τον εμβριθή νεολογισμό των «μη κυβερνητικών οργανισμών», η συντομογραφία των οποίων παραπέμπει σε στρατιωτικό όρο (Μονάδα Κατάχρησης Ορισμού). Αυτοί οι «μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί» στηρίζονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και τον εθελοντισμό, αλλά ο χαρακτηρισμός τους «μη κυβερνητικοί» δεν αποκλείει και την κυβερνητική χρηματοδότησή τους.

Το εύρος των δραστηριοτήτων αυτών των Μ.Κ.Ο. διευρύνει τα όρια της φορολογικής νομολογίας, καθώς καθιερώνει τα προαιρετικά παραστατικά και βελτιώνει την αποδοτικότητα του συστήματος ως προς την επινόηση μεθόδων κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Κυβερνητικοί λοιπόν «οι μη κυβερνητικοί», προσωπικά φέουδα με τον μανδύα του «οργανισμού» και μεταξύ άλλων και «εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων», μέσω των κοινωφελών προγραμμάτων εργασίας 2011-2012, όπως κατήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πόση γνώση μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα χρέος 500 δις ευρώ;

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ...

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η πρωτοσέλιδη φωτογραφία των συνταξιούχων υπαλλήλων του λιμένα του Μπουένος Άιρες, να διαδηλώνουν ζητώντας την καταβολή των συντάξεών τους, είχε τίτλο «Μαθήματα αποτυχίας από την Αργεντινή» και λεζάντα «μετά μία δεκαετία παράλογων και εξωπραγματικών πειραματισμών, η Αργεντινή περιδινείται εκ νέου στην οικονομική κρίση».

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Economist «η κρίση αυτή μπορεί να αποδοθεί στην ανικανότητα της προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ, μόνο που η Κίρχνερ είναι απλώς η τελευταία σε μία σειρά λαϊκιστών, αστοιχείωτων στα οικονομικά, με πρώτο διδάξαντα τον Χουάν Περόν… Γιατί όμως να σταθεί κανείς σε μία μεμονωμένη εθνική τραγωδία; Διότι ο πραγματικός κίνδυνος για μία χώρα είναι να γίνει η Αργεντινή του 21^ου αιώνα».

Η Αργεντινή δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή μόνο τα 10 τελευταία χρόνια, αλλά οι οικονομικές περιπέτειες της δεν έχουν τελειωμό από τη δεκαετία του 1970, σε σημείο που έχει περάσει στη σφαίρα των παραβολών, καθώς έχει αθετήσει το χρέος της το 1982, το 1989, το 2002 και το 2004. Η παραβολή της Αργεντινής, με τα έξι διαφορετικά νομίσματα σε 100 χρόνια, ως «η χώρα που απέφευγε την πραγματικότητα».

Είναι πολύ νωπές οι τοποθετήσεις Τσίπρα περί Αργεντινής για να ξεχαστούν, με αποκορύφωμα βεβαίως την εν τη ρύμη του λόγου δήλωσή του στη Βουλή: «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή». Ο Niall Ferguson χαρακτήρισε  «τόσο επιτυχή την αθέτηση χρέους από την Αργεντινή, ώστε πολλοί οικονομολόγοι έπρεπε να σκεφτούν ένα λόγο για τον οποίο κάποια κυβέρνηση-οφειλέτης θα τιμούσε τις δεσμεύσεις της έναντι των ξένων ομολογιούχων», καθώς μισό εκατομμύριο πιστωτές είχαν συμφωνήσει σε ένα «κούρεμα»- μαμούθ, 65 σεντς ανά δολάριο. Μόνο που «Η εξέλιξη του χρήματος» του Ferguson είχε γραφτεί πριν το 2008 και έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο της …αντίδρασης. Η χρηματοπιστωτική διεθνής μας υπενθυμίζει συχνά πυκνά ότι όποιος δεν θέλει να χρωστά, δεν πρέπει να δανείζεται.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ FIBONACCI

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Μία χώρα αποκτά ένα ζευγάρι σοσιαλιστών. Πόσα ζευγάρια σοσιαλιστών μπορούν να προκύψουν, αν κάθε μήνα, κάθε ζευγάρι δημιουργεί ένα νέο ζευγάρι, το οποίο από το δεύτερο μήνα είναι έτοιμο για αναπαραγωγή; Η απάντηση δίνεται από την ακολουθία Fibonacci: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, … κ.ο.κ. Από τον τρίτο όρο και μετά, ο κάθε όρος της ακολουθίας ισούται με το άθροισμα των δύο προηγούμενων. «Το ΠΑΣΟΚ έχει μία ιστορία στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και είναι το μόνο μέλος στην Ελλάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος». (Βενιζέλος).

Μέχρι την εμφάνιση του σοσιαλισμού στην Ευρώπη, η ακολουθία Fibonacci είχε σχέση μόνο με τη φύση, την επιστήμη και τις τέχνες. Έκτοτε έχει διεισδύσει στο χώρο της πολιτικής και των ιδεολογιών. «Η ΔΗΜΑΡ –θέλει δε θέλει το ΠΑΣΟΚ- είναι δύναμη της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που εντάσσεται όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά, στον ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό χώρο». (Μαχαίρας).

Από τον πέμπτο όρο της ακολουθίας και μετά, όταν διαιρεθεί ο κάθε όρος με τον προηγούμενό του μας δίνουν προσεγγιστικά τη χρυσή τομή ή καλύτερα τη χρυσή αναλογία, τον αριθμό 1,618…, που συμβολίζεται προς τιμήν του Φειδία με το γράμμα Φ. «Ήρθε η ώρα και οφείλουμε να συμβάλουμε στην αναγέννηση του σοσιαλιστικού κινήματος και στην ίδρυση ενός σοσιαλιστικού κόμματος, δημοκρατικού και προοδευτικού». (Τζουμάκας).

Η ακολουθία Fibonacci επιφυλάσσει όμως και μία έκπληξη: Αν από το τετράγωνο του κάθε όρου αφαιρέσουμε το γινόμενο των δύο γειτονικών του όρων, παίρνουμε πάντοτε αποτέλεσμα 1 ή -1. Δηλαδή, φτου κι απ’ την αρχή, αν μας προκύψει θετικό πρόσημο, αλλιώς καταλήγουμε σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Τζουμάκας: «Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα της παρακμής, της ηθικής κατάπτωσης και της συντριβής ενός μετώπου ετερόκλητων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων χωρίς ιδεολογική και πολιτική ενότητα και στελέχωση από ανθρώπους χωρίς αρχές και αξίες».

 

"ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΝ"

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Δεν πάει πολύς καιρός, ήταν το 996 μ. Χ., όταν ο Βασίλειος ο Β΄, ο Βουλγαροκτόνος, με μία σειρά διαταγμάτων θέσπισε το περίφημον «Αλληλέγγυον» και μετακύλησε τα φορολογικά βάρη από τους μικροϊδιοκτήτες – εργάτες γης στους γαιοκτήμονες της Μικράς Ασίας.

Στην πράξη ο Βασίλειος ο Β΄ επανέφερε σε ισχύ ένα παλιό νόμο, ο οποίος όριζε ότι η πληρωμή του φόρου θα γινόταν από τον πλησιέστερο μεγαλο-γαιοκτήμονα, όταν κάποιοι μικροϊδιοκτήτες αδυνατούσαν να τον πληρώσουν. Ήταν δε τέτοιας έκτασης η εφαρμογή του μέτρου, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησιαστικής περιουσίας, που πολλοί πλούσιοι της εποχής κατάντησαν πένητες στα αστικά κέντρα.

Οι σημερινοί κυβερνώντες εφαρμόζουν το «Αλληλέγγυον» αλλά με τη μεταλλαγμένη του μορφή. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι δηλώνουν το 82% των εισοδημάτων και πληρώνουν το 78% των φόρων και όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν κατά πόδας το …αφορολόγητο.

Η εκδοχή του νεοελληνικού «Αλληλέγγυου» βαπτίστηκε «εισφορά αλληλεγγύης» από και προς μισθωτούς και συνταξιούχους και ό,τι δεν μπορεί να πληρώσει ο ένας από αυτούς, το πληρώνουν όλοι μαζί οι υπόλοιποι, καθιστώντας τον κύκλο αυτόν της αλληλεγγύης εσωτερική υπόθεση, κάτι σαν CSI δηλαδή.

Γι’ αυτό δεν εκπλήσσουν οι δηλώσεις ότι η αποπληρωμή του τέλους επανασύνδεσης του ρεύματος στις φτωχοποιημένες οικογένειες δεν θα βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε τη ΔΕΗ και τους δήμους, αλλά όλους τους υπόλοιπους «πλούσιους» καταναλωτές, που αναβαθμίστηκαν σε «πλούσιους» επειδή μπορούν ακόμη να πληρώνουν το ρεύμα. Η δυνατότητα πληρωμής των τιμολογίων της ΔΕΗ αποτελεί δείγμα πλούτου!

Μάλιστα, οι δικαιούχοι του κοινωνικού οικιακού τιμολογίου δεν θα χρεώνονται την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος για το διπλάσιο αριθμό ημερών, σε περίπτωση αιθαλομίχλης από τα καυσόξυλα και το κόστος θα καλυφθεί από το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού, που υποτίθεται ότι θα πήγαινε στους χαμηλοσυνταξιούχους, οι οποίοι είναι εν δυνάμει και δικαιούχοι του «αλληλέγγυου» τιμολογίου.

ΚΑΤ' ΕΝΤΟΛΗΝ ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑΣ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Από την εποχή που επινοήθηκε, η αγορά ομολόγων λειτουργεί για να διευκολύνει το δανεισμό των κυβερνήσεων και την υποθήκευση των χωρών τους και ως εκ τούτου τις περισσότερες φορές καταλήγει στο να υπαγορεύει στις κυβερνήσεις την πολιτική που θα ακολουθήσουν. Έτσι θα γίνει και με την περίπτωση της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών στα ακίνητα και όλα τ’ άλλα είναι για το θεαθήναι.

Για χώρες που έχουν φροντίσει να εκπαιδεύσουν τους πολίτες τους στην οικονομία των «αγορών» και στην έννοια του κρατικού ομολόγου και του κυβερνητικού χρέους, η παραπάνω διαπίστωση φαντάζει φυσικό επακόλουθο.

Μα, πώς θα μπορούσε κανείς να είναι επαΐων περί των βασικών οικονομικών, όταν υποψήφιοι και εκλεγμένοι βουλευτές ξεστομίζουν τις χίλιες μύριες ανοησίες στα τηλεοπτικά παράθυρα και στη βουλή; Ήταν λοιπόν αναμενόμενο να λειτουργούν οι πολίτες με τα κάθε λογής τραπεζικά δάνεια, όπως και οι κυβερνήσεις τους με την αγορά κρατικών ομολόγων: “Easy money system” σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων.

Αν θέλει αυτή η χώρα να σώσει τις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων από μία ακόμη χρεοκοπία οφείλει να κάνει σαν πρώτο βήμα δύο πράγματα. Να αναρτήσει στα σχολεία τη γκραβούρα του Πιέτερ φαν ντερ Χέυντεν «Η μάχη για το χρήμα» και να εντάξει στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα όλων των βαθμίδων το “With Usura” του πεφωτισμένου αμερικανού ποιητή Ezra Pound:

«…με την τοκογλυφία, αμάρτημα κατά της φύσης/ είν΄ το ψωμί σου ακόμα πιο μπαγιάτικο/ είν' το ψωμί ξερό σαν να ΄ταν χάρτινο/ χωρίς πληθώρα από σιτάρι, χωρίς αλεύρι δυνατό/ με την τοκογλυφία γίνεται η γραμμή τραχιά/ με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σύνορο καθάριο/ κανείς δεν βρίσκει μέρος για να κατοικήσει/ Ο λιθοξόος κρατιέται μακριά απ΄ την πέτρα του/ κι ο υφαντής μακριά από τον αργαλειό του.../ Φέρανε πόρνες για την Ελευσίνα/ Πτώματα στήθηκαν στο συμπόσιο/ κατ΄ εντολήν της τοκογλυφίας».

ΔΡΑΜΑ 1941: ΜΙΑ "ΕΞΕΓΕΡΣΗ" ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΑΥΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΙΣ 28/11 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ» ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

Ιστορικού – ερευνητή

booksonthesites.blogspot.com

 

 Η ιστορική έρευνα για την κομμουνιστική ελληνο-βουλγαρική (sic) «εξέγερση» στη Δράμα στα τέλη Σεπτεμβρίου 1941, που είχε ως αποτέλεσμα τη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού, οδηγεί τόσο στις απαρχές της ίδρυσης του Σ.Ε.Κ.Ε και του Κ.Κ.Ε. το 1918 και το 1920, όσο και στην ίδρυση και συγκρότηση της «Φεντερασιόν» στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο του 1909, αλλά και στην απελευθέρωση από τους Γερμανούς, με τη μεσολάβηση της βουλγαρικής πρεσβείας, 27 κρατούμενων κομμουνιστών ως Βουλγάρων ή βουλγαριζόντων από την Ακροναυπλία στα τέλη Ιουνίου του 1941.

Η βιβλιογραφία και  οι εκθέσεις της εποχής εκείνης, όλες οι μαρτυρίες και οι αφηγήσεις των επιζώντων και των κατοίκων που βίωσαν τη βουλγαρική κτηνωδία σ’ εκείνο το κολασμένο τριήμερο 29-30 Σεπτεμβρίου - 1 Οκτωβρίου 1941 και κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής, οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η προβοκατόρικη «εξέγερση» στη Δράμα σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από το κατοχικό φασιστικό βουλγαρικό καθεστώς, το οποίο σε συνεργασία με τους Βουλγάρους κομμουνιστές «καλλιέργησε» και εκμεταλλεύτηκε τις διεθνιστικές ιδεοληψίες των Ελλήνων κομμουνιστών, οι οποίοι στο διάστημα του μεσοπολέμου γαλουχήθηκαν με τις αρχές της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Η κατανόηση όμως των αιτίων, που εκκόλαψαν τη βουλγαρική θηριωδία όχι μόνον κατά τη διάρκεια της κατοχής 1941-1944, αλλά και κατά την περίοδο 1912-1913 και πρωτίστως την περίοδο 1916-1918, οδηγεί αναπόφευκτα στο μεγάλο «αστέρι» της άρχουσας ελληνικής αστικής τάξης του 20^ου αιώνα, τον Ελευθέριο Κ. Βενιζέλο.

Ο Κρητικός πολιτικός αγωνίστηκε από το 1912 έως και το 1916 επίμονα και συστηματικά να παραδώσει την ανατολική Μακεδονία και τη δυτική Θράκη στη Βουλγαρία και γι’ αυτό υπάρχουν όχι μόνο έγγραφα, υπομνήματα, συνθήκες, ομολογίες αλλά και απολογίες του ιδίου.

Η ανατολική Μακεδονία παρέμεινε στην Ελλάδα από στρατηγικά λάθη και λανθασμένες επιλογές της βουλγαρικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων και του α΄ παγκοσμίου πολέμου και τα λάθη αυτά επιχείρησε να «διορθώσει» το τότε βουλγαρικό καθεστώς στήνοντας την προβοκάτσια της Δράμας. 

Η στάση αυτή του Βενιζέλου διαμόρφωσε εν πολλοίς τη βουλγαρική εξωτερική πολιτική στο θέμα της ανατολικής Μακεδονίας και της δυτικής Θράκης, αλλά για να αποσαφηνιστεί πλήρως αυτή η βάρβαρη πολιτική θα πρέπει να ανατρέξουμε στις απαρχές εμφάνισης του σοσιαλιστικού – κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και στην ισχυρή επίδραση των βουλγαρικών σοσιαλιστικών οργανώσεων είτε μέσω της «Φεντερασιόν» είτε μέσω της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Όπως έγραψε ο Georges Haupt «την προπαγάνδα για την ένωση όλων των εργατικών δυνάμεων, χωρίς διακρίσεις εθνικοτήτων, σε μία μοναδική σοσιαλιστική οργάνωση, τη διευθύνει ο Σαμουήλ Σαντί, γραμματέας των εργατών του μονοπωλίου καπνού (Ρεζί), των τυπογράφων, που τους καθοδηγεί ο Αβραάμ Μπεναρόγιας, και των ραφτεργατών, που η φωνή τους εκφράζεται με τον Αβραάμ Χασόν».

Ο Μπεναρόγια γεννήθηκε το 1887 στη Βουλγαρία. Τελείωσε το γυμνάσιο το 1907 και έγινε δάσκαλος της βουλγαρικής γλώσσας στο εβραϊκό σχολείο της Φιλιππούπολης (Πλόβντιφ). Σοσιαλιστής από τα μαθητικά του χρόνια, υπήρξε ενεργό μέλος βουλγαρικών σοσιαλιστικών οργανώσεων και το 1908 τον βρίσκουμε στην «αναρχοφιλελεύθερη» ομάδα «Προλετάριοι» του Νικολάι Χαρλάκωφ, στην οποία και γίνεται γραμματέας για την πόλη της Φιλιππούπολης.

 «Η Θεσσαλονίκη, σε πλήρη πολιτικό και κοινωνικό αναβρασμό και με ισχυρούς απεργιακούς αγώνες, πρόσφερε κατάλληλο πεδίο για τη δραστηριότητα του Μπεναρόγια.. Η προπαγάνδα του αναπτύχθηκε ανάμεσα στους σεφαρδίτες εργάτες και διανοούμενους, για να κορυφωθεί το Σεπτέμβρη 1908 με το σχηματισμό ενός σοσιαλιστικού συλλόγου σεφαρδιτών, που ονομάστηκε εργατικός και σοσιαλιστικός Σύνδεσμος τον Απρίλη 1909. Παράλληλα ο Μπεναρόγιας ερχόταν σε επαφή με ορισμένους βούλγαρους σοσιαλιστές στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσά τους ήταν ο Άνγκελ Τόμωφ, γραμματέας μίας βουλγαρικής σοσιαλιστικής ομάδας που είχε σχηματιστεί την ίδια εποχή. Ο Μπεναρόγιας έμεινε συνδεδεμένος και με τον Χαρλάκωφ, που πήγε στη Θεσσαλονίκη θέλοντας να βγάλει εκεί το περιοδικό NACIALO. Έτσι οι διαμάχες που είχαν δημιουργηθεί στη βουλγαρική αριστερά μεταφυτεύτηκαν το 1908 και στη Θεσσαλονίκη».

Σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασαν οι ηγέτες της Φεντερασιόν στο συνέδριο της Κοπεγχάγης της Β΄ Διεθνούς, τον Αύγουστο 1910, η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1909, μετά την ένωση του εργατικού και σοσιαλιστικού Συνδέσμου με τις δύο ομάδες των βουλγάρων σοσιαλιστών, την ομάδα του Βασίλι Γκλαβίνωφ και την προσχώρηση της ομάδας του Άνγκελ Τόμωφ, που ήταν συνδεδεμένη με τον Χαρλάκωφ και με το περιοδικό NACIALO.

Η Φεντερασιόν συνέχισε να αναπτύσσεται τα επόμενα χρόνια με την προσχώρηση μεταξύ άλλων μίας ομάδας σλαβομακεδόνων υπό τον Ντιμιτάρ Βλάχωφ, βουλευτή Θεσσαλονίκης στο οθωμανικό κοινοβούλιο και μίας πολύ μικρής ομάδας Ελλήνων. Οι Έλληνες της Θεσσαλονίκης αν και ήταν η τρίτη κατά σειρά πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έδειχναν εκείνη την εποχή να είχαν και ιδιαίτερη σχέση με τις σοσιαλιστικές ανησυχίες των εβραίων συμπολιτών τους.

Το Νοέμβριο του 1911 η κυβέρνηση των Νεοτούρκων κλείνει τα γραφεία της Φεντερασιόν, αλλά όπως γράφει ο Haupt:

«Ο Ντιμιτάρ Βλάχωφ και η αρμενική σοσιαλιστική ομάδα του οθωμανικού κοινοβουλίου αρχίζουν μία εκστρατεία διαμαρτυρίας που κάνει την κυβέρνηση να υπαναχωρήσει. Η νόμιμη δραστηριότητα της Φεντερασιόν επιτρέπεται και ο Μπεναρόγιας, που τον είχαν συλλάβει και εξορίσει από τη Θεσσαλονίκη αφήνεται ελεύθερος. Ωστόσο, αν και η οργάνωση της Θεσσαλονίκης κατάφερε ν’ αντισταθεί στην καταπίεση, η οργάνωση της Κωνσταντινούπολης, αντίθετα, καταστράφηκε. Οι μουσουλμάνοι αγωνιστές εξορίστηκαν από την πρωτεύουσα και οι Έλληνες απελάθηκαν στην Ελλάδα.

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, τονίζει ο Haupt, η Φεντερασιόν ενισχύθηκε μ’ αυτές τις περιπέτειες. Μπορούμε μάλιστα να πούμε… ότι η Φεντερασιόν παίζει σημαντικό ρόλο μετά το 1912 στη δημιουργία του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και μετά το 1918 στη δημιουργία του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος».

Είναι χαρακτηριστικά αυτά που έγραψε ο Γιάννης Κορδάτος σε άρθρο του στη Revolition Proletarienne το 1926, το οποίο αναδημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» το 1927 για να αποδείξει η τότε ηγεσία του Κ.Κ.Ε ότι ο Κορδάτος ήταν αντεπαναστάτης:

«Η Διεθνής εξάσκησε την επιρροήν της και πίεσε στο έκτακτο συνέδριο του Κόμματος του Νοέμβρη 1924 ν’ αντικαταστήση την Κεντρικήν Κορδάτου με την Κεντρικήν Πουλιόπουλου. Από τότε το παν κατέρρευσε σε συντρίμμια. Οι νέοι αρχηγοί πιπιλίζοντες την καραμέλλα της μπολσεβικοποίησης ρίχτηκαν σε τρελλές επιχειρήσεις.

Αντί να ενισχύσουν ολοένα περισσότερο την επιρροή του Κόμματος πάνω στην εργατική τάξη, κατέστησαν απεναντίας το κόμμα αντιπαθητικό στην εργατική μάζα. Με τα εξτρεμιστικά τους συνθήματα δώσανε στο κράτος προσχήματα για μερικές διώξεις. Μα το άκρον άωτον του παραλογισμού ήταν το σύνθημα της αυτονομίας της Μακεδονίας … Το Κ.Κ.Ε. δημιούργησε μετά ταύτα αυτό το ζήτημα.

Η πολιτική αυτή έδωσε στο Κόμμα το τελειωτικό χτύπημα. Διαλύθηκε … γιατί αποδοκιμάστηκε από τους εργάτες, γιατί ο κομμουνισμός στην Ελλάδα παρουσιάστηκε σαν σύμμαχος του βουλγάρικου σωβινισμού… Το Κ.Κ.Ε. παρασύρθηκε σε συμμαχία με τους Βουλγάρους υπερεθνικιστές, τους κομιτατζήδες, ενώ ξέχασε να μιλήση ποτέ για τα Δωδεκάνησα που ανήκουν στην Ιταλία, αν και το 90% του πληθυσμού τους είναι Έλληνες, και για την Κύπρο που ανήκει στην Αγγλία, αν και ο πληθυσμός της είναι κατά 85% Ελληνικός».

ΟΛΑ ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

Την 31^η Μαϊου 1945, τα μέλη της μικτής πανεπιστημιακής επιτροπής των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης υπέβαλαν την έκθεσή τους με τίτλο «Η Μαύρη Βίβλος των βουλγαρικών εγκλημάτων εις την ανατολικήν Μακεδονίαν και δυτικήν Θράκην 1941-1944» προς τους πρυτάνεις των δύο ιδρυμάτων.

Σε μία χρονική περίοδο 35 συνολικά ημερών, οι καθηγητές Δ. Χόνδρος, Ι. Θεοδωρακόπουλος, Ν. Βλάχος, Σ. Κυριακίδης, Χ. Φραγκίστας επισκέφθηκαν την Καβάλα, το Δοξάτο, τα Κίργια, τη Δράμα, την Πετρούσα, την Προσωτσάνη, το Μεγαλόκαμπο, την Αλιστράτη, τον Σταθμό Αγγίστας, τη Βιτάστα, τη Ν. Μπάφρα, την Κορμίστα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή, την Αλεξανδρούπολη, την Αισύμη, τα Άβαντα, την Ελευθερούπολη, τον Ακροπόταμο, τη Ν. Ζίχνη, τα Σέρρας, το Σιδηρόκαστρο, τον Προμαχώνα, το Νέο Σκοπό, την Αγία Ελένη, την Πεπονιά, το Σκούταρη, τη Χρυσούπολη, τον Περιστερεώνα και τις Ν. Καρυές και συνέλεξαν πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία για τις βουλγαρικές θηριωδίες κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ανέπτυξαν λεπτομερώς τις βάρβαρες πρακτικές του βουλγαρικού κράτους για τον εκβουλγαρισμό της ελληνικής εκπαίδευσης, της Εκκλησίας, την απάλειψη από πόλεις και χωριά κάθε ίχνους ελληνικότητας, τον απορφανισμό των Ελλήνων κατοίκων από τους πνευματικούς του ηγέτες, την κατάλυση όλων των μορφών της ελληνικής διοικητικής αρχής και την αντικατάστασή της με δομές του βουλγαρικού δημοσίου, την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων Βουλγάρων εποίκων, τις διαρπαγές, τις πυρπολήσεις δημοσίων, δημοτικών και ιδιωτικών περιουσιών, τους φόνους, τους εκτοπισμούς στη Βουλγαρία, τη στρατολογία των κατοίκων για εκτέλεση καταναγκαστικών έργων, την πείνα και τα επακόλουθά της. Τα μέλη της επιτροπής αναφέρουν ότι μετά τη «βδελυράν σκηνοθεσίαν κομμουνιστικού ψευδοκινήματος» εξοντώθηκαν 15.000 περίπου Έλληνες.

«Εν Δράμα ολίγας ημέρας προς της εκρήξεως του κινήματος είχον οπλισθεί πλην των πολιτικών και των δημοτικών υπαλλήλων, οι υπάλληλοι του Ινστιτούτου Καπνού, οι ιερείς, οι δικηγόροι, οι ιατροί, από 25-28 Σεπτεμβρίου έγιναν πολύωροι συσκέψεις των πολιτικών και των στρατιωτικών Αρχών μετά των εκ Βουλγαρίας ελθόντων ατάκτων και υπόπτων, κατά την εσπέραν της 28^ης Σεπτεμβρίου συνεκεντρώθησαν εις τους έξωθεν της πόλεως στρατώνας πεζικού και αι οικογένειαι των Βουλγάρων υπαλλήλων…».

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται προσπάθεια ηρωοποίησης της αφέλειας, της ηλιθιότητας, της ασύγγνωστης αδιαφορίας για τις συνέπειες μίας ομάδας Ελλήνων σταλινικών κομμουνιστών, που δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν τα αυτονόητα. Ήταν δυνατόν ποτέ να ξεσηκωθούν εναντίον της κατοχικής βουλγαρικής διοίκησης οι βουλγαρόφρονοι κάτοικοι της Προσωτσάνης, της Πετρούσας, του Βόλακα, του Κ. Νευροκοπίου κλπ, όταν από το 1918 περίμεναν την επιστροφή του βουλγαρικού στρατού στην ανατολική Μακεδονία;

Οι μυημένοι Έλληνες ήταν ελάχιστοι και δεν ξεπερνούσαν τους 50-60 άνδρες από τα Κύργια, την Προσωτσάνη, την Ανδριανή, το Φωτολείβος, τη Χωριστή. Σοκάρει η μαρτυρία του Γιώργου Τσαχαλίδη, μοναδικού στελέχους του Κ.Κ.Ε. στον Αμυγδαλεώνα Καβάλας. Σύμφωνα με την από 6.10.1996 μαρτυρία του Τσαχαλίδη, «είχε ενημερωθεί από γυναίκες στη Χωριστή στις 27 Σεπτεμβρίου ότι αναμενόταν επανάσταση, η οποία θα άρχιζε από την κατάληψη του αεροδρομίου Αμυγδαλεώνος από τους Βούλγαρους κομμουνιστές στρατιώτες».(!)

Ας δούμε σε μία πρώτη ανάγνωση γιατί έχασαν τη ζωή τους, με τόσο τραγικό τρόπο, χιλιάδες ανυποψίαστοι Έλληνες, σε μία περίοδο που δεν είχε ακόμη συγκροτηθεί το ΕΑΜ και οι Γερμανοί είχαν φθάσει 150 χιλιόμετρα από τη Μόσχα, έχοντας αιχμαλωτίσει εκατοντάδες χιλιάδες Σοβιετικούς στρατιώτες:

«Στη Χωριστή οι κομμουνιστές περίμεναν …απόβαση του αγγλικού στόλου στην Καβάλα (Ουζούνης Στέφανος, Πασχαλίδης Απόστολος, μαρτυρίες της 4.5.1992, Χωριστή, στο Θ. Ξόμαλης, Μαρτυρίες ηρώων Ανατολικής Μακεδονίας, 1940-1944, Καβάλα 1993, σ. 223, Πασχαλίδης Απόστολος, μαγνητοφωνημένη συνέντευξη, 17.2.1995, Χωριστή). Στο Δοξάτο είχε διαδοθεί πως οι … Ρώσοι πλησιάζουν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (Μπαλίδης Ευάγγελος, μαρτυρία της 3.6.1991, Δοξάτο, στο Ξόμαλης, ό.π. σ. 202). Στην Προσοτσάνη τα «νέα» ήταν ότι η Βουλγαρία είχε προσχωρήσει στο συμμαχικό στρατόπεδο και ότι οι Άγγλοι έκαναν απόβαση στην Ιταλία (Ράγιας Κωνσταντίνος, μαρτυρία της 29.10.1991, Προσοτσάνη, στο Ξόμαλης, ό.π. σ. 213).

ΥΣ.: Η ομιλία είναι βασισμένη σε βιβλιογραφία, πρακτικά συνεδρίων, μαρτυρίες και πηγές κατά το πλείστον "αριστερής" προέλευσης και θα αναρτηθεί σύντομα στην istorikimnimi