ΓΚΑΛΟΠΙΕΣΗ!

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η στατιστική επιστήμη αναπτύχθηκε γιατί αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο στην επιστημονική έρευνα και ως τέτοιο θα έπρεπε να παραμείνει, αλλά δυστυχώς «ασχολήθηκε» με την πολιτική. Τα δείγματα σε μία συμβατική στατιστική μελέτη είναι πραγματικά και μετρήσιμα, προέρχονται από συγκεκριμένο χωροχρόνο και δεν δίδουν διαφορετικό αποτέλεσμα αν χρησιμοποιηθούν σε άλλη χρονική στιγμή. Για παράδειγμα, αποδεκτές προς στατιστική επεξεργασία είναι οι τιμές των βαρέων μετάλλων Hg, Pb, Cu ή Cr, που βρίσκονται σε δείγμα από μία θαλάσσια περιοχή κοντά σε βιομηχανική ζώνη.

Οι απαντήσεις «ΝΑΙ», «ΟΧΙ», «Ν.Δ.», «ΣΥΡΙΖΑ», «ΠΑΣΟΚ», «ΔΗΜΑΡ», «ΠΟΤΑΜΙ» κ.ο.κ. δεν αποτελούν «τιμές» επιστημονικά αποδεκτές για διενέργεια στατιστικής μελέτης, καθώς είναι πολύ πιθανόν να μην είναι πραγματικές ή να είναι σκοπίμως ψευδείς και άρα μη μετρήσιμες και δεν έχει νόημα να χρησιμοποιηθούν σε διαφορετικό χρόνο από αυτόν της δημοσκόπησης (δεν ικανοποιείται ο όρος της εγκυρότητας). Ως εκ τούτου ήταν αναμενόμενη η δημοσκοπική ψυχεδέλεια, με το εκλογικό σώμα να δείχνει ότι βρίσκεται στα όρια της ιδεολογικής σχιζοφρένειας. Τα υψηλά ποσοστά – έως και 40% - των «αναποφάσιστων» αποδεικνύουν απλώς του λόγου το αληθές. Σε αντιστοιχία, η απουσία από τη στατιστική επεξεργασία του 40% των τιμών του θαλασσίου δείγματος (Zn, Ni, Cd, As) θα μας οδηγούσε αποδεδειγμένα σε λάθος εκτίμηση.

Η δημοσκοπική πρεμούρα από την επομένη των τελευταίων κάθε φορά εκλογών μπορεί να παραλληλισθεί μόνο με τη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης και των παλμών ενός ενήλικα, καθώς και οι δημοσκοπήσεις και το πιεσόμετρο μας δίνουν διαφορετικό αποτέλεσμα όσες φορές κι αν χρησιμοποιηθούν μέσα σε μία εβδομάδα. Τα ποσοστά των κομμάτων ανεβοκατεβαίνουν με ταχύτητες ανελκυστήρα ουρανοξύστη, όπως ακριβώς και η αρτηριακή πίεση των ψηφοφόρων από τα διαφορετικά αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων ανάλογα με την εταιρεία, κόμμα, εφημερίδα. Οι μόνες επιστημονικά αποδεκτές «τιμές» για στατιστική επεξεργασία είναι αυτές που προκύπτουν από την κάλπη την ημέρα των εκλογών.

 

ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ ΤΩΝ ΚΟΡΟΪΔΩΝ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Αν ήταν δυνατόν να «φορτωθούν» ταυτόχρονα στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας όλα τα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, τότε το «click of death» του δίσκου θα ήταν εγγυημένο χωρίς καμία δυνατότητα ανάκτησης των δεδομένων. Ο καθημερινός καταιγισμός των σκανδάλων και των αποκαλύψεων σπρώχνει τα παλαιότερα στο πάτο του πηγαδιού της διαφθοράς και τα τρωκτικά συνεχίζουν εκεί αθέατα το έργο τους εις υγείαν των κορόιδων. Κατακαημένη δημοκρατία, κατάντησες κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των επαίσχυντων.

«Ο όλος σχεδιασμός απέβλεπε στο να παρουσιαστεί η εγκληματική τους δράση ως δανεισμός επιχειρήσεων, που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν τα δάνεια τους και προσέφευγαν στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα. Όποιος ετοιμαζόταν να πάρει ένα «δάνειο», η πρώτη του φροντίδα, λίγο πριν, ήταν να κρύψει την περιουσία του μέσω ενός λαβυρίνθου από off shore».

Από την παρουσίαση των πεπραγμένων του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και προέδρου της Αρχής κατά της νομιμοποίησης του μαύρου χρήματος Π. Νικολούδη προέκυψε ότι το στρίβειν μερίδας των επιχειρηματιών δια του άρθρου 99 είχε λάβει και σουρεαλιστικές διαστάσεις. Ορισμένοι «τραπεζίτες» έπαιρναν δάνεια από τις τράπεζές τους και πτώχευαν τις επιχειρήσεις! Χιλιάδες πολίτες στην ανεργία, χωρίς αποζημιώσεις και χωρίς τη δυνατότητα να πάρουν το επίδομα ανεργίας.

Δισεκατομμύρια ευρώ – όσα έχουν εντοπιστεί – έχουν τσεπώσει, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι επιτήδειοι από παράνομες επιστροφές ΦΠΑ με τη συνεργασία των ελεγκτών φυλάκων, που αντί να φυλάνε Θερμοπύλες, τις …έτρωγαν. Αλλά μήπως δεν είναι η ίδια η πολιτεία που θεσμοθέτησε τον τρόπο είσπραξης των φορολογικών εσόδων, που νομοθέτησε τις διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα, που επιτρέπει τη σύσταση και λειτουργία Μ.Κ.Ο. και off shore εταιριών, που έχει διαμορφώσει ένα τερατώδες πολύπλοκο διοικητικό και οικονομικό σύστημα, στο οποίο κινούνται μόνο «νομικά επιτελεία και άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν και πού το πάνε»;

ΤΑ "ΟΦΕΛΗ" ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η απάντηση στην κυβερνητική ικανοποίηση για τα 3,9 δισ. ευρώ του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2013 και για τα 595 εκατ. ευρώ του Ιανουαρίου 2014, έχει δοθεί πλήρως τόσο από την αρχαιο-ελληνική γραμματεία, όσο και από αρθρογράφους, οι οποίοι ανέλυσαν σε βάθος τα παράπλευρα "οφέλη" των μνημονίων. Η κρίση λοιπόν ήταν μία ευκαιρία για την εκ βάθρων οργάνωση των κρατικών υπηρεσιών, την εξυγίανση των ασφαλιστικών ταμείων, τον περιορισμό της υπερβολικής δόμησης, την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος έπειτα από 40 χρόνια κ.ο.κ.

Άλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού, διότι αγαθόν και κακόν ταυτόν και ποιος λογαριάζει που ενός κακού μύρια έπονται επειδή αισχρόν το γ’ αισχρόν, καν δοκή καν μη δοκή, άσε που ουδέν κακόν ραδίως απόλλυται. Τι σημασία έχει που οι κυβερνώντες το μεν καλόν εώρων και επιδοκίμαζον, έπραττον δε το κακόν. Ο Σαίξπηρ έλυσε το θέμα με φλεγματικό τρόπο: «Δεν υπάρχει τίποτα τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι». Μην σκέφτεστε τα μνημόνια …πλεόνασμα είναι!

Όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση τόσο σοφότερους μας κάνει. Για παράδειγμα, έχουν εμπλουτιστεί οι γνώσεις μας για τον εμβριθή νεολογισμό των «μη κυβερνητικών οργανισμών», η συντομογραφία των οποίων παραπέμπει σε στρατιωτικό όρο (Μονάδα Κατάχρησης Ορισμού). Αυτοί οι «μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί» στηρίζονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και τον εθελοντισμό, αλλά ο χαρακτηρισμός τους «μη κυβερνητικοί» δεν αποκλείει και την κυβερνητική χρηματοδότησή τους.

Το εύρος των δραστηριοτήτων αυτών των Μ.Κ.Ο. διευρύνει τα όρια της φορολογικής νομολογίας, καθώς καθιερώνει τα προαιρετικά παραστατικά και βελτιώνει την αποδοτικότητα του συστήματος ως προς την επινόηση μεθόδων κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Κυβερνητικοί λοιπόν «οι μη κυβερνητικοί», προσωπικά φέουδα με τον μανδύα του «οργανισμού» και μεταξύ άλλων και «εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων», μέσω των κοινωφελών προγραμμάτων εργασίας 2011-2012, όπως κατήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πόση γνώση μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα χρέος 500 δις ευρώ;

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ...

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Η πρωτοσέλιδη φωτογραφία των συνταξιούχων υπαλλήλων του λιμένα του Μπουένος Άιρες, να διαδηλώνουν ζητώντας την καταβολή των συντάξεών τους, είχε τίτλο «Μαθήματα αποτυχίας από την Αργεντινή» και λεζάντα «μετά μία δεκαετία παράλογων και εξωπραγματικών πειραματισμών, η Αργεντινή περιδινείται εκ νέου στην οικονομική κρίση».

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Economist «η κρίση αυτή μπορεί να αποδοθεί στην ανικανότητα της προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ, μόνο που η Κίρχνερ είναι απλώς η τελευταία σε μία σειρά λαϊκιστών, αστοιχείωτων στα οικονομικά, με πρώτο διδάξαντα τον Χουάν Περόν… Γιατί όμως να σταθεί κανείς σε μία μεμονωμένη εθνική τραγωδία; Διότι ο πραγματικός κίνδυνος για μία χώρα είναι να γίνει η Αργεντινή του 21^ου αιώνα».

Η Αργεντινή δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή μόνο τα 10 τελευταία χρόνια, αλλά οι οικονομικές περιπέτειες της δεν έχουν τελειωμό από τη δεκαετία του 1970, σε σημείο που έχει περάσει στη σφαίρα των παραβολών, καθώς έχει αθετήσει το χρέος της το 1982, το 1989, το 2002 και το 2004. Η παραβολή της Αργεντινής, με τα έξι διαφορετικά νομίσματα σε 100 χρόνια, ως «η χώρα που απέφευγε την πραγματικότητα».

Είναι πολύ νωπές οι τοποθετήσεις Τσίπρα περί Αργεντινής για να ξεχαστούν, με αποκορύφωμα βεβαίως την εν τη ρύμη του λόγου δήλωσή του στη Βουλή: «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή». Ο Niall Ferguson χαρακτήρισε  «τόσο επιτυχή την αθέτηση χρέους από την Αργεντινή, ώστε πολλοί οικονομολόγοι έπρεπε να σκεφτούν ένα λόγο για τον οποίο κάποια κυβέρνηση-οφειλέτης θα τιμούσε τις δεσμεύσεις της έναντι των ξένων ομολογιούχων», καθώς μισό εκατομμύριο πιστωτές είχαν συμφωνήσει σε ένα «κούρεμα»- μαμούθ, 65 σεντς ανά δολάριο. Μόνο που «Η εξέλιξη του χρήματος» του Ferguson είχε γραφτεί πριν το 2008 και έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο της …αντίδρασης. Η χρηματοπιστωτική διεθνής μας υπενθυμίζει συχνά πυκνά ότι όποιος δεν θέλει να χρωστά, δεν πρέπει να δανείζεται.

 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ FIBONACCI

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Μία χώρα αποκτά ένα ζευγάρι σοσιαλιστών. Πόσα ζευγάρια σοσιαλιστών μπορούν να προκύψουν, αν κάθε μήνα, κάθε ζευγάρι δημιουργεί ένα νέο ζευγάρι, το οποίο από το δεύτερο μήνα είναι έτοιμο για αναπαραγωγή; Η απάντηση δίνεται από την ακολουθία Fibonacci: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, … κ.ο.κ. Από τον τρίτο όρο και μετά, ο κάθε όρος της ακολουθίας ισούται με το άθροισμα των δύο προηγούμενων. «Το ΠΑΣΟΚ έχει μία ιστορία στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και είναι το μόνο μέλος στην Ελλάδα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος». (Βενιζέλος).

Μέχρι την εμφάνιση του σοσιαλισμού στην Ευρώπη, η ακολουθία Fibonacci είχε σχέση μόνο με τη φύση, την επιστήμη και τις τέχνες. Έκτοτε έχει διεισδύσει στο χώρο της πολιτικής και των ιδεολογιών. «Η ΔΗΜΑΡ –θέλει δε θέλει το ΠΑΣΟΚ- είναι δύναμη της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που εντάσσεται όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά, στον ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό χώρο». (Μαχαίρας).

Από τον πέμπτο όρο της ακολουθίας και μετά, όταν διαιρεθεί ο κάθε όρος με τον προηγούμενό του μας δίνουν προσεγγιστικά τη χρυσή τομή ή καλύτερα τη χρυσή αναλογία, τον αριθμό 1,618…, που συμβολίζεται προς τιμήν του Φειδία με το γράμμα Φ. «Ήρθε η ώρα και οφείλουμε να συμβάλουμε στην αναγέννηση του σοσιαλιστικού κινήματος και στην ίδρυση ενός σοσιαλιστικού κόμματος, δημοκρατικού και προοδευτικού». (Τζουμάκας).

Η ακολουθία Fibonacci επιφυλάσσει όμως και μία έκπληξη: Αν από το τετράγωνο του κάθε όρου αφαιρέσουμε το γινόμενο των δύο γειτονικών του όρων, παίρνουμε πάντοτε αποτέλεσμα 1 ή -1. Δηλαδή, φτου κι απ’ την αρχή, αν μας προκύψει θετικό πρόσημο, αλλιώς καταλήγουμε σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Τζουμάκας: «Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα της παρακμής, της ηθικής κατάπτωσης και της συντριβής ενός μετώπου ετερόκλητων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων χωρίς ιδεολογική και πολιτική ενότητα και στελέχωση από ανθρώπους χωρίς αρχές και αξίες».

 

"ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΝ"

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Δεν πάει πολύς καιρός, ήταν το 996 μ. Χ., όταν ο Βασίλειος ο Β΄, ο Βουλγαροκτόνος, με μία σειρά διαταγμάτων θέσπισε το περίφημον «Αλληλέγγυον» και μετακύλησε τα φορολογικά βάρη από τους μικροϊδιοκτήτες – εργάτες γης στους γαιοκτήμονες της Μικράς Ασίας.

Στην πράξη ο Βασίλειος ο Β΄ επανέφερε σε ισχύ ένα παλιό νόμο, ο οποίος όριζε ότι η πληρωμή του φόρου θα γινόταν από τον πλησιέστερο μεγαλο-γαιοκτήμονα, όταν κάποιοι μικροϊδιοκτήτες αδυνατούσαν να τον πληρώσουν. Ήταν δε τέτοιας έκτασης η εφαρμογή του μέτρου, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησιαστικής περιουσίας, που πολλοί πλούσιοι της εποχής κατάντησαν πένητες στα αστικά κέντρα.

Οι σημερινοί κυβερνώντες εφαρμόζουν το «Αλληλέγγυον» αλλά με τη μεταλλαγμένη του μορφή. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι δηλώνουν το 82% των εισοδημάτων και πληρώνουν το 78% των φόρων και όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν κατά πόδας το …αφορολόγητο.

Η εκδοχή του νεοελληνικού «Αλληλέγγυου» βαπτίστηκε «εισφορά αλληλεγγύης» από και προς μισθωτούς και συνταξιούχους και ό,τι δεν μπορεί να πληρώσει ο ένας από αυτούς, το πληρώνουν όλοι μαζί οι υπόλοιποι, καθιστώντας τον κύκλο αυτόν της αλληλεγγύης εσωτερική υπόθεση, κάτι σαν CSI δηλαδή.

Γι’ αυτό δεν εκπλήσσουν οι δηλώσεις ότι η αποπληρωμή του τέλους επανασύνδεσης του ρεύματος στις φτωχοποιημένες οικογένειες δεν θα βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε τη ΔΕΗ και τους δήμους, αλλά όλους τους υπόλοιπους «πλούσιους» καταναλωτές, που αναβαθμίστηκαν σε «πλούσιους» επειδή μπορούν ακόμη να πληρώνουν το ρεύμα. Η δυνατότητα πληρωμής των τιμολογίων της ΔΕΗ αποτελεί δείγμα πλούτου!

Μάλιστα, οι δικαιούχοι του κοινωνικού οικιακού τιμολογίου δεν θα χρεώνονται την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος για το διπλάσιο αριθμό ημερών, σε περίπτωση αιθαλομίχλης από τα καυσόξυλα και το κόστος θα καλυφθεί από το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού, που υποτίθεται ότι θα πήγαινε στους χαμηλοσυνταξιούχους, οι οποίοι είναι εν δυνάμει και δικαιούχοι του «αλληλέγγυου» τιμολογίου.

ΚΑΤ' ΕΝΤΟΛΗΝ ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑΣ

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

booksonthesites.blogspot.com

Από την εποχή που επινοήθηκε, η αγορά ομολόγων λειτουργεί για να διευκολύνει το δανεισμό των κυβερνήσεων και την υποθήκευση των χωρών τους και ως εκ τούτου τις περισσότερες φορές καταλήγει στο να υπαγορεύει στις κυβερνήσεις την πολιτική που θα ακολουθήσουν. Έτσι θα γίνει και με την περίπτωση της απελευθέρωσης των πλειστηριασμών στα ακίνητα και όλα τ’ άλλα είναι για το θεαθήναι.

Για χώρες που έχουν φροντίσει να εκπαιδεύσουν τους πολίτες τους στην οικονομία των «αγορών» και στην έννοια του κρατικού ομολόγου και του κυβερνητικού χρέους, η παραπάνω διαπίστωση φαντάζει φυσικό επακόλουθο.

Μα, πώς θα μπορούσε κανείς να είναι επαΐων περί των βασικών οικονομικών, όταν υποψήφιοι και εκλεγμένοι βουλευτές ξεστομίζουν τις χίλιες μύριες ανοησίες στα τηλεοπτικά παράθυρα και στη βουλή; Ήταν λοιπόν αναμενόμενο να λειτουργούν οι πολίτες με τα κάθε λογής τραπεζικά δάνεια, όπως και οι κυβερνήσεις τους με την αγορά κρατικών ομολόγων: “Easy money system” σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων.

Αν θέλει αυτή η χώρα να σώσει τις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων από μία ακόμη χρεοκοπία οφείλει να κάνει σαν πρώτο βήμα δύο πράγματα. Να αναρτήσει στα σχολεία τη γκραβούρα του Πιέτερ φαν ντερ Χέυντεν «Η μάχη για το χρήμα» και να εντάξει στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα όλων των βαθμίδων το “With Usura” του πεφωτισμένου αμερικανού ποιητή Ezra Pound:

«…με την τοκογλυφία, αμάρτημα κατά της φύσης/ είν΄ το ψωμί σου ακόμα πιο μπαγιάτικο/ είν' το ψωμί ξερό σαν να ΄ταν χάρτινο/ χωρίς πληθώρα από σιτάρι, χωρίς αλεύρι δυνατό/ με την τοκογλυφία γίνεται η γραμμή τραχιά/ με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σύνορο καθάριο/ κανείς δεν βρίσκει μέρος για να κατοικήσει/ Ο λιθοξόος κρατιέται μακριά απ΄ την πέτρα του/ κι ο υφαντής μακριά από τον αργαλειό του.../ Φέρανε πόρνες για την Ελευσίνα/ Πτώματα στήθηκαν στο συμπόσιο/ κατ΄ εντολήν της τοκογλυφίας».